کتاب کلیسای جامع (دو روایت)

کتاب کلیسای جامع (دو روایت) یک رویداد را در قالب دو قصه از زبان ریموند کارور و تس گالاگر بازگو می‌کند. این اثر ضمن بیان داستانی با مضمون تنهایی، یاس، سرگشتگی و... شامل مصاحبه‌ای چالش‌برانگیز با تس گالاگر خواهد بود.

درباره کتاب کلیسای جامع (دو روایت) می‌خوانیم:

این کتاب دربردارنده‌ی داستان کلیساى جامع (Cathedral) به قلم ریموند کارور (Raymond‬ Carver)، سیل در اردو نوشته‌ی تس گالاگر (Tess‬ Gallagher)، مصاحبه‌ى ریکاردو دورانتى مترجم ایتالیایى آثار با تس گالاگر و مقاله‌اى از ویلیام استال در معرفى کارور است.

مطالب زیادى در خصوص تفسیر آثار کارور منتشر شده و عده‌ى زیادى کوشیده‌اند نبوغ کارور را حاصل همکارى و تلاش استادش جان گاردنر، ویراستارش گوردون لیش و مهم‌تر از همه همراه زندگى‌اش تس گالاگر نسبت دهند. اما هدف این کتاب بررسى مهارت‌ها و توانایى این دو نویسنده نیست. چرا که داستان‌های موجود در این کتاب همدیگر را کامل مى‌کنند.

در واقع رئالیسم عریان کارور در داستان کلیساى جامع از مردمی سخن می‌گوید که مدام در هراس به سر می‌برند. آثار او نمونه‌ی مجسم مینیمالیسم است اما در آثار تس گالاگر کمی چاشنی رمانتیسیسم آمیخته شده است.

موضوع داستان کلیسای جامع چیست؟

ریموند کارور داستان کلیساى جامع را اولین بار در سال 1981 در مجله‌ى آتلانتیک مانتلى منتشر کرد. روایتی که بعدها مشهورترین داستان کوتاه ریموند به شمار آمد.

در این داستان ریموند کارور آمریکایی را به تصویر می‌‌کشد که درمانده و مستاصل است. کشوری فرو رفته در غباری از غم و درد با آدم‌هایی که رویاها و آرزوهایشان را از دست داده‌اند. بعد از مطالعه این قصه شما با دنیایی رو به رو می‌شوید که شما را در بهت و حیرت فرو می‌برد.

کتاب کلیسای جامع (دو روایت) مناسب چه کسانی است؟

اگر به مطالعه داستان‌های کوتاه علاقمند هستید، بدون شک این کتاب برای شما جذاب خواهد بود.

با ریموند کارور و تس گالاگر بیشتر آشنا شویم:

یکى از مهم‌ترین نویسندگان ادبیات معاصر امریکا ریموند کارور است که تأثیر زیادى بر داستان‌‌نویسى جهان داشت. از آثار مشهور او می‌توان به هر وقت کارم داشتى تلفن کن، راه‌هاى میان‌بُر، و مدرسه‌ى شبانه و نمایشنامه‌ى گل‌هاى میخک و... اشاره کرد.

تس گالاگر، همسر ریموند کارور، نیز پیش از هر چیزى شاعر است. داستان کوتاه مى‌نویسد و نمایشنامه و فیلمنامه نیز در پرونده‌ى قلمى خود دارد.

در بخشی از کتاب کلیسای جامع (دو روایت) می‌خوانیم:

قصه‌ى آقاى گاف، روایت سرهم‌ بندى شده‌اى که من جور کرده‌ام، با رسیدن مردن کورى به خانه‌ام آغاز مى‌شود. اما داستان واقعى با روزى ده ساعت کار من براى نورمن راث شروع مى‌شود، مرد کورى که مرا استخدام کرد چون از صداى من خوشش مى‌آمد.

کار من شامل تایپ، پادویى، بایگانى و همراهى مرد کور در دادگاه بود. اما بیشتر کار به بلند خوانى براى او مى‌گذشت که از روى گزارش‌هاى کلانترى مى‌خواندم: ما براى بخش تحقیقات و توسعه‌ى اداره‌ى پلیس سیاتل کار مى‌کردیم.

آن روزها آدم‌هاى خبره و اهل فن مثل نورمن عزت و احترامى داشتند. و آدم کورى که براى اداره‌ى پلیس کار کند، کم گیر مى‌آمد، حالا کارى به عجیب و غریب بودن آن ندارم. ما را تنهایى به حال خودمان مى‌گذاشتند، همان محققان و پژوهشگران را مى‌گویم. اتاقکى به ما داده بودند که پنجره نداشت و در را هم مى‌بستند. نورمن اعتراضى نداشت. خودش دوست داشت، من هم به گمانم داشتم. در هر حال شغل من بود.

نورمن آتش به آتش سیگار مى‌کشید. او زنجیر کوچکى داشت که از جیب‌اش در مى‌آورد و دفعه‌ى اول که خبرش را مى‌داد آن به صدا در مى‌آورد. بعد مى‌خندید و سیگار روشن مى‌کرد. گاهى از بس دود پر مى‌شد توى اتاقک نمى‌توانستم عکس سیلوى روى تقویم دولتى را که پشت سر او بود، تشخیص بدهم. اما به هر حال مى‌گذریم. به داستان‌هاى یکدیگر گوش مى‌دادیم و سعى مى‌کردیم کارمان را جالب کنیم، حتى چیزهایى بیاوریم و شریک بشویم. استراحت‌هاى بین ساعات کار هم خیلى خوب بود به‌ خصوص وقتى متوجه شدیم که کسى کارى به‌کار ما ندارد. مى‌خواهم بگویم در آن روزى ده ساعت کار با هم حسابى اُخت شدیم.