کتاب گم شدن در تصویر آینه: ده داستان کوتاه از نویسندگان آلمانی زبان

کتاب گم شدن در تصویر آینه: ده داستان کوتاه از نویسندگان آلمانی زبان نوشته‌ی یوهان پتر هبل، اینگه بورگ باخمن، هاینریش بل و ... مجموعه‌ای از بهترین داستان‌های سده‌ی هجدهم تا بیست‌ویکم محسوب می‌شود. این کتاب فرصتی است تا با نویسندگان مطرح این بخش از ادبیات جهان آشنا شوید.

کتاب حاضر که به ادبیات زبان آلمانی می‌پردازد، آثار قرن هجدهم تا بیست‌ویکم را دربرمی‌گیرد و با داستانی از یوهان پتر هبل (Johann Peter Hebel) آغاز می‌شود. این نویسنده مانند بسیاری از نویسندگان کلاسیک، آثار خود را با بهره‌گیری از قصه‌های عامیانه و افسانه‌ها نوشته است. در ادامه نیز با ارنست هوفمان (Ernst Hofmann) آشنا می‌شوید که او نیز سبک هبل را دارد اما جنبه‌ی آموزشی در آثارش پررنگ‌تر است و به دلیل گرایش به داستان‌های وهم‌آلود و ترسناک، او را پدر این سبک ادبی در آلمان و در اروپا می‌دانند.

در کتاب گم شدن در تصویر آینه: ده داستان کوتاه از نویسندگان آلمانی (Die Geschichte Vom Verlornen Spiegelbilde) داستانی هم از هاینریش فون کلایست (Heinrich von Kleist) وجود دارد که شما به راحتی به نبوغ این نویسنده پی می‌برید. کلایست، ادبیات پرشور و هیجانی دارد، اما زبانش دشوار است. دیگر به قرن بیستم پا می‌گذارید و داستانی به یاد ماندنی از شاعر معروف اتریشی، اینگه بورگ باخمن (Ingeborg Bachmann) می‌خوانید. داستان او وهم‌آلود و آخرالزمانی به شمار می‌آید و با قلم شاعرانه‌ی خود، داستانی عاطفی و تأثیرگذار خلق کرده است.

هاینریش بل (Heinrich Boll) نویسنده‌ی نام‌آشنایی است که دیگر نیاز به معرفی ندارد و هر گاه صحبت از ادبیات و نویسندگان آلمانی زبان می‌شود نام او نیز می‌درخشد؛ پس جای تعجبی ندارد که داستانی از او نیز در کتاب گم شدن در تصویر آینه باشد.

آخرین نویسنده‌ای که در این کتاب با او آشنا می‌شوید، فرانتس هولر (Franz Hohler) است. وی همچنان در قید حیات است و به نوشتن ادامه می‌دهد. او در سال 1393 سفری به ایران داشت و در نمایشگاه کتاب تهران شرکت کرد. آثار هولر امروزی‌ هستند، اما شباهت بسیاری به داستان‌های آغازین این کتاب‌ دارند. هولر تلاش می‌کند با استفاده از ابزارهای قدیمی داستان‌گویی از دغدغه‌های امروزی بگوید و به داستان‌های خود رنگ و بوی طنز بدهد.

کتاب گم شدن در تصویر آینه به چه کسانی پیشنهاد می‌شود:

مطالعه‌ی این کتاب برای تمامی علاقه‌مندان به ادبیات داستانی تجربه‌ی جالبی خواهد بود و شما را با نویسندگان مطرح آلمانی زبان آشنا می‌کند. در حقیقت، می‌توان این کتاب را آغازی بر کشف بخش دیگری از ادبیات جهان در نظر گرفت که شاید تاکنون به سراغ آن نرفته‌اید.

در بخشی از کتاب گم شدن در تصویر آینه: ده داستان کوتاه از نویسندگان آلمانی زبان می‌خوانید:

پس از آنکه پیرمرد مُرده چند قدم کوتاه برداشت، پشت‌سرش را نگاه کرد و نفهمید چرا بیابان درندشت روبه‌رو، پشت‌سرش هم گسترده است. نمی‌توانست بگوید چیزی که داشت راحت روی آن راه می‌رفت، ماسه است یا آسفالت صاف؛ چون نوری که بر آن ناحیه‌ی متروک می‌تابید، همانی نبود که پیشتر می‌شناخت. نه رنگ داشت و نه سایه، نه می‌درخشید و نه ملموس بود. امواج آن را هم به‌حتم نمی‌شد اندازه‌گیری کرد و سرعتش را هم نمی‌شد سنجید. پس درخششی هم در کار نبود. با این اوصاف، باز هم پیرمرد نام آن را نور گذاشت.

جایی که پیرمرد در آن گرفتار شده بود، محیطی ساده داشت. ولی معلوم نبود از کجا به آن محیط وارد شده است. هرچه بود، به نظرش می‌آمد آن جا آغاز و پایانی ندارد؛ فقط این را می‌دانست که تازه وارد آن بیابان شده است. یاد دردهای توان‌فرسایی افتاد که روزهای آخر زندگی دچارشان می‌شد و تعجب کرد که چرا پس از درمان آن دردها و بهبود قدرت بدنی‌اش، باز هم احساس ناراحتی می‌کند.

مدتی بعد، همین که رویش را برگرداند، دید دیگر تنها نیست. پشت سرش، در فاصله‌ای که قادر نبود اندازه‌اش را بسنجد، پسربچه‌ای شاد و بازیگوش سرش را بالا گرفته بود و لی‌لی‌کنان پیش می‌آمد. بعد متوجه دختربچه‌ای شد که چند قدم عقب‌تر از پسرک داشت می‌آمد. سر دخترک در آبشاری از مو پنهان شده بود و انگار به زحمت قادر بود موجودی نحیف و سل‌زده را بکشد.