کتاب سر میز گرگ

معرفی کتاب سر میز گرگ

کتاب سر میز گرگ نوشته‌ی روزلا پوستورینو ما را به جایی دعوت می‌کند که حتی اگر از هیتلر متنفر هم باشیم، باز هم حس کنجکاوی ما اجازه نمی‌دهد تا دعوت به چنین جایی را رد کنیم. این داستان در یک سربازخانه سپری می‌شود که نُه زن در آن حضور دارند. آن‌ها به زور به این مکان آمده‌اند. مسئولیت‌شان چشیدن غذای هیتلر است و از جان پیشوا در برابر ترور محافظت می‌کنند. رمان حاضر بر اساس واقعیت نگاشته شده و از پرفروش‌ترین کتاب‌های بین‌المللی است.

درباره‌ی کتاب سر میز گرگ

پیشوا دشمنان بی‌شماری دارد. از آمریکایی‌ها و یهودی‌ها گرفته تا روس‌ها. همه می‌خواهند او را بکشند و راحت‌ترین راه، ریختن سم در غذای اوست. او امپراتور اروپاست و باید از خود محافظت کند، اما لزومی نمی‌بیند که مراقب دیگران هم باشد. برای رایش سوم مهم است که غذایش سالم باشد. حالا اگر کسی هنگام چشیدن غذای او کشته شد، چندان برای او مهم نیست. کتاب سر میز گرگ ما را به یک جمع پرهیجان می‌برد؛ البته این هیجان چندان مثبت نیست. شخصیت‌هایی که روزلا پوستورینو (Rosella Postorino) خلق کرده است، در اضطراب و حس مرگ غوطه‌ورند.

یکی از زنان کتاب سر میز گرگ روزلا پوستورینو، رزا نام دارد. او از برلین به پروس آمده تا در آرامش زندگی کند. مادرش مرده و همسرش، گرگور، به جبهه‌های جنگ رفته تا برای او اروپا را به آلمان تبدیل کند! گرگور قول داده کریسمس به خانه بیاید و تعطیلات را در کنار رزا سپری کند، اما قرار نیست خواسته‌ی کسانی که در سرزمین پیشوا زندگی می‌کنند، به واقعیت تبدیل شود. رزا برگزیده شده است تا بمیرد و باید برای چشیدن غذای آدولف هیتلر بر سر میز پیش‌مرگ‌ها بنشیند.

روایت جنگ جهانی دوم از دید پیش‌مرگان هیتلر

رزا انتخاب شده است. سربازان اس‌اس او و هشت نفر دیگر را برای پیش‌مرگ پیشوا بودن انتخاب کرده‌اند. از میان این نه نفر، تنها رزا اهل برلین و تحصیل‌کرده است. هفت نفر از زنان این گروه، به‌شدت از وضعیتی که در آن گرفتار شده‌اند می‌ترسند. فقط یکی از آن‌ها بابت اینکه به هیتلر خدمت می‌کند، شاد و راضی است. هر لقمه برای آن‌ها مساوی با احتمال بالای مرگ است.

آن‌ها مأمور شده‌اند که روزی دو مرتبه، برای شام و ناهار، دور یک میز بنشینند و همچون موش آزمایشگاهی، سلامت غذای پیشوا را امتحان و تا یک ساعت صبر کنند تا سم احتمالی خود را نشان دهد. داستان بر سر میز گرگ روزلا پوستورینو یک واقعه‌ی خیالی نیست. این رمان درباره جنگ جهانی دوم، بر اساس واقعیت تحریر شده و زندگی زنانی را که به شیوه‌ای متفاوت برای هیتلر می‌میرند، روایت می‌کند.

رمانی بر اساس واقعیت از زنان گرفتار در چنگال مرگ

رزا حالا دیگر به هیچ‌چیز امیدی ندارد. گرگور در جبهه‌های روسیه مفقود شده است. تنها کسی که در دنیا برای او مانده بود، حالا معلوم نیست مُرده است یا زنده. زندگی در سربازخانه‌ای که هیتلر در آن حضور دارد، حالا دیگر نه هولناک است نه عذاب‌آور؛ بلکه هیچ است. میل زندگی در رزا در حال رنگ باختن و مُردن است و از داد زدن بر سر افسر سربازخانه واهمه ندارد. رمان سر میز گرگ ترجمه‌ی کامیار یحیایی ما را با زنانی آشنا می‌کند که جایی میان مرگ و زندگی گرفتار شده‌اند؛ دلیلی برای زنده ماندن ندارند اما کورسوی امید به رهایی، آن‌ها را به ماندن و دوام آوردن مجبور می‌کند.

آشپزخانه‌ی آدولف هیتلر هنوز به کسانی نیاز دارد که به قلب ارتش نازی‌ها وارد شوند و اسرار تاریخی را با چشمان خود ببینند. با خرید کتاب سر میز گرگ نشر سیصد و شصت درجه به جمع کسانی می‌پیوندید که با هیتلر در یک سربازخانه زندگی می‌کنند.

اقتباس سینمایی از کتاب سر میز گرگ

• سیلویو سولدینی، نویسنده‌ی باتجربه‌ی ایتالیایی، فیلمی گیرا و تاریخی را بر اساس کتاب سر میز گرگ خلق کرده است. فیلمنامه‌ی این اثر سینمایی توسط گروهی از نویسندگان و خود سولدینی نوشته شده است. این فیلم در پاییز و زمستان سال 2023 روی پرده‌ی سینما قرار گرفت.

جوایز و افتخارات کتاب بر سر میز گرگ روزلا پوستورینو

• برنده ی جایزه‌ی Campiello سال 2018
• برنده‌ی جایزه‌ی Luigi Russo
• کتاب پرفروش بین‌المللی
• برنده‌ی جایزه‌ی Rapallo سال 2018
• در فهرست 10 کتاب برتر ایتالیایی دهه به انتخاب نشریه‌ی La Repubblica
• برنده‌ی جایزه‌ی Lucio Mastronardi Città di Vigevano

کتاب سر میز گرگ برای شما مناسب است اگر

• به رمان‌های تاریخی و آثار مربوط به دوران جنگ جهانی دوم علاقه‌مندید.
• دوست دارید در جریان زندگی سیاستمداران مشهور و اثرگذار تاریخ، همچون هیتلر، قرار بگیرید.
• به‌دنبال داستانی هیجان‌انگیز هستید که بر اساس واقعیت نوشته شده باشد.

در بخشی از کتاب سر میز گرگ می‌خوانیم

در رژه جشن ورود مشعل المپیک به برلین (که از یونان آغاز شده و از صوفیه، بلگراد، بوداپست، وین و پراگ گذشته بود) جوانان هیتلری را دیدم که با یونیفرم‌هایشان در صف ایستاده بودند. بعد از بیست دقیقه نمی‌توانستند بی‌حرکت بمانند.

وزنشان را از این پا به آن پا می‌انداختند، دست راست دراز شده‌شان را با دست چپ نگه می‌داشتند، خسته‌تر از آن که بتوانند از تنبیهی که در انتظارشان بود، بگریزند.

رادیو گزارش‌های زنده بازی‌ها را پخش می‌کرد. به خاطر کیفیت پایین پخش، صدای پیشوا خش‌دار بود. با این حال، از امواج می‌گذشت، پرطنین و پشتیبانی شده با فریادهای جمعیتی که یکصدا برایش هورا می‌کشیدند و نامش را فریاد می‌زدند و تا من می‌رسید. ملتی که خود را به او تسلیم کرده بود و بی‌تردید با فریاد نامش این را اعلام می‌کرد (آیینی جادویی، طلسمی با قدرتی بی‌کران) ملت را در چنگ می‌گرفت و حسی از تعلق می‌بخشید که تنهایی ذاتی هر انسان را می‌شست و می‌برد.

این توهمی بود که نمی‌توانستم باورش کنم، تنها آرزو می‌کردم کاش درونم حسش می‌کردم، نه احساسی برانگیزاننده از پیروزی، بلکه حسی تسلی‌بخش از پیوند و اتصال.

پدرم با خشم رادیو را خاموش کرد، همان پدری که نازیسم را فقط یک موج زودگذر می‌دانست، یک رفتار انحرافی در میان جوانان سرکش، مثل ویروسی که از ایتالیا گرفته بودیم. پدری که همیشه به حزب مرکز رأی می‌داد و حالا می‌دید همین حزب از قانونی حمایت کرده که به هیتلر قدرت مطلق می‌داد.

پدرم از آن حس خیانت‌کارانه‌ای که در من جوانه زده بود خبر نداشت؛ من تصور می‌کردم جمعیتی را که در شادی تعطیلات سوسیس می‌خورند و لیموناد می‌نوشند، درست به این خاطر که انسان‌های منفرد می‌توانند در یک فکر یا سرنوشت مشترک با هم یکی شوند. آن زمان هجده سالم بود.