کتاب بیچارگان

کتاب بیچارگان اثر فئودور داستایوفسکی نخستین رمان اجتماعی روسیه است که از مشکلات مالی و اجتماعی در زندگی دو زن، یکی زنی سالخورده و دیگری دختری جوان می‌گوید. این کتاب نخستین اثر بلند داستایوفسکی است و از همان آغاز، استعداد کم‌نظیر او را در پرداختن به زندگی انسان‌های فرودست و مسائل اجتماعی آشکار کرد.

درباره‌ی کتاب بیچارگان

ماکار دیووشکین، کارمندی سالخورده و کم‌درآمد، و باربارا دوبروسلووا، دختری جوان است که با مشکلات مالی و اجتماعی دست‌وپنجه نرم می‌کند. این دو که خویشاوندان دور هستند با فقر و رنج دست به گریبان‌اند. رمان بیچارگان (Poor Folk) نوشته‌ی فئودور داستایوفسکی (Fyodor Dostoevsky) که با نام مردم فقیر نیز به فارسی ترجمه شده، نگاهی انسانی و تأثیرگذار به فقر، تنهایی و کرامت انسان می‌اندازد.

ماکار دیووشکین و باربارا در خلال مکاتبات خود از دغدغه‌ها، آرزوها، رنج‌ها و امیدهایشان سخن می‌گویند و تصویری تکان‌دهنده از زندگی مردمان فرودست در جامعه‌ی روسیه قرن نوزدهم ترسیم می‌کنند. در اصل باید گفت، داستان کتاب بیچارگان از داستایوفسکی درباره‌ی دو زن فقیر و تنها با امیدهای کوچک و وابستگی‌های عاطفی است و در دل نامه‌نگاری‌های آن دو، رنج زندگی روزمره و فاصله‌های اجتماعی را آشکار می‌کند.

بیچارگان؛ تصویر جامعه از دل نامه‌ها

کتاب بیچارگان داستایوفسکی از نگاه بسیاری از منتقدان، نخستین رمان اجتماعی روسیه محسوب می‌شود که تصویری تأثیرگذار از زندگی کسانی نشان می‌دهد که در حاشیه‌ی جامعه زندگی می‌کنند. این اثر به شیوه‌ی نامه‌نگاری نوشته شده و دو شخصیت اصلی در خلال نامه‌هایی که برای هم می‌نویسند احساسات، افکار و دنیای درونی خود را برای خواننده آشکار می‌کنند.

این کتاب نخستین رمان داستایوفسکی است که در آن بسیاری از دغدغه‌های فکری و ادبی وی طرح‌ریزی شده و زمینه‌ای برای خلق شاهکارهای بعدی او فراهم آمده است. با خرید کتاب بیچارگان انتشارات سفیر قلم با ترجمه‌ی الهام بابایی یکی از اولین رمان‌های اجتماعی را از ادبیات کلاسیک مطالعه کنید.

کتاب بیچارگان برای شما مناسب است اگر

• به ادبیات کلاسیک علاقه‌مندید و دوست دارید یکی از رمان‌های اجتماعی، روان‌شناختی و شخصیت‌محور از ادبیات روسیه را مطالعه کنید.
• دوستدار آثار فئودور داستایوفسکی هستید و می‌خواهید اولین رمان اجتماعی او را مطالعه کنید.
• علاقه‌مندید نمونه‌ای از رمان‌های نامه‌نگارانه را بخوانید و در این میان کتاب بیچارگان داستایفسکی را ارجح می‌دانید.

در بخشی از کتاب بیچارگان می‌خوانیم

تا سن چهارده سالگی، یعنی تا زمانی که پدرم فوت کرد، کودکی‌ام خوش‌ترین دوران زندگی‌ام بود. آن دوران خیلی دور از اینجا، در اعماق استان تولا آغاز شد، جایی که پدرم سمت متصدی املاک بزرگ شاهزاده پ را بر عهده داشت. خانه ما در یکی از دهکده‌های شاهزاده قرار داشت و ما زندگی آرام، گمنام، اما خوشبختی داشتیم. کودکی شاد و سرزنده بودم؛ تنها فکر و ذکرم این بود که بی‌وقفه در میان مزارع، جنگل‌ها و باغ بدوم. هیچ‌کس حتی ذره‌ای به من توجه نمی‌کرد، چون پدرم همیشه درگیر امور کاری بود و مادرم هم به کارهای خانه می‌پرداخت. هیچ‌کس هم هیچ‌وقت به من درس نمی‌داد، و من هم از این بابت ناراحت نبودم. با نخستین نور صبح، خودم را به سمت استخر یا درختان، یا مزرعه‌ی یونجه یا برداشت می‌رساندم، جایی که آفتاب گرمم می‌کرد و می‌توانستم هر جا که دلم می‌خواست بروم، دست و دلم با شاخه‌ها خراشیده می‌شد و لباس‌هایم پاره می‌گشت. بعداً برای این کارها سرزنش می‌شدم، ولی اهمیتی نمی‌دادم.

اگر هرگز مجبور نبودم آن دهکده را ترک کنم اگر مجبور نبودم همیشه همان‌جا بمانم همیشه خوشحال می‌بودم؛ اما سرنوشت چنین رقم نزد و پیش از پایان دوره کودکی مجبور شدیم زادگاهم را ترک کنیم. به طور خلاصه، فقط دوازده سال داشتم که به سنت‌پترزبورگ نقل مکان کردیم. آه! چه دردناک است به یاد آوردن وداع‌های غم‌انگیز پیش از رفتن و اشک‌هایی که هنگام خداحافظی با همه چیزهایی که دوست داشتم، ریختم! یادم هست خود را به گردن پدر انداختم و با اشک از او خواهش کردم کمی بیشتر در روستا بماند؛ اما او به من گفت سکوت کنم و مادرم که اشک‌هایش را به اشک‌های من افزود توضیح داد که کارهای اداری ما را وادار به رفتن کرده است. در واقع، شاهزاده پیر پ تازه فوت کرده بود و وارثانش پدرم را از کار برکنار کردند؛ بنابراین، از آن جا که پدرم مقداری پول در سنت پترزبورگ سرمایه‌گذاری شخصی داشت، فکر کرد که حضورش در پایتخت برای مدیریت امورش ضروری است. این را مادرم به من گفت.