کتاب به سان سه در گل مانده: نمایشنامه در دو پرده

معرفی کتاب به سان سه در گل مانده: نمایشنامه در دو پرده

کتاب به سان سه در گل مانده، نمایشنامه‌ای در دو پرده درباره‌ی رویاهای بربادرفته، تنهاییِ فروخورده و شکست‌های شخصی است. مارکو فالاگوآستا و مائورو گرائیانی، مفاهیم تلخ را با زبانی شیرین و کمدی بیان کرده‌اند. در پس شوخی‌های این نمایشنامه‌ی کمدی خارجی، بُغضی نهفته است که شما را ناخواسته به فکر درباره‌ی معنای زندگی فرو می‌برد.

درباره‌ی کتاب به سان سه در گل مانده

رویاهایی که بر باد رفته‌اند، دلتنگی‌هایی که در سینه پنهان مانده‌اند و ناکامی‌هایی که بر دوش آدمی سنگینی می‌کنند، درون‌مایه‌ی اصلی کتاب به سان سه در گل مانده (Come Tre Aringhe) را تشکیل داده‌اند. مارکو فالاگوآستا (Marco Falaguasta) و مائورو گرائیانی (Mauro Graiani)، با قلمی طناز و نگاهی عمیق به لایه‌های پنهانِ زندگیِ مردان معمولی، مفاهیم تلخ و ناکامی‌ها را در بستری از شوخی‌های شبانه و دیالوگ‌های تند و شیرین مطرح کرد‌ه‌اند.

ماجرای کتاب به سان سه در گل مانده در دلفیناریوم بزرگی در رُم جریان دارد. دلفینی سفید و کمیاب در این دلفیناریوم نگهداری می‌شود. هر صد سال یک‌بار، دلفین سفید به دنیا می‌آید. به همین دلیل، افراد مختلفی از انسان‌های عادی گرفته تا دانشمندان سرشناس برای دیدن این موجود نایاب به دلفیناریوم می‌آیند. سه مردِ نگهبان، وظیفه مراقبت شبانه را بر عهده دارند.

وقتی حیوان از انسان ارزش بیشتری پیدا می‌کند

مارکو فالاگوآستا و مائورو گرائیانی، با خلق دلفین سفیدِ نادری که ارزش بسیار زیادی دارد، به‌خوبی نشان داده‌اند که چگونه جامعه به چیزهایی استثنایی ارزش می‌دهد، اما انسان‌های پشت صحنه، نگهبان‌هایی که باید از دلفین مراقبت کنند، همواره نادیده گرفته شده‌اند.

در پرده‌ی اول نمایشنامه‌ی به سان سه در گل مانده، دلفیناریوم و اتاق نگهبانی با جزئیاتی کامل توصیف شده است. پس از این جزئیات، جرجو، مردی چهل‌ساله با چهره‌ای معمولی که یکی از نگهبان‌های دلفیناریوم است، در صحنه حضور پیدا می‌کند. جرجو، سرگرم تلویزیون است و برنامه‌ی زنی اغواگر را تماشا می‌کند که ناگهان صدای بی‌سیم بلند می‌شود. نیکو، دیگر شخصیت نمایشنامه، از پشت بی‌سیم، مرتب بودن وضعیت دلفیناریوم را با جرجو بررسی می‌کند.

مردانی که آرزوهایشان بر باد رفته و در گل مانده‌اند

جرجو، ناشیانه با بی‌سیم صحبت می‌کند و کاملاً پیدا است که تجربه‌ی چندانی در این کار ندارد. پس از این گفت‌وگو در کتاب به سان سه در گل مانده نشر قطره، نیکو به صحنه وارد می‌شود؛ مردی میان‌سال و چهارشانه که ورودش آغازگر جریانی از شوخی‌های تلخ، یادآوری آیین‌نامه‌های قدیمی و اعتراف‌های ناگهانی است.

این اعتراف‌ها، به‌تدریج نقاب را از چهره‌ی شخصیت‌های نمایشنامه‌ی به سان سه در گل مانده کنار می‌زند و شما را با حقیقتی تلخ روبه‌رو می‌کند. در پشت هر لبخند و شوخی شبانه، دریایی از ناکامی‌ها، آرزوهای بربادرفته و تنهایی‌های فروخورده نهفته است که شاید هیچ‌گاه التیام نیابند.

این روایتِ صادقانه از شکست‌ها، نمایشنامه را از یک کمدی ساده فراتر می‌برد و آن را به آیینه‌ای از زندگی انسان‌های معاصر تبدیل می‌کند. اگر می‌خواهید نگاهی در این آیینه بیندازید، با خرید کتاب به‌سان سه در گل مانده، می‌توانید با ماجراهای این سه نگهبان در شیفت شبانه‌ی دلفیناریوم، همراه شوید و از گفت‌وگوهای شوخ‌طبعانه و گاه فلسفی و تامل‌برانگیز شخصیت‌های این نمایشنامه‌ی کمدی خارجی لذت ببرید.

نشر قطره، این نمایشنامه‌ی کمدی و تامل‌برانگیز را روانه‌ی قفسه‌های کتابفروشی‌ها کرده است. هدا عربشاهی، به‌خوبی توانسته لحن مارکو فالاگوآستا و مائورو گرائیانی در بیان ناکامی‌های شخصیت‌های کتاب را به فارسی ترجمه کند.

کتاب به سان سه در گل مانده برای شما مناسب است اگر

• به ادبیات نمایشی ایتالیا علاقه دارید و می‌خواهید نمایشنامه‌ای کمدی از نویسندگان معاصر این کشور مطالعه نمایید.
• در حوزه‌های نمایشی فعالیت می‌کنید و قصد آشنایی بیشتر با سبک نمایشنامه‌نامه‌نویس‌های متاخر ایتالیایی را دارید.
• از خواندن نمایشنامه‌های کمدی تلخ با موضوع ناکامی‌های انسان، لذت می‌برید.

در بخشی از کتاب به سان سه در گل مانده: نمایشنامه در دو پرده می‌خوانیم

جرجو: چی‌کار کنیم؟ بخوریم یا منتظر رئیس بمونیم؟ می‌گم حالا... چطوریاس؟
نیکو: دیوونه‌س. یه آدم همین‌طوری... من هم خوب نمی‌شناسمش. از اون‌ها که حتی نیاز نداره حرف بزنه، اما کاری می‌کنه که همه‌چی رو بفهمی.
جُرجو: بهتر توضیح بده، یکی تیپِ... چه می‌دونم؟... گاندی؟
نیکو: کدوم یکی از دو تا گاندی‌ها؟
جُرجو: چرا باید دو تا باشن؟ گاندی یکیه. مهاتما!
نیکو: یعنی می‌گی خارجیه؟ از حالا بگم که من از خارجی‌ها، رومانیایی‌ها، آلبانیایی‌ها، کولی‌ها و مراکشی‌ها خوشم نمی‌آد. نژادپرست نیستم البته اگه توی خونه‌ی خودشون بمونن.
جُرجو: بی‌خیال بابا! به‌هرحال گاندی هندیه.
نیکو: هند غربی؟ من همیشه طرفدار کابوی‌ها بوده‌م! به‌هرحال، نه. تیپ گاندی نیست...
جُرجو: پس توضیح بده..