کتاب روان پرستاری: بهداشت روان 2 (اختلالات روانپزشکی)

فقدان آگاهی و فرهنگ‌سازی‌های غیر علمی سبب شده است تا بیمار روانی خشن، پرخاشگر و آسیب‌زننده پنداشته شود. به همین دلیل متخصصانی همچون نازنین مهرپروران تالیف کتاب‌ روان پرستاری: بهداشت روان 2 (اختلالات روانپزشکی) را لازم و ضروری دانسته تا اطلاعات زیادی را در زمینه بیماری‌های روانی و راه‌های درمانی آن در اختیار جامعه پزشکی و دانشگاهی قرار دهد.

درباره کتاب روان پرستاری: بهداشت روان 2 (اختلالات روانپزشکی):

بیماران اعصاب و روان نیازمند مراقبت‌های ویژه‌ای هستند. روش‌هایی که به آن‌ها کمک کند تا در جامعه به عنوان یک فرد پذیرفته شوند تا روند معالجه را طی کنند. این بیماران به دلیل شرایط خاصی که دارند، به همراهی خانواده نیز نیازمند خواهند بود و از این جهت نیز باید مورد توجه قرار بگیرند.

امروزه رشته روان پرستاری به عنوان یکی از گرایشات رشته پرستاری با تلفیق اصول ارتباطات بین فردی و نظریات روان پرستاری پذیرفته شده است. ایجاد این رشته در بین سایر حوزه‌ها نشان‌دهنده اهمیت این دانش در علوم پزشکی است.

دکتر مهرپروران در کتاب روان پرستاری: بهداشت روان 2 (اختلالات روانپزشکی)، با تکیه بر سر فصل‌های این واحد درسی، اطلاعات جامعی در اختیار دانشجویان قرار می‌دهد و منبع جامعی برای پزشکان و پرستاران به حساب می‌آید.

این کتاب با بررسی سیر تحولات علمی و تاریخی این شاخه پزشکی پیشینه آن را مورد مطالعه قرار می‌دهد و با در نظر گرفتن این تغییرات در طی قرن‌ها، خلاءهای حاضر و افق پیش‌رو در این دانش را واکاوی می‌کند.

کتاب روان پرستاری: بهداشت روان 2 (اختلالات روانپزشکی) مناسب چه کسانی است؟

تالیف حاضر جهت استفاده متخصصان اعصاب و روان، پرستاران، روانپزشکان و روانشناسان توصیه می‌گردد.

در بخشی از کتاب روان پرستاری: بهداشت روان 2 (اختلالات روانپزشکی) می‌خوانیم:

در سال‌های اولیه مسیحی، سنت آگوستین، اندیشه‌های جدید را درباره اختلالات روانی عنوان نمود وی مطالب بسیاری را درباره احساسات و کشمکش‌های روانی در انسان به رشته تحریر درآورد به طوری که وی را می‌توان پیشگام مکتب تحلیل روانی دانست.

با سقوط امپراتوری روم در سال 476 بعد از میلاد، علم روانپزشکی با یک دوره انحطاط روبرو شد، خرافات دگربار زیر نقاب مذهب جای روش‌های علمی را گرفتند و اطبا تسلیم عابدان مسیحی شدند و مجددا جهت معالجه بیماران روانی از شکنجه، تنبیه، غل و زنجیر استفاده نمودند.

در قرن پانزدهم بیمارستان‌هایی برای بیماران روانی احداث شد که اولین آن‌ها در سال 1408 در شهر والنسیای اسپانیا بود و در قرن شانزدهم جذام خانه‌ها جای خود را به بیمارستان دادند که پناهگاه مخصوص بستری کردن و مراقبت از بیماران روانی به شمار می‌آمدند.

در سال 1547 صومعه سن ماری بیت الحم لندن تبدیل به یک بیمارستان روانی شد که بتلهم خوانده می‌شد که بعدها این محل به نام بدلم (دیوانه خانه) (مکان پر اغتشاش، هرج و مرج) تغییر نام داد.

اولین نهضت انسان گرایانه در باره بیماری‌های روانی با کار فیلیپ پنیل (1826-1745) در فرانسه آغاز شد. پنیل زنجیرهای بیماران روانی را کنار گذاشت و با آن‌ها همچون انسانی بیمار رفتار نمود نه حیوانات وحشی، بسیاری از بیمارانی که تا آن زمان غیرقابل مهار بودند، آرام شدند و توانستند در بیمارستان و حیاط بدون هیچگونه تمایل برای آسیب رساندن به دیگران گردش کنند. اتاق‌های روشن، چای سیاه چال‌ها را گرفت و بسیاری از بیماران سلامت خود را بازیافتند.