کتاب صوتی مالون می‌میرد

کتاب صوتی مالون می‌میرد دومین قسمت از سه‌گانه‌ی معروف ساموئل بکت نویسنده‌ی برنده‌ی نوبل ادبیات است. در این داستان مونولوگی بلند را می‌شنوید که حکایت‌هایی از اشخاص مختلفی را روایت می‌کند اما مهم‌ترین ویژگی این قصه‌ها نه پایان یا وقایع، بلکه نگاه منحصربه‌فردی است که مالون نسبت به دنیا دارد.

درباره‌ی کتاب صوتی مالون می‌میرد

«شاید پنجاه و اندی ساله یا چهل و اندی ساله باشم. از آخرین‌باری که آن‌ها را حساب کرده‌ام انگار قرن‌های متمادی می‌گذرد، منظورم سال‌های عمرم است» این نقل‌قولی از مالون است، راوی داستان پیش‌روی شما که از رها کردن مخاطب خود در ابهام لذت می‌برد، واقعیات اندکی را در اختیارتان می‌گذارد و با این حال عاشق قصه‌گویی است! شخصیت اول کتاب صوتی مالون می‌میرد (Malone Dies) نوشته‌ی ساموئل بکت (Samuel Beckett) مانند دیگر آثار این نویسنده شما را به دنیایی مالیخولیایی دعوت می‌کند، سفری پوچ که تنها اندکی بعد از شروع آن درمی‌یابید قادر به رها کردنش نیستید.

زمانی که با مالون آشنا می‌شویم او در تخت یک آسایشگاه یا بیمارستان دراز کشیده. مطمئن نیست کجاست، اما انگار اهمیتی هم برایش ندارد. هیچ وسیله‌ی شخصی‌ای در اختیارش نیست و به‌جز یک دفتر، ‌مداد و کلاه بدون لبه همه چیز را از او گرفته‌اند. مالون مانند مالوی -راویِ جلد اول مجموعه- مشتاق قصه‌گویی و نوشتن است. پیگیرانه از خودش و پسری به نام ساپو می‌نویسد که زندگی متوسط‌الحالی را می‌گذراند. داستان این‌دو همزمان پیش می‌رود اما با بالغ شدن ساپو، مالون نام او را به مکمن تغییر می‌دهد چون معتقد است والدینش اسمی مسخره برای او انتخاب کرده‌اند. سپس طولی نمی‌کشد که نوشته‌های مرد مجهول‌الهویه رنگ‌وبوی اعتراف می‌گیرد.

شخصیتی که در کتاب صوتی مالون می‌میرد پای صحبتش نشسته‌ایم اعتراف می‌کند شش مرد را به قتل رسانده است، اما این موضوع چندان مهمی نیست چون به عقیده‌ی او اتفاقات مهم‌تری یعنی ماجراهای ساپو در جریان است! اگر شخصیت اصلی کتاب مالوی سرنوشتی عجیب و روحیه‌ای حتی شگفت‌آورتر داشت، مالون با هیچ متر و معیاری آدمی معمولی نیست. نگاه پوچ‌گرایانه و سیال او غریب اما پرکشش است. اگر از سرک کشیدن به گوشه‌های پنهان زندگی لذت‌ می‌برید، با قطع شدن هزارباره‌ی داستان مشکلی ندارید و می‌خواهید خود را در آشوب ذهنی افسارگسیخته رها کنید کتاب صوتی مالون می‌میرد انتخابی ایده‌آل برای شماست و به خاطره‌ی فراموش‌نشدنی برایتان تبدیل خواهد شد.

در پایان معرفی باید گفت که مالون می‌میرد دومین کتاب از سه‌گانه‌ی معروف ساموئل بکت است که امروزه به‌عنوان یکی از مهم‌ترین آثار ادبی قرن بیستم و همچنین مهم‌ترین اثر غیر نمایشی او شناخته می‌شود. جلد اول و سوم این مجموعه به‌ترتیب عبارتند از: «مالوی» و «نام‌ناپذیر».

این کتاب در نشر ثالث و به همت نشر صوتی ماه آوا با ترجمه‌ی سهیل سمی به شکل کتاب گویا منتشر شده است.

کتاب صوتی مالون می‌میرد مناسب چه کسانی است؟

شنیدن این کتاب را به تمامی دوستداران آثار بکت، علاقه‌مندان سبک ابزوردیسم و افرادی که از روایت‌هایی به شیوه‌ی جریان سیال ذهن لذت می‌برند پیشنهاد می‌شود.

با ساموئل بکت بیشتر آشنا شویم

ساموئل بکت یکی از نام‌های آشنای ادبیات جهان است. این نویسنده و نمایشنامه‌نویس ایرلندی سال‌های متمادی در فرانسه زندگی کرد و سفرهایی طولانی به دیگر کشورهای قاره‌ی اروپا داشت. تجربه‌ی آشنایی با فرهنگ‌ها و مردم مختلف الهام‌بخش او در نوشتن بود و بعضی شخصیت‌های قصه‌هایش را از افراد واقعی وام گرفت. یکی از این دیدارهای اثرگذار ملاقات جیمز جویس نویسنده شهیر ایرلندی است که تا حد زیادی سبک نوشتار او را تعیین کرد.

ساموئل بکت از نویسندگان پیشگام تئاتر و بنیان‌گذاران ابزوردیسم (پوچ‌گرایی) در ادبیات بود. او افتخارات متعددی در طول فعالیت‌ حرفه‌ای‌اش به دست آورد که نوبل ادبیات برجسته‌ترین آن‌هاست و نمایشنامه‌ها، رمان‌ها و نوشته‌هایش شهرتی جهانی یافتند. از بکت آثار فراوانی به زبان فارسی برگردانده شده که تعدادی را در ادامه نام می‌بریم: «در انتظار گودو»، «دست آخر»، «آخرین نوار کراپ»، «مالوی»، «اما ابرها...»، «آرام‌بخش»، «اولین عشق» و «پروست».

در بخشی از کتاب صوتی مالون می‌میرد می‌شنویم

از دست دادنِ آگاهی‌ام هرگز برایم خسران و آسیبِ بزرگی نبوده است. اما شاید با ضربه‌ای گیج‌ومنگ شده بودم، ضربه‌ای به سر، شاید در یک جنگل، بله، حال که از جنگل گفتم، خاطره محو و مبهم یک جنگل در ذهنم زنده شد. حالا همه این‌ها مربوط به گذشته است. حالِ پیش از انتقام گرفتن، باید به زمانِ حال، ثبات و استواری ببخشم. این‌جا اتاقی عادی است. در مورد اتاق‌ها کم تجربه‌ام، اما این یکی به‌نظرم کاملا عادی است. حقیقت این است که اگر خودم را محتضر و رو به مرگ احساس نمی‌کردم، باورم می‌شد که هم‌اینک مرده‌ام و تقاص گناهانم را پس داده‌ام، یا هم‌اکنون در یکی از عمارت‌های بهشت هستم.

اما سرانجام احساس می‌کنم که فرصت به‌تدریج تمام می‌شود، احساسی که اگر در بهشت یا دوزخ بودم به حتم تجربه‌اش نمی‌کردم. فراسوی گور، احساسِ فراسوی گور بودن شش ماه پیش در وجودم بسیار برجسته‌تر و پررنگ‌تر بود. اگر پیش از این‌ها کسی برایم پیشگویی کرده بود که در آینده روزی خودم را مثل امروز زنده و صاحب حیات احساس خواهم کرد، به او لبخند می‌زدم... .