کتاب دنیای این روزهای من: رفتار با معتاد در جامعه

سید مجید حسینی در کتاب دنیای این روزهای من: رفتار با معتاد در جامعه، روی موضوع اعتیاد جوانان متمرکز می‌شود و می‌کوشد روایتی مستند و بی‌پرده را از این پدیده ارائه کند. حسینی با گردآوری روایت و داستان چند فرد درگیر اعتیاد تلاش می‌کند به ریشه‌های این مشکل دست یابد و ضمن نقد کردن نحوه‌ی رفتار جامعه با این گروه، برخورد درست را یادآوری کند و آموزش دهد.

درباره‌ی کتاب دنیای این روزهای من: رفتار با معتاد در جامعه

یکی از پدیده‌های دوران معاصر که بخش قابل‌توجهی از جامعه را درگیر خود کرده، اعتیاد است. آمارها نشان می‌دهند که این مسأله در بین جوانان و حتی نوجوانان خیلی شایع است و تبدیل به معضلی بزرگ شده. اعتیاد را هرگز نمی‌توان پدیده‌ای فردی دانست، چون نه‌فقط خود فرد درگیر اعتیاد، که تمام خانواده و اطرافیانش نیز درگیر مشکلات زیادی خواهند شد. در اعتیاد موضوع فقط تهدید شدن سلامت نیست، بلکه باید تبعات اقتصادی و اجتماعی آن را هم در نظر گرفت. اگر تعداد معتادان زیاد شود، این تبعات دامن تمام جامعه و درواقع دولت را می‌گیرد و سیستم کشور را در هر بخشی وارد بحران خواهد کرد. به همین خاطر است که دولت‌ها با تمام قوا در برابر این وضعیت می‌ایستند و در تلاش‌اند به هر نحوی این معضل اجتماعی را حل کنند. گرچه سال‌های پیش اعتیاد جرم‌انگاری شده بود و به معتادان به چشم یک مجرم نگاه می‌شد، اما امروزه این نگرش کاملاً تغییر کرده. امروزه بسیاری از افراد می‌دانند که باید به این گروه از افراد جامعه به چشم کسانی نگاه کنند که نیازمند کمک و حمایت هستند. ولی باوجود تبلیغات زیادی که در این زمینه انجام می‌گیرد، بازهم بخش زیادی از جامعه آمادگی پذیرش این افراد را ندارد و با بروز رفتارهای نادرست و مخرب به تشدید این بحران دامن می‌زنند. کتاب دنیای این روزهای من: رفتار با معتاد در جامعه دقیقاً به همین موضوع پرداخته و کوشیده آن را توضیح دهد. سید مجید حسینی در این کتاب روایتی از زندگی واقعی چندین معتاد ارائه کرده و نشان داده چطور رفتار نادرست باعث شده آن‌ها به دامن اعتیاد بیفتند یا حتی وضعیتشان بدتر از قبل شود.

برای اعتیاد دلایل زیادی ارائه شده؛ از فقر و تنگدستی تا ناامیدی. گاهی حتی عوامل سیاسی را هم در آن دخیل می‌دانند. به‌طورکلی محققان اعتقاد دارند نابسامان بودن شرایط زندگی محرک اصلی اعتیاد است. در این شرایط فرد برای فرار از واقعیت زندگی و تسکین پیدا کردن به مصرف انواع مواد مخدر روی می‌آورد. درحالی‌که با این کار وضعیتش را وخیم‌تر می‌کند. او عملاً وارد یک چرخه‌ی معیوب می‌شود؛ با هر بار بدتر شدن وضعیت زندگی و بیشتر شدن مشکلات، اعتیادش هم سنگین‌تر خواهد شد و این شرایط تا جایی ادامه می‌یابد که فرد خود را نابود می‌کند. بنابراین باید گفت اعتیاد نوعی خودویرانگری است. در این شرایط اگر بتوان به محرک‌ها و عوامل ناراحتی فرد پی برد و آن‌ها را کنترل کرد، شاید بتوان او را نجات داد. اما این مسأله نیاز به کمک خانواده و جامعه دارد. آن‌ها باید رفتاری همدلانه داشته باشند تا با جلب اعتماد فرد بتوانند به او نزدیک شوند و مشکلاتش را حل کنند. این رفتار قطعاً نوعی مهارت است و باید آن را به جامعه آموخت و به شکل یک فرهنگ رفتاری تثبیت کرد. سید مجید حسینی در کتاب دنیای این روزهای من: رفتار با افراد معتاد در جامعه، تلاش کرده ماجرای اعتیاد چندین معتاد را از زبان خودشان و به شکل داستانی بازگو کند. این‌چنین خواننده هم با عوامل اصلی و ریشه‌های اعتیاد آشنا خواهد شد و هم یاد می‌گیرد که چطور با این افراد به‌درستی برخورد کند و مانع از تشدید وضعیت و سقوط‌ آن‌ها شود. به این شکل می‌توان به آن‌ها کمک کرد که دوباره احیا شوند.

کتاب دنیای این روزهای من: رفتار با معتاد در جامعه را انتشارات حکمت و عرفان به چاپ رسانده است.

درباره‌ی مجموعه کتاب امید

کتاب امید نام مجموعه‌ای از نشر حکمت و عرفان است که به موضوع اعتیاد می‌پردازد و می‌کوشد از جنبه‌های مختلف به این پدیده نگاهی بیندازد. کتاب‌های موجود در این مجموعه تلاش دارند ریشه‌های اعتیاد را بیابند و تأثیر آن را روی زندگی فرد و جامعه نشان دهند. از این سری، تاکنون کتاب‌هایی همچون «دوباره به پا خیز!»، «هزار راهی که نرفتیم» و «باتو حکایت دیگری است...» به چاپ رسیده است.

کتاب دنیای این روزهای من: رفتار با معتاد در جامعه برای چه کسانی مناسب است؟

مطالعه‌ی این کتاب به پژوهشگرانی که در زمینه‌ی اعتیاد تحقیق می‌کنند و همه‌ی کسانی که به نحوی با این پدیده درگیر هستند توصیه می‌شود.

در بخشی از کتاب دنیای این روزهای من: رفتار با معتاد در جامعه می‌خوانیم

از سن ده، یازده سالگی رفتارهای غیرطبیعی داشتم؛ مثلاً معلم و هم‌کلاسی‌ها را اذیت می‌کردم ولی در خانه به‌جای اینکه ببینند مشکل من چیست مرا کتک می‌زنند و هیچ عاطفه‌ای نمی‌دیدم که جذب خانه شوم. تأیید و محبتی که باید از خانه دریافت می‌کردم از کوچه و دعواهای خیابانی کسب می‌کردم.

اولین بار وقتی تنهایی به روستا رفتم به دلیل سرماخوردگی حالم خوب نبود. در گذشته به‌جای دارو و دکتر به بچه‌ها دود می‌دادند. شوهر عمه‌ام قلیان شیره کشید و دودش را به‌صورت من فوت کرد و من حال خوبی پیدا کردم. بعد از آن چندبار دیگر با پسرعمه‌هایم به بهانه خریدن کیک و تنقلات پول گرفتیم و شیره تهیه کردیم. این حال خوب مدام به من تزریق می‌شد تا اینکه از روستا به مشهد بازگشتم. وقتی به مشهد آمدم دل‌پیچه داشتم و کسل بودم. مغازه‌داری نزدیک منزل‌مان بود. متوجه شد که به شیره اعتیاد پیدا کردم و اکنون خمارم در حالی ‌که خودم این را نمی‌دانستم، او به من کمک کرد مصرف کنم و بعد از آن به دلیل ترس از به وجود آمدن حال بد به دنبال مصرف بودم.

قضیه به‌جایی رسید که اجبار مصرف داشتم و پدر و مادرم به من پول نمی‌دادند و مجبور شدم ترک تحصیل کنم و سر کار بروم. کلاس دوم راهنمایی در محله پنج راه در گاراژ کار می‌کردم. آن جا اکثراً اعتیاد داشتند. با حشیش آشنا شدم و حس خوب تازه‌ای را پیدا کردم. با مصرف حشیش مشکلاتم را فراموش می‌کردم و از دست پدر و مادرم ناراحت نبودم و می‌توانستم خیلی محبت کنم و آرام بودم و در صحبت کردنم آرامش داشتم و خیلی برایم لذت داشت.