کتاب بیرون از ماز (گذر پیچیده)

اسپنسر جانسون در کتاب بیرون از ماز (گذر پیچیده) که در ادامه‌ی کتاب چه کسی پنیرم را جا به ‌جا کرد؟ نوشته شده، شما را برای آینده‌ای شاد و درخشان‌تر و همچنین چیره شدن بر موانع و سختی‌ها یاری می‌دهد.

در کتاب چه کسی پنیرم را جا به جا کرد؟ دو آدم کوچولو هستند به نام «هم» و «ها» که وقتی می‌بینند پنیر مورد علاقه‌شان نیست، با تغییر غیر منتظره‌ای مواجه می‌شوند. «ها» می‌فهمد باید خودش را با شرایط جدید وفق دهد و در جست‌ و جوی پنیر جدیدی راه خود را در پیش می‌گیرد؛ ولی «هم» برای تغییر طرز فکرش با چالش مواجه می‌شود.

حال کتاب بیرون از ماز (Out of the maze) آنچه را «هم» بعداً انجام می‌دهد، بازگو می‌کند و اینکه کشف‌های جدیدش چگونه می‌توانند به شما کمک کنند تا قفل‌هایی را باز کنند که ممکن است امروز در گذر پیچیده زندگی‌تان با آن مواجه هستید.

«پنیر» استعاره یا کنایه همه چیزهایی است که در زندگی می‌خواهید، حال این چیز ممکن است شغل خوب، رابطه عاشقانه و پایدار، پول یا ثروت، سلامتی خوب یا آرامش فکری باشد. «ماز» کنایه هر چیزی است که با آن در چالش هستید یا وضعیت دشواری است که شما را از پیدا کردن پنیرتان و لذت ‌بردن از آن باز می‌دارد.

هرگاه از «هم» و دوست جدیدش «هوپ» در سفرشان پیروی کنید، خواهید فهمید که چگونه زندگی خودتان را با فکر کردن در بیرون از «مازِ» کار و زندگی تغییر دهید.

اسپنسر جانسون (Spencer Johnson) در این کتاب قصد دارد تا شما را در پی بردن به قدرت باورهایتان و تأثیری که این باور‌ها می‌توانند بر رفتارتان و نتایجی که به دست می‌آورید، داشته باشند، آگاه ‌کند.

این کتاب برای کسانی نوشته شده که برای موفقیت شخصی و شغلی تلاش کرده و امید بیشتری دارند.

جملات برگزیده کتاب بیرون از ماز:

- یک باور قدیمی می‌تواند تو را زندانی خودش کند.
- شما مجبور نیستید هر چیزی را که فکر می‌کنید باور کنید.
- گاهی اوقات قبل از آنکه چیزی را بتوانید ببینید، باید آن را باور کنید.
- برای آنچه که می‌توانی باور داشته باشی هیچ محدودیتی وجود ندارد.
- تجسم مهم‌تر از دانش است. دانش محدود است، ولی تجسم بر تمام دنیا احاطه دارد.

در بخشی از کتاب بیرون از ماز می‌خوانیم:

«هم» آهی عمیق و بلند کشید و سپس سؤالی را از خودش پرسید که از زمان آغاز جست ‌و جویش او را آزار داده بود. «چرا با "ها" نرفتم؟»

و با پرسیدن این سؤال، «هم» شروع کرد به گریه‌ کردن و سپس به خواب عمیقی فرو رفت. «هم» آن شب یک خواب دید.

در خواب دید که به خانه‌اش کنار ایستگاه پنیر C برگشته است و در آن‌جا قدم می‌زند، الم‌شنگه راه انداخته است، نق می‌زند و عصبانی شده است. ولی چه اتفاقی افتاده بود؟

سپس آنچه را که اتفاق افتاده بود، دید. دید که روی پنجره‌ها میله‌های زیادی نصب شده بودند! به نظر می‌رسید که در زندان بود، در حالی که در داخل میله‌ها خودش را نگاه می‌کرد، متوجه شد که چقدر ناراحت و نگران است. در خواب با صدای بلند گریه کرد.

نیمه ‌شب بیدار شد و به خوابش فکر کرد، پریشان شد. چرا در خواب دید که در خانه خودش زندانی شده بود. دلش برای دوستش تنگ شد و از اینکه با او نرفته بود، خودش را سرزنش کرد.

«هم» به پشت دراز کشید و ساعت‌ها بیدار ماند و در این باره فکر کرد. او تا سپیده‌دم درباره این موضوع فکر کرد.

وقتی هوا روشن شد، تازه توانست به مفهوم نوشته «ها» روی دیوار، درباره باورهای قدیمی و پنیر جدید پی ببرد.

آهسته با خودش گفت: «شاید حق با "ها" بود.» (بلندتر فکر کردن به او کمک کرد تا افکارش، به ‌ویژه افکار دشوارتر و پر چالش، مانند افکاری که اکنون داشت را شفاف‌تر کند.)

او به روزی اندیشید که «ها» را ترک کرد. اکنون مدت زیادی از آن روز گذشته بود. «ها» سعی کرده بود با «هم» درباره آنچه فکر می‌کرد باید انجام دهند صحبت کند، ولی «هم» از گوش‌دادن به او خودداری کرده بود.

«هم» گفت: «من مطمئن بودم که حق با من است و "ها" اشتباه می‌کند. ولی شاید حق با من نباشد. من به "ها" اعتماد نکردم، بلکه به افکار خودم اعتماد کردم.»