بله
کتاب زمزمه‌های خداحافظی نوشته‌ی کارن وایت، رمان عاشقانه‌ی تاریخی است که با الهام از فضای گوتیک، جنگ داخلی آمریکا و وقایع درهم‌پیچیده‌ی خانوادگی شکل می‌گیرد. کاترین، زنی بیوه و تنها، به سوی عمارت قدیمی خواهر خود سفر می‌کند؛ البته علت این تجدید دیدار فقط رفع دلتنگی نیست. یک نامه‌ی ملتمسانه از سوی الیزابت، کاترین را مجاب می‌کند که خود را زودتر به ایالت لوئیزیانا برساند و به این ترتیب وقایع بعدی این رمان رقم می‌خورد.
درباره‌ی کتاب زمزمه‌های خداحافظی
می‌گویند حس ترس زمانی رخ می‌دهد که انسان چیزی برای از دست دادن داشته باشد. کاترین که تمام دار و ندارش را پس از جنگ از دست داده، دیگر دلیلی برای ترسیدن ندارد. پس وقتی نامه‌ی نگران‌کننده‌ی خواهرش را دریافت می‌کند، بی‌معطلی به دل خطر می‌زند. کتاب زمزمه‌های خداحافظی رمانی عاشقانه و گوتیک از کارن وایت، در میان خاکستر پس از جنگ‌های داخلی آمریکا رخ می‌دهد؛ دورانی که سرنوشت افراد زیادی را همچون راوی این داستان به‌کلی زیرورو کرد.
کاترین خانواده‌ای ندارد، بهتر است بگوییم دیگر خانواده‌ای ندارد. هم فرزند و هم شوهرش، در فرازوفرود وقایعی تلخ، به کام مرگ رفتند. کاترین یک زن تنهاست که جز خواهرش کسی را در دار دنیا نمی‌شناسد. حال تصور کنید که جان تنها بازمانده‌ی زندگی کاترین نیز به خطر بیفتد. آن زمان می‌توان گفت که زن بیچاره هم دیگر دلیلی برای زنده ماندن ندارد. اما خط سرنوشت او در ادامه‌ی وقایع کتاب زمزمه‌های خداحافظی کارن وایت به کدام سو خواهد رفت؟ کسی نمی‌داند.
نامه‌ی مرگبار؛ سرآغاز رمان زمزمه‌های خداحافظی
درخواست الیزابت از کاترین کوتاه و کوبنده است: «خواهر عزیزم زودتر به من سر بزن، به تو احتیاج دارم.» لحن ملتمسانه‌ی الیزابت جان کاترین را به درد آورد و به این ترتیب طولی نکشید که زن داغ‌دیده سوار بر کالسکه‌ای به سوی مزرعه‌ی خواهرش شتافت؛ یا در معنای دقیق‌تر خود را به دست سرنوشتی نامعمول سپرد. با آغاز سفر کاترین، حال و هوای تاریک و قدیمی کتاب زمزمه‌های خداحافظی نشر البرز پررنگ می‌شود.
رمان کارن وایت در زمانه‌ای می‌گذرد که در آن خبری از تلفن و ماشین نیست. کاترین برای رفتن به جایی دور مثل ایالت لوئیزیانا چاره‌ای ندارد جز اینکه خود را برای مشقت‌های راه آماده کند. اما این موضوع تنها دردسری نیست که راوی داستان باید پشت سر بگذارد. به محض ورود کاترین به عمارت و محل زندگی الیزابت، واقعیت تاریک بر او سایه می‌افکند. چرا خبری از الیزابت نیست؟
چرا طرفداران رمان گوتیک باید از کارن وایت بخوانند؟
جنگ داخلی آمریکا و درگیری ایالت‌های شمالی و جنوبی چنان تاریک و پرحادثه بود که ردپای آن تا امروز در بسیاری از داستان‌های تاریخی آمریکا باقی مانده است. وقتی صحبت از ژانر گوتیک باشد اغلب به یاد حال و هوای مه‌آلود و غبارزده‌ی دوران قرون وسطی می‌افتیم، اما امروز داستان‌های گوتیکی که با الهام از فضاسازی جنگ آمریکا نوشته می‌شوند، تحت زیرژانر خاصی به نام گوتیک جنوبی قرار می‌گیرند؛ درست مانند همین کتاب.
پس‌زمینه‌ی تاریخی و فضاسازی سنگین و تاریک ایالت‌های جنوبی آمریکا در سال‌های جنگ داخلی در سراسر رمان تحسین‌شده‌ی کارن وایت موج می‌زند و به شکلی هنرمندانه با پیرنگی معمایی می‌آمیزد. همین‌طور، فضای تلفیقی داستان با اضافه شدن چاشنی روابط عاشقانه جذاب‌تر از قبل می‌شود و یک روایت رمانتیک گوتیک تمام‌عیار را خلق می‌کند. بنابراین خرید کتاب زمزمه‌های خداحافظی را باید بیش از همه به طرفداران رمان‌های چندژانری پیشنهاد کرد.
این کتاب با تلاش نشر البرز به دست شما می‌رسد و ترجمه‌ی خوب و روان آن کاری از نیلوفر دهقانی نیل است.
نکوداشت‌های کتاب زمزمه‌های خداحافظی
- کتاب‌های کارن وایت دارای ریتم و ضرب‌آهنگی خاص هستند، ضرب‌آهنگی که کاملاً منحصربه‌فرد است. (نشریه‌ی هافینگتون پست)
- رمان زمزمه‌های خداحافظی روایتی ناب و درجه‌یک است، داستانی که عمیقاً راضی‌تان می‌کند و در انتهای آن با خود خواهید گفت: کاش بیشتر از این ادامه پیدا می‌کرد. (بئاتریز ویلیامز، نویسنده)
کتاب زمزمه‌های خداحافظی برای شما مناسب است اگر
- به دنبال بهترین رمان‌های گوتیک جنوبی منتشرشده در سال‌های اخیر هستید.
- از مرور داستان‌های بلند که فضایی تاریخی و عاشقانه دارند لذت می‌برید.
- رمان‌های آمیخته به معماهای خانوادگی و روابط پیچیده و پنهان را دوست دارید.
در بخشی از کتاب زمزمه‌های خداحافظی می‌خوانیم
نمی‌دانم خنکی شب شرجی بود یا کم شدن سرعت اسب که مرا از چرت کوتاهم بیدار کرد. باران قطع شده و بوی تند گل‌وشل و علف را در هوا پخش کرده بود. از خواب پریدم و آرامش فضا را حس کردم. خانه‌ی مادربزرگم مثل شبحی تابناک از میان کوچه‌ی بلوط‌های سرسبز پدیدار شد. هشت ستون سبک دوریک جلوی ساختمان زیر مهتاب می‌درخشید. خزه‌های بلند اسپانیایی تا پایین به سمت ما کشیده شده و نسیمِ بعد از توفان باعث شده بود شببه دستی به نظر بیاید که تکان می‌خورد و ما را فرا می‌خواند.
نزدیک خانه که شدیم، اثری از تاریکی نبود. چراغ‌های روی تیرک‌ها شب را نورانی و مثل روز روشن کرده بود. با اینکه دیروقت بود، چند اسب‌سوار نزدیک شدند و بوی قهوه و غذا روی آتش‌های کوچک به مشام‌مان رسید.
«این‌ها دنبال الیزابت می‌گردن؟»
شوهرخواهرم چیزی نگفت، همچنان به طرف خانه رفت و پای پله‌های عریض ایستاد. سروکله‌ی پسر جوانی پیدا شد، افسار اسب را گرفت و کسی که مرا در بر گرفته بود، در همان حال که در آغوشش بودم از اسب پایین سُرید. مرا عین بچه راحت به بالای پله‌ها برد و از میان درِ عریض دولنگه‌ی ماهون به سرسرایی حمل کرد که از زمان بچگی‌ام که موهایم را می‌بافتم ندیده بودم.
اما من حالا دیگر دختر بی‌دست‌وپایی نبودم. زندگی مسلماً او را له کرده بود و من نمی‌خواستم مانند آن دختر با من رفتار کنند. تقلا کردم و گفتم: «لطفاً من رو بذارین زمین. خودم می‌تونم راه برم.»
