معرفی و دانلود کتاب مکان واقعی

معرفی کتاب مکان واقعی

کتاب مکان واقعی، حاصل گفتگوهای میشل پورت (فیلم‌ساز) با آنی ارنو، نویسنده‌ی برنده جایزه نوبل ادبیات سال 2022 است. این مصاحبه در ابتدا برای ساخت یک فیلم مستند ترتیب داده شد، اما بعدها با بازبینی و اصلاح به شکل اثری مکتوب درآمد که خواندنش برای علاقه‌مندان به نویسندگی می‌تواند تجربه‌ای بسیار جالب توجه باشد.

درباره‌ی کتاب مکان واقعی

عنوان کتاب مکان واقعی (Le vrai lieu: Entretiens avec Michelle Porte) هوشمندانه انتخاب شده است؛ چرا که آنی ارنو (Annie Ernaux) تنها مکان واقعی خود را، برگ‌های سفیدی می‌دانست که قرار بود با درونیات او سیاه شوند. مصاحبه‌ای که میشل پورت ترتیب داده، سرشار از نکات مهم و جذاب در خصوص زندگی و نوشته‌های این نویسنده‌ی صاحب سبک فرانسوی است که دغدغه‌ی زن بودن و مسائل زنانه در آثارش هویدا است.

آنی ارنو در کتاب مکان واقعی، از محل زندگی‌اش می‌گوید. خانه‌ای زیبا در شهر سرژی که تنها 30 کیلومتر با پاریس فاصله دارد. او بیش از سی سال در این خانه زندگی کرده و حالا نور و سایه‌روشن‌های آن را خوب می‌شناسد. او همچنین از مکان‌های دوران کودکی و جوانی‌اش می‌گوید؛ فضاهایی که در آن‌ها ریشه دوانده، خاستگاه بسیاری از تجربه‌های اجتماعی او هستند و در آثار مشهورش مانند رمان جایگاه، بازتاب یافته‌اند.

کتاب مکان واقعی آنی ارنو، کلیدی برای درک بهتر آثار این نویسنده است. او در مصاحبه‌اش با میشل پورت، به فرایند خلق کتاب‌هایی مانند «جایگاه» اشاره می‌کند و توضیح می‌دهد که چگونه مکان‌های فیزیکی به او کمک کردند تا هویت خود را دریابد و مفاهیم اجتماعی مانند فاصله‌ی طبقاتی را درک کند. این رمان را می‌توانیم نوعی اتوبیوگرافی فضا قلمداد کنیم.

نوشتن، تنها مکان واقعی برای آنی ارنو

مکان‌ها در اثر آنی ارنو سخن می‌گویند و در این میان تنها مکان واقعی از نظر او، نوشتن است. با خواندن این اتوبیوگرافی جذاب، گویی در سفری آرام اما عمیق میان کوچه‌ها و اتاق‌های حافظه‌ی او قدم می‌زنیم؛ هر منظره‌ی کوچک، پرتوی از زندگی زن نویسنده‌ای است که از دل مکان‌ها، معنای وجود خود را بیرون می‌کشد. در پایان کتاب درمی‌‌یابیم که نوشتن برای آنی ارنو نه فقط روایت گذشته، بلکه آفرینش مکانی تازه برای زیستن، فهمیدن و مقاومت در برابر فراموشی است.

آنی ارنو در خانواده‌ای به دنیا آمد که اهل سیر و سیاحت نبود؛ اما او خوب آموخت که در مکان زندگی‌اش غرق شود و نوعی سفر درونی را کشف کند. او در کتاب مکان واقعی، از رویای سفر به پاریس می‌گوید. شهری که همیشه در فاصله‌ی کمی با او بوده اما تا بیست سالگی آن را ندیده بود. حالا نیز دیگر هیچ‌وقت نمی‌خواهد به پاریس برگردد. چرا؟ چون خانه‌اش با پنجره‌های وسیع و منظره‌ی درختان برای او کافی است؛ و چون نوشتن برای او نوعی سفر است.

با خرید کتاب مکان واقعی آنی ارنو و مطالعه‌ی بی‌وقفه‌ی آن، تجربه‌ای منحصر‌به‌فرد را به خود هدیه دهید؛ تجربه‌ای که سبک تازه‌ای از نوشتن و حتی زیستن را به شما می‌نمایاند! در این سبک جدید، خانه تنها یک چهاردیواری آجری نیست؛ بلکه جهانی است که با کلمات ساخته می‌شود. این کتاب دعوتی است به کشف مکان واقعی درونتان؛ مکانی که شاید هیچ‌گاه آن را بر نقشه نیافته باشید، اما در عمق تجربه‌های زیسته‌تان، در لابه‌لای خاطرات و کلمات، آن را خواهید یافت.

آنی ارنو نشان می‌دهد که چگونه جابه‌جایی در مکان‌های جغرافیایی باعث جابه‌جایی در طبقات اجتماعی شده و این تجربیات چگونه به کلمات تبدیل شده‌اند. اگر به سبک خود-جامعه‌شناسی (Auto-socio-biography) آنی ارنو علاقه‌مند هستید، دانلود کتاب مکان واقعی نشر قطره را به شما پیشنهاد می‌کنیم که با ترجمه‌ی روان زهرا ابراهیمی، نسترن زیبا و فاطمه کوه میشی ارائه شده است.

کتاب مکان واقعی برای شما مناسب است اگر

• از خواندن زندگینامه، مصاحبه و نوشته‌های مستند لذت می‌برید.
• سایر آثار آنی آرنو را خوانده‌اید و سبک این نویسنده را می‌پسندید.
• از مخاطبان جدی ادبیات فرانسه هستید و نویسندگان فرانسوی را دنبال می‌کنید.

در بخشی از کتاب مکان واقعی می‌خوانیم

گاهی نوشتن را با یک عکس شروع می‌کنید. برای مثال در سال‌ها.

عکس‌ها نقش محرک نگارش را ایفا می‌کنند. در عکس، این جنبۀ ناشناخته از گذشته یا حال کسانی که دیگر اینجا نیستند یا فرض می‌شود که دیگر نیستند، وجود دارد. حضور یا غیبت. به‌علاوه، عکس صامت است. این ویژگی‌ها هستند که باعث می‌شوند تمایل داشته باشم آنچه را که در برابر یک عکس حس می‌کنم، به‌عنوان نقطۀ شروع یا نقطۀ اتکا نگارش در نظر بگیرم. می‌دانم این انتقاد به من وارد است که عکس‌ها می‌توانند دست‌کاری شده باشند، چرا که امروزه هر آنچه بخواهیم می‌کنیم، یا اینکه عکس می‌تواند تعبیری از واقعیت باشد. اما روی صحبت من این عکس‌ها نیست، من از عکس‌های خانوادگی، یا نه، از عکس‌هایی که افراد را نشان می‌دهد حرف می‌زنم. عکس‌ منظره‌ها خیلی مورد علاقه‌ام نیست. عکس‌های مردان و زنان است که مرا وادار به نوشتن می‌کند. من خودم عکاسی نمی‌کنم یا خیلی کم پیش می‌آید. مثل یک اجبار و گسستگی به نظرم می‌رسد، قطع شور و هیجان یک سفر، خراب کردن زمان حال برای لذت فرضی «دوباره دیدن» که به‌هیچ‌وجه دوباره تجربه کردن آن لحظات نیست. حافظه و نوشتار است که اجازۀ تجربۀ دوباره را می‌دهد. آنچه من دوست دارم، نگاه کردن به عکس‌های قدیمی است که چیزی مثل نظم و ترتیب یا مثل مرگ را در خود دارند.

به نظرم عکاسی بیشتر هم‌سوی مرگ است تا زندگی؛ یا بیشتر زندگی‌ای است که با جنبۀ مرگ و نابودی همراه است. عکس چیزی جز زمانِ متوقف شده نیست. عکس چیزی را نجات نمی‌دهد. چون صامت است. معتقدم که عکس، برخلاف تصور، غم و غصۀ زمانی را شخم می‌زند که می‌گذرد. نوشتار و سینما نجات می‌دهند. آیا ممکن است نقاشی هم همین‌جور باشد؟ نمی‌دانم. اما نوشتار البته این کار را می‌کند.

فهرست مطالب کتاب

پیشگفتار
هرگز به پاریس باز نخواهم گشت
همیشه میان دو مکان بوده‌ام
مادرم مثل آتش است
کتاب شیء مقدسی بود
من زنی نیستم که می‌نویسد، بلکه کسی هستم که می‌نویسد
بیرون آوردن مقداری سنگ از کف یک رودخانه
ژرفا
نوشتن یک حالت است
گذرِ زمان
مکان واقعی