بله
کتاب پرتره خاطرات کتابی است ساده، روان، شفاف و خواندنی از برتراند راسل که در آن اندیشه، خاطره و طنز ظریف در هم تنیده شده است. این اثر، تصویری چندلایه از ذهن یکی از بزرگ‌ترین متفکران قرن بیستم ارائه می‌دهد؛ ذهنی که هم فیلسوف است و هم ناظری تیزبین بر انسان‌ها و زمانه‌ی خود. این کتاب جستارهایی درباره خرد، ادبیات و فلسفه است که هم لذت خواندن دارد و هم عمق اندیشیدن.
درباره‌ی کتاب پرتره خاطرات
کتاب پرتره خاطرات (Portraits From Memory and Other Essays) مجموعه‌ای از جستارهای برتراند راسل (Bertrand Ressell) است که جایگاهی میان فلسفه، ادبیات و تاریخ اندیشه دارد. برتراند راسل، متفکر مشهور انگلیسی، در این اثر نه با زبان پیچیده‌ی فلسفی، بلکه با نثری روشن، دقیق و گاه شوخ‌طبعانه، به بیان دیدگاه‌ها و تجربه‌های فکری خود می‌پردازد و چهره‌ای انسانی‌تر از یک فیلسوف بزرگ ارائه می‌دهد.
جستارهای فلسفی، فرهنگی و ادبی در پرتره خاطرات
کتاب پرتره خاطرات: جستارهایی درباره خرد، ادبیات و فلسفه شامل دو بخش اصلی می‌شود. بخش ابتدایی این کتاب با عنوان مقالات شامل جستارهایی است که موضوعاتی چون فلسفه، اخلاق، سیاست، آموزش، عقلانیت و جامعه‌ی مدرن را در بر می‌گیرند. در این مقالات، برتراند راسل توانایی کم‌نظیر خود را در ساده‌سازی مفاهیم پیچیده نشان می‌دهد و خواننده را به تفکر انتقادی، شک عقلانی و استقلال فکری دعوت می‌کند.
برتراند راسل و هم‌عصرانش
بخش دوم کتاب پرتره خاطرات شامل جستارهایی می‌شود که در آن‌ها برتراند راسل از آشنایی‌ها و خاطراتش با بزرگان هم‌عصر خود می‌گوید. چهره‌هایی مانند: جوزف کنراد، جورج برنارد شاو، جرج سانتایانا، جان استوارت میل و دیگر متفکران و نویسندگان برجسته. این نوشته‌ها که ترکیبی هستند از مشاهده‌ی دقیق، داوری فکری و روایت شخصی، نشان می‌دهند که برتراند راسل چگونه انسان‌ها را نه فقط از منظر اندیشه، بلکه از زاویه‌ی شخصیت، رفتار و زندگی روزمره می‌نگریست.
پرتره خاطرات؛ فلسفه با زبانی ساده و صمیمی
کتاب پرتره خاطرات به زبانی ساده، روان و نزدیک به سبک خاطره‌نگاری نوشته شده؛ نه با زبانی انباشته از مباحث نظری و فلسفی پیچیده. برتراند راسل در این مجموعه با لحنی شخصی و صمیمی درباره‌ی تجربیات و دیدگاه‌های خود، شخصیت‌های مشهور و رویدادهای دورانش سخن می‌گوید؛ طوری که خواننده حس می‌کند با نویسنده در یک گفتگوی مستقیم و صمیمی حضور دارد. متن این کتاب بیشتر تحلیلی است تا خشک و فلسفی. همین سبک باعث می‌شود که افراد غیرمتخصص نیز بتوانند از آن لذت ببرند و با اندیشه‌های برتراند راسل آشنا شوند.
در مجموع، کتاب پرتره خاطرات کتابی است که مرز میان تفکر فلسفی و نثر ادبی را کمرنگ می‌کند. این اثر هم سندی از تاریخ فکری قرن بیستم است و هم نمونه‌ای درخشان از نثر روشنفکرانه‌ای که بدون سنگینی آکادمیک، عمیق و اثرگذار باقی می‌ماند. نشر خوب این کتاب را با ترجمه‌ی امیر قاجارگر منتشر کرده و در اختیار علاقه‌مندان به جستارهای فلسفی، ادبی و فرهنگی قرار داده است.
کتاب پرتره خاطرات برای شما مناسب است اگر
- به جستارهای فلسفی-ادبی، تاریخ اندیشه و زندگی فکری متفکران بزرگ علاقه دارید و دوست دارید درباره‌ی اندیشه‌ها، زندگی و روابط برتراند راسل بیشتر بدانید.
- دنبال کتاب‌هایی هستید که با زبانی ساده و سبک خاطره‌نگاری به موضوعاتی چون فلسفه، اخلاق، ادبیات، سیاست و جامعه‌ی مدرن می‌پردازند.
- می‌خواهید فلسفه را در پیوند با زندگی، تجربه و زندگی انسان‌ها بخوانید.
در بخشی از کتاب پرتره خاطرات: جستارهایی درباره خرد، ادبیات و فلسفه می‌خوانیم
کلمه‌ها دو کارکرد دارند، یکی بیان واقعیت‌ها و دیگری برانگیختن احساسات. دومی کاربرد قدیمی‌تر کلمات است و پیش‌از پیدایش زبان هم فریادها و اصوات حیوانات چنین کاربردی داشت. یکی از مهم‌ترین عناصر گذار از جاهلیت به تمدن این است که انسان کلمات را بیشتر برای بیان واقعیت به کار می‌گیرد و نه برای برانگیختن احساسات، اما سیاست هنوز پیشرفت قابل‌ملاحظه‌ای در این مورد نداشته است. اگر بگویم مساحت مجارستان کیلومترها کیلومتر مربع است، صرفاً گزاره‌ای خبری گفته‌ام، اما وقتی می‌گویم مساحت شوروی یک‌ششم خشکی‌های زمین است، گزاره‌ام اساساً احساسی و هیجانی است.
معنای «دموکراسی»
بااینکه تمام کلمات رایج در مباحث سیاسی معنای معینی در فرهنگ‌لغت دارند، معانی متداولی نیز به خود گرفته‌اند که باتوجه‌به وابستگی سیاسی گوینده تغییر می‌کند. یگانه ویژگی مشترک این معانی، قدرت برانگیختن احساسات خشونت‌بار است. واژۀ «آزادی» در آغاز بیشتر به معنی غیاب سلطۀ بیگانگان بود، سپس به معنی محدود شدن قدرت پادشاهی به کار رفت و بعد در روزهایی که حرف از حقوق انسان در میان بود بر جنبه‌های مختلفی دلالت می‌کرد که طبق آن هر فردی باید از مداخلۀ دولت رها باشد، و سرانجام تحت‌تأثیر هگل به «آزادی حقیقی» تغییر معنا داد که البته چیزی بیش از اجازۀ بزرگوارانه برای تبعیت از پلیس نبود. در زمانۀ ما، واژۀ «دموکراسی» تحول مشابهی را از سر می‌گذراند. دموکراسی در آغاز به معنای حکومت اکثریت بود که آزادی‌های فردی مختصر و مبهمی نیز آن را همراهی می‌کرد.
سپس کار به جایی رسید که گفتند دموکراسی چیزی نیست جز اهدافی که حزب سیاسی موردحمایت طبقۀ کم‌برخوردار پیگیری می‌کند. استدلالشان هم این بود که طبقۀ کم‌برخوردار همه‌جا در اکثریت است. سپس گفتند دموکراسی اهداف رهبران آن حزب است. و امروز در سراسر اروپای شرقی و بخش بزرگی از آسیا، دموکراسی یعنی حکومت مستبدانۀ کسانی که در گذشته مدافع کم‌برخورداران بودند اما اکنون حمایتشان به تخریب ثروتمندان منحصر شده است، البته نه ثروتمندانی که خودشان به معنای جدید کلمه «دموکرات» هستند. این روش مؤثر و قدرتمندی برای ایجاد بلواهای سیاسی است. کسانی که مدت‌زمانی طولانی کلمه‌ای مشخص را همراه با تجربۀ احساساتی خاص شنیده‌اند، مستعد این هستند که بار دیگر با شنیدن آن کلمه همان احساسات را تجربه کنند، حتی اگر معنای کلمه تغییر کرده باشد.
