کتاب صوتی چهار میثاق

کتاب صوتی چهار میثاق از باور‌های سرخپوستی دون میگوئل روئیز نشات می‌گیرد و به نوعی ساده شده‌ی آموزه‌های سرخپوستان تولتِک است و چهار باوری که انسان‌ها را محدود می‌کند، شادی‌ها را می‌ربایند و رنج غیرضروری ایجاد می‌کنند را آشکار می‌سازد.

کتاب چهار میثاق (The four agreements) تا چندین سال پس از انتشارش، در لیست پر‌فروش‌ترین کتاب‌های نیویورک تایمز قرار داشت. این اثر رمز مهمی را فاش می‌کند، که به سرعت می‌تواند زندگی ما را به تجربه‌ی نو و تازه‌ای از آزادی، شادی واقعی و عشق تبدیل کند.

دون میگوئل روئیز (Don Miguel Ruiz) از سرخ‌پوستان آمریکای مرکزی و اهل مکزیک، عقیده دارد که انسان‌ها نباید نسبت به خودشان خشم، قضاوت و سرزنش داشته باشند. آن‌ها باید با خود در صلح باشند. او این موضوعات را در چهار قاعده ساده و جامع خلاصه کرده و در این کتاب هر یک را جداگانه توضیح می‌دهد. او منبع اعتقادات و تفکرات خود را در این اثر نشان می‌دهد و ما را از شادی و ایجاد درد و رنج بی‌نیاز می‌کند.

اولین میثاق این اثر به شما می‌گوید که با کلام خود گناه نکنید زیرا جادوى سیاه کلام مى‌تواند همچون زهرى کام و روان شنونده را تلخ کند و این جادو تمام عمر همراه او خواهد بود و زندگى‌اش را تحت تاثیر قرار مى‌دهد. مثل مادرى که خسته است و به دخترش تشر مى‌زند که چه صداى بدى دارى، آواز نخوان! و همین موجب مى‌شود دخترک در تمام طول زندگى‌اش از ابراز وجود در این زمینه دوری کند. این نگاهِ تولتک‌ها بسیار به آموزه‌هاى کارل گوستاو یونگ نزدیک است. میثاق‌هاى دیگر هم از همین میثاق اول نشات می‌گیرند، اگر میثاق اول را بتوان به خوبى درک و در زندگى عملی کرد، تغییرات را به وضوح می‌توان دید.

میثاق دوم از چهار میثاق به شما می‌گوید که هیچ چیز را به خود نگیرید!، این میثاق مانند سپرى است که از شما در برابر جادوى سیاه کلام دیگران مراقبت مى‌کند. مانند همان مثال قبلی که اگر دخترک حرف مادرش را به خود نمی‌گرفت، زهر کلام او زندگى‌اش را تحت تاثیر قرار نمی‌داد و خواندن را برای خود محدود نمی‌کرد.

میثاق سوم از چهار میثاق به شما می‌گوید که تصورات باطل نکنید؛ این میثاق در رابطه با باور درونى‌اى است که هر یک از ما در افکار خود مى‌پذیریم و زندگى را بر پایه‌ى آن‌ها مدیریت مى‌کنیم.

میثاق چهارم نیز درباره‌ی این است که همیشه بیش‌ترین تلاش‌تان را بکنید. این اثر نقشه‌ی راهی به سوی روشنایی و آزادی است. کتابی الهام‌بخش که دربردارنده‌ی درس‌های بزرگ زیادی است.

جملات برگزیده کتاب صوتی چهار میثاق:

- خود حقیقى ما، عشق خالص و نور خالص است.
- کتاب قانون حتى اگر غلط باشد به شما احساس امنیت مى‌دهد.
- انسان‌هایى که پیش از ما زیسته‌اند به ما مى‌آموزند که چگونه به شیوه‌ى جامعه رویا ببینیم.
- انسان‌ها در برابر زندگى مقاومت مى‌کنند. زنده بودن بزرگترین ترسى است که انسان‌ها دارند.
- در رویاى سیاره، رنج کشیدن بشر، زندگى در ترس و ایجاد فاجعه‌هاى عاطفى، همه امرى عادى به شمار مى‌آید.
- ما در جست و جوى ابدى براى حقیقت هستیم چون تنها دروغ‌هایى را که در ذهن خود ذخیره کرده‌ایم، باور داریم.
- موجودات بشرى به طور پایان ناپذیرى خود را تنبیه مى‌کنند، به این دلیل که آنچه گمان مى‌کنند باید باشند، نیستند.
- در روند اهلى شدن انسان‌ها، اطلاعاتى که از رویاى برونى مى‌آید به رویاى درونى انتقال مى‌یابد و نظام باورهاى ما را مى‌آفریند.
- آتش محصول عواطفى است که از ترس ناشى مى‌شوند. ما هرگاه احساساتى مثل خشم، حسادت، حسرت یا نفرت را تجربه مى‌کنیم، مى‌بینیم که آتشى در درونمان مى‌سوزد. ما در رویاى دوزخ زندگى مى‌کنیم.

در بخشی از کتاب صوتی چهار توافق می‌شنویم:

سومین توافق این است که فرض نکنید. ما تمایل داریم درباره‌ی هر چیزی فرضیاتی داشته باشیم. اشکال کار در این است که آن‌وقت تصور می‌کنیم فرضیات ما حقیقت دارند و حاضریم قسم بخوریم که واقعیت دارند. ما درباره‌ی اعمال و افکار دیگران فرض می‌کنیم، بعد آن‌ها را به خودمان می‌گیریم و بعد آن‌ها را سرزنش می‌کنیم و بر آن اساس، با سم‌پاشی احساسی توسط کلمات، واکنش نشان می‌دهیم. به همین خاطر است که هر وقت فرض می‌کنیم، داریم دنبال دردسر می‌گردیم. ما فرض می‌کنیم، برایمان سوء‌تفاهم می‌شود، آن را به خود می‌گیریم و نتیجه این می‌شود که از «هیچی»، یک مصیبت عظما درست می‌کنیم.

همه‌ی غصه‌ها و ناگواری‌هایی که در زندگی داشته‌اید، ریشه‌اش در این بوده که فرض کرده‌اید و بعد به خود گرفته‌اید. یک لحظه وقت بگذارید و به واقعیت این وضعیت فکر کنید. همه‌ی جنگی که بر سر کنترل کردن یکدیگر میان آدم‌ها در‌می‌گیرد، به واسطه‌ی فرض کردن و به خود گرفتن است. کل خواب جهنم ما بر همین مبناست.

ما با فرض کردن و به خود گرفتن، یک دنیا زهر احساسی ایجاد می‌کنیم. چون معمولاً درباره‌ی فرضیاتمان غیبت می‌کنیم. یادتان باشد، در خواب جهنم، ما به وسیله‌ی غیبت کردن با هم رابطه برقرار می‌کنیم و به هم زهر منتقل می‌کنیم. چون می‌ترسیم همه چیز واضح و معلوم شود، فرض می‌کنیم و باورمان می‌شود که فرضمان درست است. بعد، از فرضیاتمان دفاع می‌کنیم و سعی می‌کنیم دیگری را مقصر جلوه دهیم. همیشه پرسیدن، بهتر از فرض کردن است، چون فرض کردن ما را آماده‌ی آزار دیدن می‌کند.