کتاب شبانه‌‌ها: پنج داستان درباره موسیقی و شب

داستان‌های کتاب شبانه‌ها: پنج داستان درباره موسیقی و شب نوشتۀ کازوئو ایشی گورو، لزوما به قصه‌‌سرایی درباره موسیقی نمی‌پردازند، بلکه حسی عجیب و جادویی شاید هم حس اغواگر موسیقی را با زبان سحرآمیز کلمات به خواننده منتقل می‌کنند. 

کازوئو ایشی گورو در کتاب شبانه‌‌ها (Nocturnes)، بار دیگر قلمش را به دست می‌گیرد و با کلمات مخصوص خودش، سمفونی بی‌مانندی از هر آن‌ چه باید درباره موسیقی بدانیم به پا می‌کند. «شبانه‌ها» لبریز از نام افراد و مکان‌های معروفی از «کافه لاونا» در میدان «سن مارکو» وِنیز و «ژان راینهارت»، گیتاریست شهیر بلژیکی تا «جو پاس»، «جولی اندروز»، «فرانک سیناترا»، «گِلِن تراویس کمپل» و «رِی چارلز» است. نثر ایشی‌ گورو و موضوعاتی که برای داستان خود انتخاب کرده، آن‌قدر ناب‌اند که اگر سوژه موسیقی را هم از آن‌ها فاکتور بگیریم، باز خواندنی و تاثیرگذار خواهند بود.

گویا از همان اول، موسیقی بهانه‌ای برای به تحریر درآمدن این داستان‌ها بوده است. مطمئنا داستان‌های کتاب شبانه‌ها، نشانه‌ای از موقعیت‌های فوق‌العاده‌ای است که اتفاقا تأثیرگذار هم هستند. این داستان‌ها شما را وادار می‌کنند تا دریابید انسان‌‌ها چقدر موجودات پیچیده و گرفتاری هستند، حتی اگر از هنر والایی چون موسیقی برخوردار باشند. 

کازوئو ایشی گورو (Kazuo Ishiguro) یکی از شناخته‌ شده‌ترین نویسندگان معاصر انگلستان است که برای کتاب هنرمندی از جهان شناور برنده جایزه وایت‌برد شد. از بین آثار او کتاب‌های وقتی یتیم بودیم و هرگز رهایم مکن هم به فهرست نهایی جایزهٔ بوکر راه یافتند. مجله تایمز او را در رده ۳۲ در بین ۵۰ نویسنده برتر انگلیسی قرار داده‌ است. ایشی‌ گورو جایزه نوبل ادبیات سال ۲۰۱۷ را نیز از آن خود کرده است.

در بخشی از کتاب شبانه‌‌ها می‌خوانیم:

ویتریو روی سکو بود، اما من و آقای گاردنر همچنان در تاریکی نشسته بودیم. منتظر بودم بیشتر بگوید و پس از چند لحظه گفت: «همان‌طور که گفتم در نگاه اول عاشق لیندی شدم. اما او هم از اول دوستم داشت؟ گمان نمی‌کنم به این فکر افتاده بود. تنها چیزی که برایش اهمیت داشت این بود که من ستاره بودم. همان کسی بودم که آرزویش را داشت، همان‌ که وقتی در آن رستوران کوچک کار می‌کرد، نقشه به دست آوردنش را می‌کشید. در این فکر نبود که مرا دوست دارد یا نه. اما بیست و هفت سال زناشویی می‌تواند تأثیر عجیبی داشته باشد.

بسیاری از زوج‌ها با عشق شروع می‌کنند، بعد از همدیگر خسته می‌شوند و عاقبت کارشان به بیزاری می‌کشد. اما بعضی وقت‌ها کار برعکس می‌شود. چند سال طول کشید، اما رفته‌ رفته لیندی عاشق من شد. اوّل جرأت باور کردنش را نداشتم، ولی مدتی که گذشت، نتوانستم باور دیگری داشته باشم. لمس شانه‌ام وقتی از سر میز بر می‌خاستیم. لبخند کوچک عجیبی از آن سوی اتاق، وقتی لبخند زدن دلیلی نداشت. گمان می‌کنم خودش هم غافلگیر شده بود، اما پیش آمده بود. بعد از پنج شش سال دیدیم با هم احساس راحتی می‌کنیم و به یکدیگر علاقه داریم. همان‌طور که گفتم، عاشق هم بودیم و هنوز همدیگر را دوست داریم.» 

نفهمیدم، آقای گاردنر. پس چرا از خانم گاردنر جدا می‌شوید؟

آه دیگری کشید. «دوست من، تو که از آن‌ طرف دنیا می‌آیی، چطور ممکن است بفهمی؟ اما امشب به من لطف زیادی کردی و سعی می‌کنم برایت توضیح بدهم. حقیقت این است که من دیگر مثل گذشته مشهور نیستم. البته می‌توانم این وضع را بپذیرم، ناپدید شوم و با خاطره شکوه گذشته زندگی کنم. یا اینکه برعکس، بگویم هنوز کارم تمام نشده. به عبارت دیگر، دوست من، می‌توانم ترتیب یک «بازگشت» را بدهم. بسیاری که در وضعیت من یا بد‌تر از آن بوده‌اند، همین کار را کرده‌اند. اما «بازگشت» کار آسانی نیست. آدم باید برای تغییرات زیادی آماده باشد که بعضی‌هاشان چندان آسان نیستند. باید نحوه بودنت را تغییر بدهی. حتی باید بعضی از چیزهایی را که دوست داری، از دست بدهی.»