کتاب چخوف، مهمان تابستانی

کتاب چخوف، مهمان تابستانی نوشته‌ی الیسون اندرسن نویسنده‌ی معاصر آمریکایی است که واقعیت و خیال را با استفاده از نامه‌های چخوف تلفیق کرده است و زندگی سه زن را طی دو قرن به یکدیگر متصل می‌کند.

معرفی کتاب چخوف، مهمان تابستانی:

در داستان چخوف، مهمان تابستانی (The summer guest)، شخصیت‌های مختلفی وجود دارند و یکی از شخصیت‌های زن داستان، یک ‌پزشک اوکراینی به نام زینیدا است که در آستانه مرگ قرار دارد. او به‌ دلیل بیماری‌اش به ناچار بازنشسته می‌شود و مجبور به استراحت در خانه است. زینیدا از دوستان آنتوان چخوف نویسنده نام آشنا و مشهور روس محسوب می‌شود. او باید پس از نابینایی و در حالی که با مرگ دست و پنجه نرم می‌کند، در ملک خانوادگی‌اش در روستا بماند. در دورانی که زینیدا بیمار است، چخوف به عنوان یک ‌نویسنده‌ی داستان کوتاه که در مسیر شهرت قرار گرفته برای اقامت تابستانی‌اش، ویلای خانوادگی زینیدا را اجاره می‌کند. زینیدا خاطرات این دوران را در دفترچه خاطراتش ثبت می‌کند. این ماجرا در سال 1888 اتفاق می‌افتد و در واقعیت نیز چخوف برای تعطیلات تابستانی به ییلاق می‌رفت. الیسون اندرسن (Alison Andreson) از شخصیت حقیقی دکتر زنی استفاده کرده که میزبان مهمان‌سرای چخوف بوده است. این نویسنده، داستان را به نحوی خیالی پیش می‌برد که گویی رابطه‌ای عاطفی میان چخوف و زینیدای نابینا شکل می‌گیرد.

در زمستان سال 2014 در لندن، یک ‌ناشر کوچک دفترچه خاطرات زینیدا را برای شخصیت دیگر داستان یعنی آنا هاردینگ که مترجم است می‌فرستد. آنا به سرعت جذب نوشته‌ها و خاطرات دو تابستانی که زینیدا با چخوف گذرانده و همچنین رویارویی زینیدا با مرگ می‌شود. آنا در این یادداشت‌ها به این موضوع پی می‌برد که آنتوان چخوف یک رمان با الهام از شخصیت زینیدا و روزهایی که با او گذرانده نوشته است. این مترجم با اشتیاق به جستجوی رمان می‌رود و در حین جستجو متوجه‌ می‌شود که رازهای دیگری نیز در این دفترچه خاطرات وجود دارد.

رمان خواندنی چخوف، مهمان تابستانی با ارائه‌ی شخصیتی متفاوت و جالب از آنتوان چخوف، لحن طنز در روایت و داشتن رازهای بسیار در داستان به کتابی متفاوت و جذاب تبدیل شده است که شما را تا پایان ماجرا با خود همراه می‌کند.

مطالعه‌ی چخوف، مهمان تابستانی به چه کسانی توصیه می‌شود:

خواندن این کتاب به تمامی دوستداران ادبیات به ویژه آثار چخوف پیشنهاد می‌شود.

در بخشی از کتاب چخوف، مهمان تابستانی می‌خوانیم:

اولین‌باری که پای این دفتر نشستم با خودم گفتم که آن را با افسوس و اندوه‌هایم پر نمی‌کنم. زندگی با من خوب تا کرده است. فرصت‌هایی داشته‌ام و خانواده‌ای خوب و صمیمی، اما فقط یکی دو مورد وجود دارد که افسوسش را می‌خورم.

هرچند برایم لحظه‌هایی غمِ شیرینی به‌همراه می‌آورد، ولی شاید برای راحتی خیالم باید بگذارم تا فکرم برگردد سمت آن خاطرات تا ببینم آیا هنوز دلیلی برای افسوس‌خوردن و پشیمانی وجود دارد.

تابستانْ قبل‌از رفتنم به پترزبورگ بود. خانواده‌ای متمول اهل مسکو که نزد عمویمان در آبادی همسایه به‌سر می‌بردند. ما با این عمو که مالک آن آبادی بود، هیچ‌وقت کاری نداشتیم، چون درست قبل از مرگ پدر آن‌ها با یکدیگر بحثشان شده بود و مادر به هیچ‌وجه نمی‌توانست خودش را راضی کند که این مرد را ببخشد.

به هر حال آن خانواده خسته شده بودند و بچه‌هایی هم سن‌وسال ما داشتند، پس دعوت‌نامه‌ای برای ما فرستادند و این یعنی آشتی دوباره. شروع کردم تا اوقاتم را با آندریوشا بگذرانم، با بزرگ‌ترین برادر خانواده و با کمی دقیق شدن راحت می‌شود گفت که آدم متکبر و ضایعی شده بود، یا اینکه او هم نگاهش به ما این‌طور بود.

ولی من در آن زمان این را حس نکردم و ما به راهپیمایی‌های طولانی در مزارع می‌رفتیم و دنبال پروانه‌ها می‌گشتیم و روی تپۀ مشرف به رودخانه می‌نشستیم و من در چشم‌انداز رنگ‌های باشکوه، او را جزئی از لذت‌های هفده‌سالگی‌اش می‌دیدم.