کتاب صوتی جادوی بزرگ

الیزابت گیلبرت در کتاب صوتی جادوی بزرگ، با سبک انگیزاننده و آموزنده خود به شرح علت وجودی ایده‌ها و چگونگی داشتن یک زندگی خلاقانه، می‌پردازد. این کتاب از جمله پرفروش‌ترین‌های نیویورک تایمز است.

الیزابت گیلبرت (Elizabeth Gilbert) در کتاب جادوی بزرگ (Big Magic) راهکارهایی برای بهتر زندگی کردن و استفاده از خلاقیت، ناامید نشدن و همچنین پیگیری و تلاش بیشتر در رویارویی با مشکلات و البته نترسیدن از مشکلات در زندگی، به شما ارائه می‌دهد. او با پرداختن به طبیعت رازآلود الهام‌بخش، از شما می‌خواهد تا با آغوش باز، از کنجکاوی‌هایتان استقبال کنید. او جهانی پر از شگفتی و لذت را به روی‌تان باز می‌کند. دنیایی که در آن خودتان و زندگی‌تان را بتوانید ارتقا دهید.

این کتاب صوتی به شما می‌آموزد که چطور با چیزهایی که بیش از همه به آن‌ها عشق می‌ورزید و چیزهایی که بیش از همه از آن‌ها می‌ترسید مقابله کنید. او نگرش‌ها، روش‌ها و عادت‌هایی را مورد بحث قرار می‌دهد که برای داشتن یک زندگی خلاقانه به آن نیاز دارید.

موضوع اصلی این اثر که عنوان کتاب نیز براساس آن برگزیده شده این است که چگونه یک ایده مانند موجودات زنده زندگی می‌کند، از انسانی به انسان دیگر منتقل می‌شود و چگونه هستی می‌یابد. در واقع در این کتاب چگونگی زندگی یک ایده، از زمانی که به ذهن فرد خطور می‌کند تا وقتی که فرد را ترک می‌کند و یا در قالب یک اثر هستی می‌یابد، شرح داده‌ شده است.

گیلبرت، خاطرات و تجربیات خود را در مقابله با مشکلاتش در زندگی و مخصوصا روزهایی که سعی می‌کرد راه‌های خوبی برای بهتر نوشتن و ایجاد خلاقیت‌های بیشتر پیدا کند؛ برای شما بیان می‌کند.

در بخشی از کتاب صوتی جادوی بزرگ می‌شنویم:

یکی از بهترین توصیفاتی که تاکنون در مورد این پدیده شنیده‌ام توصیف شاعر فوق‌العاده آمریکایی، روث استون است که می‌گوید که ورود و خروج ایده‌ها به آگاهی انسان بسیار ناگهانی است.

من استون را زمانی که تقریباً نود ساله بود ملاقات کردم و او مرا با داستان‌هایی در مورد فرآیند خارق‌العاده خلاقیتش جذب کرد. او به من گفت که در زمان کودکی وقتی در مزرعه‌ای در مناطق روستایی ویرجینیا که در آن بزرگ شده بود مشغول کار کردن در مزارع بود. گاهی اوقات شعری را می‌شنید که با عجله از آن طرف چشم‌انداز مانند اسبی که در حال یورتمه رفتن است به سویش می‌آمد. هر موقع که این اتفاق می‌افتاد، او دقیقاً می‌دانست که باید بعد از این اتفاق چه کاری انجام بدهد. باید با نهایت سرعت به سمت اسب (ایده شعر) می‌دوید و سعی می‌کرد از او سبقت بگیرد و امیدوار بود که به سرعت قلم و کاغذی پیدا کند تا شعر را یادداشت کند. با این شیوه وقتی که شعر به او می‌رسید و از کنار او عبور می‌کرد، می‌توانست آن را بگیرد و یادداشت کند و اجازه دهد کلمات روی کاغذ جاری شوند.

با این‌حال گاهی اوقات او خیلی کند عمل می‌کرد و نمی‌توانست به‌موقع کاغذ و خودکار گیر بیاورد. در چنین مواردی می‌توانست احساس کند که شعر از درون او عبور می‌کند و به سمت دیگری می‌رود. شعر برای لحظه‌ای درون او منتظر عکس‌العمل می‌ماند و سپس قبل از اینکه او بتواند به آن برسد چهار نعل از او دور می‌شد و همان‌طور که خود او می‌گوید به دنبال شاعر دیگری می‌گشت.

اما گاهی اوقات شعر را کاملاً از دست نمی‌داد (و این بی‌رحم‌ترین حالت است) و به زحمت به آن می‌رسید و همان‌طور که توصیف می‌کند «با دم» آن را می‌گرفت. مثل گرفتن یک ببر و سپس درحالی‌که با یک دستش شعر را به سوی خودش روی زمین می‌کشید با دست دیگرش آن را یادداشت می‌کرد. در این موارد شعر به صورت وارونه یعنی از آخرین کلمه به اولین کلمه اما بدون کم و کاستی روی کاغذ ثبت می‌شد. این همان شیوه افسونگری عجیب و کهن «جادوی بزرگ» است. من به آن اعتقاد دارم.