کتاب تختت را آنکادر کن: موفقیت در زندگی با پیروی از اصول نظامی

کتاب تختت را آنکادر کن: موفقیت در زندگی با پیروی از اصول نظامی نوشتۀ ویلیام اچ. مک ریون، ژنرال بازنشستۀ نیروی دریایی آمریکا، از آثار پرفروش و معروفی است که ده درس ساده دربارۀ موفقیت در زندگی را به شما می‌آموزد.

تختت را آنکادر کن (Make your bed) از پرفروش‌ترین‌های نیویورک تایمز است و به مسائل کوچکی می‌پردازد که می‌توانند زندگی‌ و شاید دنیا را دگرگون کنند. ویلیام اچ. مک ریون (William H McRaven) در این کتاب درس‌هایی را به شما یاد می‌دهد که در طول خدمتش در ارتش آموخته است و می‌توانند در تمام زندگی برای رسیدن به آرامش و موفقیت کاربردی باشند؛ درس‌هایی ساده مانند مرتب کردن تخت خواب قبل از هر کاری.

همۀ شما می‌دانید که زندگی، سخت و طاقت‌فرساست؛ ولی گاهی با انجام کارهای پیش پا‌ افتاده می‌توان به نتیجه‌ای رسید که زندگی را تحت تأثیر قرار دهید. آدم دنبال چیزی می‌گردد که مایهٔ تسکین او باشد که بتواند به او انگیزه بدهد تا روز دیگری را شروع کند، چیزی که در این دنیای وانفسا به او عزت نفس بدهد. اما این فقط مربوط به جنگ نیست. انسان در زندگی روزمره هم به همین حس نظم و انضباط نیاز دارد.

هیچ چیز نمی‌تواند جای استقامت و آرامشی را بگیرد که اعتقادات آدم به او می‌دهد، اما گاهی همین کار سادهٔ آنکادر کردن می‌تواند روحیهٔ لازم برای شروع روز را به شما بدهد و رضایت خاطری در شما ایجاد کند تا آن روز را به خوبی به پایان برسانید. اگر می‌خواهید زندگی خود و شاید دنیا را عوض کنید، اول تخت‌تان را آنکادر کنید!

این اثر در هر فصل، مجزا به یکی از اصول رفتاری و تربیتی یگان ویژه نیروی دریایی ایالات‌ متحده آمریکا اشاره می‌کند. این رویکردهای رفتاری، ویژگی‌هایی محسوب می‌شوند که زندگی روزمرۀ افراد و اجتماع را بهبود می‌بخشند و به پیش می‌برند. دریاسالار مک ریون چکیده‌ی این کتاب را در قالب سخنرانی جشن دانش آموختگی دانشگاه تگزاس ارائه کرده است.

او با افتخار در ارتش خدمت نمود. در سی و هفت سال خدمتش به عنوان یگان ویژه‌ی نیروی دریایی، در تمام سطوح فرمانده بوده است. مأموریت نهایی او با درجه‌ی دریاسالاری، فرماندهی تمام نیروهای عملیات ویژه‌ی ایالات متحده به شمار می‌رود. او هم اکنون رئیس دانشگاه تگزاس سیستم شده است.

در بخشی از کتاب تختت را آنکادر کن می‌خوانیم:

با جوش و خروش ساختگی، از ته دل فریاد زدم «گوش به فرمان!» و خودم را با صورت روی ماسه‌های نرم انداختم، چند بار به طرفین غلتیدم تا خیالم راحت شود که تمام یونیفرمم شن‌مالی شده است. بعد، محض احتیاط، بلند شدم و انگشتان دستم را تا ته توی ماسه‌ها فرو بردم و چند مشت ماسه روی سر و کلۀ خودم ریختم تا مطمئن شوم تمام هیکلم از شن پوشیده شده است.

یک جایی حین ورزش صبحگاهی «مرتکب نقض قوانین آموزشی نیروهای ویژه» شده بودم. تنبیه من این بود که در منطقۀ شکست امواج شیرجه بروم، در ماسه‌ها بغلتم، و خودم را به یک «کلوچۀ شکری» تبدیل کنم.

در تمام دوران آموزشی نیروهای ویژه، هیچ چیز ناراحت‌کننده‌تر از این نبود که کسی تبدیل به کلوچۀ شکری شود. کارهای شاق و خسته کنندۀ زیادی وجود داشت، ولی کلوچۀ شکری شدن صبر و ارادۀ آدم را محک می‌زد. نه فقط به خاطر اینکه تمام روز شن از سر و گردن آدم پایین می‌ریخت، و حتی توی آستین‌ها و بین پاهای آدم هم پر از شن بود، بلکه بدین علت که کلوچۀ شکری شدن کاملاً بدون حساب و کتاب بود. هیچ دلیل منطقی و موجهی برای آن وجود نداشت. هر وقت که مربی ویرش می‌گرفت یکی را کلوچۀ شکری می‌کرد.

برای خیلی از نیروهای ویژه پذیرفتن این مطلب سخت بود. آن‌هایی که به سختی تلاش می‌کردند تا بهترین باشند انتظار داشتند بابت عملکرد درخشان خود پاداش بگیرند. گاهی پاداش می‌گرفتند و گاهی نمی‌گرفتند. گاهی نهایت پاداش آن‌ها این بود که خیس و شن مالی شده به آسایشگاه برمی‌گشتند.