کتاب ده شب پریشانی

کتاب ده شب پریشانی، مجموعه داستانی کوتاه با سبک سورئال است که خواب‌ها و رویاهای ناتسومه سوسه کی در سال‌ها پیش را روایت می‌کند؛ با وجود پیوستگی داستان‌ها، هر کدام از این ده رویا، فضای خاص و منحصر به فرد خودشان را دارند.

درباره کتاب ده شب پریشانی:

آنچه می‌خوانید داستان است یا رویا؟

ده شب پریشانی (Ten Nights Dreaming) مجموعه‌ای از ده داستان کوتاه است که روایت‌های سریالی وهم‌گونه‌ای را توصیف می‌کند. این اثر که تاکنون مورد اقتباس چندین فیلم‌ساز ژاپنی هم قرار گرفته است، اینطور به نظر می‌آید که ناشی از رویاهای معنادار ناتسومه سوسه‌کی (Natsume Sōseki) در سال 1908 است؛ گویا او در همان شب با سرعت و عجله تمام رویاهایی که خواب دیده بود را یادداشت می‌کند، یادداشت‌هایی که سال‌ها پس از مرگ این نویسندۀ بزرگ یافت شد و احتمالا پیرنگ مجموعه داستان حاضر است.

قاتلی که هویت واقعی خود را از صحبت‌های یک کودک کشف می‌کند... یک سامورایی که از تلاش برای مراقبه ناامید می‌شود و مردی در حال مرگ، کلاه خود را به یکی از دوستانش می‌بخشد. این‌ها یک تصویر کلی از شخصیت‌ها و حوادث خواندنی این مجموعه داستان سورئال هستند. پدر ادبیات مدرن ژاپن، با هنر بی‌بدیل داستان‌نویسی‌اش، روایت‌های تأمل برانگیزی در مورد ترس، مرگ و تنهایی ارائه می‌دهند. داستان‌هایی که بیشتر آن‌ها دارای پایانی باز و تأویل‌پذیر هستند، به شما لذت تجربه‌ای متفاوت از خواندن داستان کوتاه را می‌دهد.

خواندن کتاب ده شب پریشانی به چه افرادی پیشنهاد می‌شود؟

تمامی علاقمندان داستان‌های کوتاه و دوستداران ادبیات ژاپن را به خواندن این اثر دعوت می‌کنیم.

با ناتسومه سوسه‌کی بیشتر آشنا شویم:

این محقق ادبی و داستان‌نویس سرشناس ژاپنی در فوریه 1867 در توکیو دیده به جهان گشود. او دوران کودکی‌اش را در خانواده‌ای از هم گسیخته و همراه با حس شدید ناامنی گذراند. ناتسومه در دبیرستان با ادبیات چین آشنا و جرقه‌های علاقۀ او به نویسندگی، روشن شد. او در دانشگاه زبان انگلیسی را ادامه داد و نخستین فعالیت ادبی‌اش را در سال 1904 و با آشنا شدن با سبک هایکو آغاز کرد. گرفتن بورسیه تحصیلی از انگلستان را می‌توان نقطۀ عطف زندگی سوسه‌کی معرفی کرد. او در سال‌های تحصیلش در رشتۀ زبان و ادبیات انگلیسی با آرا و نظریات مارکس آشنا شد.

ردپای شهرت و محبوبیت ناتسومه سوسه‌کی را می‌توان در حک شدن پرترۀ او بر اسکناس هزار ینی کشور ژاپن جست. از ماندگارترین آثار این نویسندۀ صاحب‌سبک می‌توان به «ارباب عزیز» و «من گربه‌ام» اشاره کرد که سهم ویژه‌ای در شکل‌گیری ادبیات مدرن ژاپن داشته است. سرانجام این نویسندۀ گرانقدر ژاپنی دسامبر 1916 چشم از جهان فروبست.

در بخشی از کتاب ده شب پریشانی می‌خوانیم:

کاملاً احساس می‌کردم گم شده‌ام و رهایم کرده‌اند. هیچ نمی‌دانستم کی می‌توانم از این کشتی پیاده شوم. حتی نمی‌دانستم به کجا می‌رود. تنها از این مطمئن بودم که کشتی خلاف جهت امواج حرکت می‌کند و دود سیاهی بیرون می‌دهد. موج‌ها کمابیش بلند و بی‌نهایت آبی بودند. گاهی‌اوقات آب بنفش می‌شد، اما کف سفید همیشه پشت کشتی در حرکت بود. کاملاً احساس می‌کردم گم شده‌ام. فکر کردم به‌جای ماندن در کشتی خود را به دریا بیندازم و غرق کنم.

افراد زیادی در کشتی بودند. بیشتر آن‌ها خارجی به نظر می‌آمدند و ویژگی‌های هرکدام با دیگری بسیار متفاوت بود. همچنان که کشتی در هوای ابری و سنگین مانند گهواره تکان می‌خورد زنی را پیدا کردم که به نرده تکیه داده بود و یکریز گریه می‌کرد. آن‌طور که دیدم، دستمالی که با آن اشک‌هایش را پاک می‌کرد ظاهراً سفید بود، اما لباس‌های طرح‌دار غربی پوشیده بود که احتمالاً از جنس کتان بودند. وقتی به او نگاه کردم متوجه شدم که من تنها مسافر غمگین آن کشتی نیستم.

یک شب که روی عرشه تنها بودم و به ستاره‌ها نگاه می‌کردم، یک خارجی پیدایش شد و از من پرسید نجوم می‌دانم یا نه. اینجا تقریباً آماده بودم خود را به‌عنوان موجودی بی‌مصرف بکُشم. چه چیزی باید از نجوم می‌دانستم؟ اما ساکت ماندم. مرد خارجی بنا کرد به صحبت دربارۀ هفت ستارۀ صورت فلکی گاو. گفت ستارگان و دریا آفریدگان خدا هستند. آخر سر پرسید که به خدا اعتقاد دارم یا نه. من تنها سکوت کرده، به آسمان نگاه می‌کردم.

یک بار که به سالن کشتی رفتم، زن جوانی را دیدم که لباس‌های پرزرق‌و‌برقی به تن داشت. پشتش به من بود و پیانو می‌نواخت. در کنارش مردی متشخص، بلندقد و خوش‌لباس آواز می‌خواند. دهان بزرگی داشت. به هرحال، به نظر می‌رسید این دو به هیچ‌کس غیر از خودشان توجهی ندارند. حتی به نظر می‌رسید فراموش کرده‌اند که در کشتی هستند.