معرفی و دانلود کتاب خانه‌ای که در آن مرده بودم

معرفی کتاب خانه‌ای که در آن مرده بودم

کتاب خانه‌ای که در آن مرده بودم نوشته‌ی کیگو هیگاشینو، رمانی معمایی و جنایی است که خواننده را در مسیری پرتعلیق برای کشف رازهای خانوادگی و گذشته‌ای پنهان همراه می‌کند. سایاکا، زنی شوهردار، پس از مرگ پدرش با نشانه‌ها و سرنخ‌هایی روبه‌رو می‌شود که او را به دوران کودکی و خاطرات فراموش‌شده‌اش بازمی‌گرداند. این رمان با روایت روان و فضاسازی دقیق، تجربه‌ای جذاب و هیجان‌انگیز برای دوستداران ژانر پلیسی رقم زده و جایزه‌ی پری پولار را از آن خود کرده است.

درباره‌ی کتاب خانه‌ای که در آن مرده بودم

کتاب خانه‌ای که در آن مرده بودم (La maison où je suis mort autrefois) نوشته‌ی کیگو هیگاشینو (Keigo Higashino) یکی از متفاوت‌ترین رمان‌های این نویسنده‌ی مشهور ژاپنی است. این رمان که در ژانر پلیسی معمایی قرار می‌گیرد، داستان زنی به نام سایاکا را روایت می‌کند؛ زنی که پس از مرگ پدرش، کلیدی از جنس برنج با سری به شکل شیر و نقشه‌ای مرموز در میان وسایل او پیدا می‌کند.

همین سرنخ کوچک، او را وارد سفری می‌کند که نه‌تنها گذشته‌اش، بلکه هویت واقعی‌اش را زیر سؤال می‌برد. سایاکا هیچ خاطره‌ای از دوران پیش از پنج سالگی ندارد و این خلأ ذهنی، او را سال‌ها آزار داده است. اکنون با کمک دوست و عشق دوران جوانی‌اش تصمیم می‌گیرد راز این گذشته‌ی گمشده را کشف کند؛ رازی که بیش از آنچه تصور می‌کند تلخ، پیچیده و سرنوشت‌ساز است.

روایتی درباره‌ی حافظه، هویت و حقیقت

کتاب خانه‌ای که در آن مرده بودم (The Home Where I Died)، تعلیق روان‌شناختی را با معمایی خانوادگی در هم می‌آمیزد. نقطه‌ی قوت این رمان پلیسی، حرکت آن در دو جبهه‌ی موازی است. یک جست‌وجوی بیرونی برای یافتن یک مکان فیزیکی و کشف اسناد و یک کاوش درونی برای بازیابی حافظه و هویت. کیگو هیگاشینو، از پیشگامان ادبیات جنایی ژاپن، به جای تکیه‌ی صرف بر عناصر اکشن یا حوادث پرتعداد، بر روی روان‌شناسی شخصیت‌ها، روابط میان آن‌ها و فضاسازی تیره و ابهام‌آمیز تمرکز می‌کند.

هر کشف جدید در مسیر، به جای ساده‌تر کردن معما، لایه‌های پیچیده‌تری از روابط خانوادگی، عشق، فقدان و فداکاری را آشکار می‌سازد. خواننده همراه با شخصیت‌ها، درگیر این پرسش اساسی می‌شود که حافظه چه نقشی در شکل‌دهی به «خودِ» ما دارد و پاک شدن آن می‌تواند چه تبعاتی داشته باشد. این اثر فراتر از یک سرگرمی صرف، تأملی است بر ماهیت خاطره و هویت. نسخه‌ی فارسی رمان خانه‌ای که در آن مرده بودم توسط خندان حسینی نیا ترجمه و اثر توسط نشر قطره منتشر شده است.

نکوداشت‌های کتاب خانه‌ای که در آن مرده بودم

• کیگو هیگاشینو بار دیگر ثابت می‌کند که استاد خلق موقعیت‌های پیچیده و شخصیت‌هایی ماندگار است. رمان خانه‌ای که در آن مرده بودم فقط درباره‌ی حل یک معما نیست؛ بلکه سفری عمیق به ماهیت حافظه و هویت محسوب می‌شود. نثر ساده اما تأثیرگذار او خواننده را تا آخرین صفحه همراه نگه می‌دارد. (کاربر آمازون)
• کیگو هیگاشینو با ظرافت و آرامش، قطعات پازل را کنار هم می‌چیند و در پایان با گره‌گشایی‌ای غیر قابل پیش‌بینی و کاملاً رضایت‌بخش غافلگیرتان می‌کند. شخصیت‌پردازی دقیق و فضای رازآلود داستان واقعاً تحسین‌برانگیز است. (کاربر آمازون)
• داستانی که با طرحی ساده آغاز می‌شود، کم‌کم به درامی روان‌شناختی و پیچیده تبدیل می‌گردد. رابطه‌ی میان دو شخصیت اصلی آن‌قدر واقعی و لطیف است که خواننده را کاملاً درگیر احساساتشان می‌کند. پایان‌بندی رمان خانه‌ای که در آن مرده بودم نه‌تنها معما را حل می‌کند، بلکه نوعی رهایی و تخلیه‌ی عاطفی نیز به همراه دارد. (کاربر گودریدز)
• نویسنده با استفاده از جزئیات کوچک و دیالوگ‌های معنادار، ریتمی جذاب و پیش‌برنده می‌سازد که خواننده را وسوسه می‌کند مدام به خواندن ادامه دهد. این رمان ثابت می‌کند که یک داستان پلیسی می‌تواند هم عمق احساسی داشته باشد و هم از نظر فکری چالش‌برانگیز باشد. (کاربر گودریدز)

کتاب خانه‌ای که در آن مرده بودم برای شما مناسب است اگر

• عاشق رمان‌های جنایی و معمایی هستید که با تعلیق روان‌شناختی و روایت‌های چندلایه پیش می‌روند.
• به داستان‌های رازآلودی علاقه دارید که در دل خود لایه‌های عاطفی و خانوادگی عمیق را پنهان کرده‌اند.
• از خواندن آثار نویسندگان برجسته‌ی ادبیات پلیسی ژاپن، به‌ویژه کیگو هیگاشینو، لذت می‌برید.
• به دنبال رمانی هوشمندانه هستید که هم ذهن را درگیر کند و هم احساسات را برانگیزد.
• به طرح‌هایی جذب می‌شوید که در آن‌ها کاراکترهای کنجکاو و ماجراجو با انگیزه‌های شخصی وارد ماجرا می‌شوند و حقیقت را قدم‌به‌قدم کشف می‌کنند.

در بخشی از کتاب خانه‌ای که در آن مرده بودم می‌خوانیم

از داخل، درخت‌های کاج بلند روبه‌روی کافه قسمتی از دریاچه‌ی ماتسوبارا را از نظر پنهان می‌کرد. گاه‌گداری یک قایق پایی به شکل قو بین درخت‌ها نمایان می‌شد. به نظر می‌رسید تعداد مشتری‌ها برای آخر هفته زیاد نبود، شاید به این دلیل که فصل خوبی نبود یا به هوا نمی‌شد اطمینان کرد. از این گذشته شاید شرایط خیلی هم طبیعی بود. آن روز صاحب کافه از پشت پیشخان بی‌حوصله به نظر نمی‌آمد. کافه می‌توانست پذیرای ده نفر باشد؛ ولی به غیر از ما یک زوج عاشق و یک خانواده‌ی کم‌جمعیت آن‌جا بودند.

به قصد ناهار خوردن از خانه بیرون زدیم دنبال یک جا و کسی بودیم تا به ما چیزی برای‌ خوردن بده، دوباره به ساحل دریاچه رسیدیم.

بعد از خوردن خوک سوخاری با طعم کاری یک قلپ قهوه نوشیدم و گفتم: «خب... چه چیزی می‌تونیم درباره‌ی این خونه بگیم؟»

سایاکا در جوابم گفت: «یوسوکه میکوریا و خانواده‌ش اون‌جا زندگی می‌کرده‌ند و یک روز اتفاقی از خونه رفته‌ند.» و بشقاب برنج و میگویی که دو سومش را خورده بود و چای و شیری که نصفش را نوشیده بود پس می‌زد. «این همه‌ی چیزیه که می‌دونیم.»

«نه، چیزهای دیگه‌ای هم هست که باید بهشون فکر کنیم. اول، پدرت کلید زیر زمین رو داشته. دوم، ساعت یازده‌ و‌ ده دقیقه که به نظر می‌آد معنی خاصی داره.»

«این رو هم می‌دونیم که مادر یوسوکه بافتنی خوب می‌بافته و پدرش که پیرچشمی داشته در رشته‌ی حقوق فعالیت می‌کرده.»

با این‌که کاملاً موافق نبودم قبل از این‌که ادامه بدهم، گفتم: «آره، امکان داره برعکسش هم باشه، پدرش بافتنی می‌بافته و مادرش قاضی دادگاه بوده.»

سایاکا آهی کشید و شانه‌هایش را بالا انداخت.