کتاب معمای اتاق شطرنج

قرار است قهرمان بزرگ شطرنج را شکست دهد و وارث ثروت کلان او شود، اما در عوض، در قصری بزرگ به قتل می‌رسد. پیر سینیاک در کتاب معمای اتاق شطرنج ماجرای اسرارآمیزی را برای ما روایت می‌کند، ماجرایی که ما را بر آن می‌دارد تا میان چندین مظنون به قتل، که هر یک انگیزه‌ای برای ارتکاب جرم دارند، دست به قضاوت بزنیم.

دربارۀ‌ کتاب معمای اتاق شطرنج:

ایگور زاخاروویچ پودوروویف، ثروتمند روس و تاجر الماس که قبلاً جزو قهرمانان شطرنج در دنیا محسوب می‌شد، تصمیمی عجیب می‌گیرد. او دوازده نفر از بهترین بازیکنان باشگاهش را برای یک دوره مسابقات دور هم جمع می‌کند. برندۀ این مسابقات ثروت هنگفت او را به ارث می‌برد. ماجرای معمای اتاق شطرنج (Le Mystère De La Sombre Zone) این‌چنین آغاز می‌شود.

پیر سینیاک (Pierre Siniac) رفته‌رفته ماجرا را مرموزتر هم می‌کند. مسابقات در جایی موسوم به «منطقۀ تاریک» برگزار می‌شود. ایگور خود در این مکان حضور ندارد؛ او از طریق تلفن با رقیبان خود بازی می‌کند. فرانسوآ دزسات شانس اول قهرمانی این مسابقات است، او در شرف این است که وارث ثروتی عظیم شود، اما در اتاقی که به‌تنهایی در آن مشغول بازی است به قتل می‌رسد.

چه کسی دزسات را به قتل رسانده؟ آیا انگیزۀ قتل مالی بوده و یکی از یازده رقیبش او را کشته؟ یا پای زندگی خانوادگی و همسر سابقش درمیان است؟ رمان جنایی و رازآمیز معمای اتاق شطرنج معطوف به کشف اسرار این قتل است.

کتاب معمای اتاق شطرنج برای چه کسانی مناسب است؟

اگر به رمان‌های جنایی و معمایی علاقه دارید و دوست ندارید لحظه‌ای کتاب را زمین بگذارید، این کتاب را از دست ندهید.

با پیر سینیاک بیشتر آشنا شویم:

این نویسندۀ جنایی‌نویس متولد سال 1928 در پاریس است. پیر سینیاک در سال 1981 موفق شده تا برای سه اثر خود برندۀ جایزۀ گرند پری برای ادبیات پلیسی شود. اثر دیگر سینیاک با نام «همدستان» با استقبال بسیار زیادی مواجه شده است.

سینیاک در سال 2002 درگذشته است. این نخستین کتاب اوست که به فارسی برگردانده شده است.

در بخشی از کتاب معمای اتاق شطرنج می‌خوانیم:

قلعۀ بی‌نظیری با طراحی گوتیک، تنها در چند کیلومتری لوزان، کنارِ دریاچۀ لِمان قرار داشت. درختزار صنوبری قلعه را از جادۀ مورژ جدا می‌کرد. وقت‌هایی که هوا صاف بود می‌شد از داخل قلعه بلندی‌های شابله، قلۀ مِمیز و اوش را دید.

ایگور در چنین قصری بازی‌های خود را برگزار می‌کرد و باشگاه شطرنج آل‌سولی را راه‌اندازی کرده بود. کسانی که در این بازی‌ها شرکت می‌کردند فرانسوی‌ها، سوئیسی‌ها و سفیدها بودند که ایگور را با لقب پیرمرد خطاب می‌کردند.

ببین تالماس، مرگ خیلی به ما نزدیکه. من اصلاً نمی‌تونم این آدم‌های ابلهی رو که دوست دارن 110 یا 120 سال زندگی بکنن درک کنم. که چی بشه؟ خدا رو شکر که وقتی ما به‌اندازۀ کافی زندگی کردیم، خود طبیعت دست‌به‌کار می‌شه و می‌آد سراغمون. من هم به‌زودی باید بمیرم. راستش از وقتی بچه بودم هم می‌دونستم که مرگ من به‌خاطر کهولت سن اتفاق می‌افته. خیلی خوب زندگی کردم و مطمئن هم هستم که خیلی‌ها به زندگی‌م حسادت می‌کنن. من کلی سفر رفتم. از همون دوران نوجوانی، وقتی روی قایق‌های تجاری کار می‌کردم. بابام هم یه آدم فقیر بیچاره بود که نمی‌تونست خرج زندگی ما رو جور کنه. برای همین هم من مجبور شده بودم خیلی زود کار کردن رو شروع کنم.

ایگور روی صندلی‌اش با حالتی شکوهمندانه نشسته بود و یکی از همان مونولوگ‌های معروفش را ارائه می‌کرد. همیشه از اینکه بخش‌هایی از زندگی طولانی‌اش را برای سایرین تعریف کند، لذت زیادی می‌بُرد. چند وقتی می‌شد که این فرصت بیشتر از قبل برایش مهیا بود. با وجود سن زیاد، ظاهری باشکوه داشت. صورتش رنگ‌پریده بود، موهایش کاملاً سفید بود و آن‌ها را خیلی مرتب شانه می‌زد، در چشمان آبی‌اش همچنان شورِ زندگی به چشم می‌خورد، لب‌های باریکش تقریباً همیشه خندان بود و بینی‌ِ عقابی داشت. ربدوشامبری ارغوانی از جنس پشم گوسفند به تن داشت و دستان چروکیده و خشکش را روی دسته‌های صندلی قرار داده بود. اولین حالتی که با دیدن او برداشت می‌شد، آمیزه‌ای از حیله‌گری و خیرخواهی بود. تالماس، دستیارش، ایستاده و بدون اینکه حرکتی کند به حرف‌هایش گوش می‌داد.