کتاب صوتی بانوی پیشگو

کتاب صوتی بانوی پیشگو اثر مارگارت النور اتوود، درباره‌ی زنی به نام جون فاستر است که سایه شوم یک مادرسالار بر گذشته‌اش سایه افکنده، او تصمیم می‌گیرد زندگی مستقلی را شروع کند و نویسنده رمان‌های تاریخی عامه‌پسند شود، اما سرخوردگی‌های مکرر عاطفی در نهایت جون را به سوی سرنوشتی غریب می‌کشاند، چون او به این نتیجه می‌رسد که برای شروع دوباره زندگی ابتدا باید بمیرد.

مارگارت اتوود (Margaret Elenor Atwood) در رمان گیرا و شاعرانه بانوی پیشگو (Lady Oracle) بار دیگر نشان می‌دهد که چرا او را در شمار برجسته‌ترین نویسندگان معاصر می‌دانند. ماجراهای این رمان میان صحنه‌هایی از گذشته و حال در حرکت است و از میان این بازگشت به عقب‌هاست که مخاطب با داستان قهرمان این داستان آشنا می‌شود و به زندگی گذشته او پی می‌برد. اتوود در این کتاب از روایتی چند لایه برای پیش بردن داستانش بهره می‌گیرد و موضوعات عاشقانه، روانشناسانه و جنایی را با هم درمی‌آمیزد.

جون فاستر تمام زندگی خود را در فرار بوده؛ البته فراری خاموش و بی‌سروصدا. اضافه وزن بیش از حد جون در نوجوانی و عیب‌جویی‌های مدام مادرش باعث می‌شوند که او به انگلیس فرار کند. جون که اکنون یک قاره از زندگی سابقش دور شده، به رمان‌نویسی موفق و البته با نام مستعار تبدیل می‌شود و این موضوع را از آرتور، همسر افسرده خود پنهان نگه می‌دارد. هنگامی که اشعار فمینیستی جون با تحسین و استقبالی گسترده مواجه می‌شوند، او به خاطر هجوم ناگهانی شهرت و حتی بدنامی، تحت فشار زیادی قرار می‌گیرد. جون که نمی‌تواند کنترل امور زندگی‌اش را به دست بگیرد، مرگی جعلی برای خود درست می‌کند و به ایتالیا فرار می‌کند. اما او که عمری را در فرار و پنهان شدن گذرانده، خیلی زود درمی‌یابد که تجربه‌ی دوباره‌ی از نظرها پنهان بودن و دیده نشدنی که روزی بلای زندگی‌اش به حساب می‌آمد، اکنون امری ناممکن شده است.

در قسمتی از کتاب صوتی بانوی پیشگو می‌شنویم:

نقشه مرگم را با دقت طراحی کردم؛ برعکس زندگی‌ام، که به رغم تمام تلاش‌هایم برای مهار کردنش، مثل ولگردها از این شاخه به آن شاخه می‌پرید. زندگی‌ام میل به ولو شدن داشت، نرم و آبکی شدن، حرکت نقش‌های طوماری و ریسه مانند، مثل قاب آینه‌های باروک، نتیجه پیگیری یک خط بدون کم‌ترین مقاومت. حالا بالعکس، می‌خواستم مرگم تمیز و ساده، حساب شده و حتی کمی خشونت‌آمیز باشد، مثل یک کلیسای کوآکر یا یک دست لباس مشکیِ ساده با یک رشته مروارید که وقتی پانزده ساله بودم، مجله‌های مُد در موردشان خیلی جار و جنجال می‌کردند. نه شیپوری، نه بلندگویی، نه پولکی و نه نکته مبهمی. قلقِ کار این بود که بدون هیچ ردّ و نشانی ناپدید شوم، و پشت سرم فقط سایه یک جسد باقی بگذارم، سایه‌ای که همه به‌اشتباه آن را به حساب واقعیتی قطعی و بی‌چند و چون بگذارند. اولش فکر کردم از پسش برآمده‌ام...