کتاب کالیپسو

کتاب کالیپسو مجموعه‌ای از 20 جستار به شیوه‌ی خودزندگی‌نامه است. دیوید سداریس با طنزی تلخ اما صمیمی از خانواده، پیری، سوگواری، بیماری، مرگ و روابط انسانی می‌نویسد. داستان‌ها بیشتر در خانه‌ی ساحلی او در کارولینای شمالی اتفاق می‌افتند؛ جایی که او تلاش می‌کند اعضای خانواده را دور هم جمع کند، اما سایه‌ی گذشته، فقدان‌ها و پیچیدگی‌های روابط خانوادگی همیشه بر سرشان است. این کتاب نامزدی جایزه‌ی گودریدز سال 2018 را در کارنامه دارد.

درباره‌ی کتاب کالیپسو

عنوان کتاب کالیپسو (Calypso) چندلایه است و برخلاف تصور اولیه، فقط به شخصیت اسطوره‌ای یونانی اشاره نمی‌کند. دیوید سداریس (David Sedaris) با هنرمندی عنوانی را انتخاب کرده که با مضامین اصلی داستان هم‌خوانی دارد. در یکی از جستارها، دیوید سداریس با یک لاک‌پشت دریایی غول‌پیکر آشنا می‌شود که نامش کالیپسو است. او حتی پس از برداشتن توموری خوش‌خیم از بدنش، آن را به لاک‌پشت می‌دهد که بخورد! صحنه‌ای عجیب، طنزآمیز و در عین حال نمادین که به یکی از به‌یادماندنی‌ترین بخش‌های کتاب تبدیل شده است.

کالیپسو کیست؟

در اساطیر یونان، کالیپسو الهه‌ای است که اودیسئوس را هفت سال در جزیره‌ی خود نگه می‌دارد. ریشه‌ی نام او از فعل یونانی kalyptō به معنای پنهان کردن می‌آید. این معنا با فضای این اثر ارتباط جالبی دارد: شخصیت‌های کتاب کالیپسو از گذشته، اندوه و خاطراتشان نمی‌توانند فرار کنند. خانه‌ی ساحلی قرار است پناهگاهی برای خانواده باشد، اما همان‌طورکه دیوید سداریس می‌گوید: «نمی‌توانی از خودت به تعطیلات بروی.» گذشته و اضطراب‌ها همیشه همراه آدم می‌آیند.

دیوید سداریس و شوخی‌های بی‌رحمانه‌اش

دیوید سداریس نویسنده، طنزپرداز و مقاله‌نویس آمریکایی است که در سال 1956 متولد شد. او با روایت‌های شخصی و طنزهای گزنده‌اش درباره‌ی خانواده، جامعه و تجربه‌های روزمره به شهرت رسید. شهرت گسترده‌ی او از اوایل دهه‌ی 1990 و پس از پخش جستار مشهور خاطرات سانتالند (Santaland Diaries) از رادیوی NPR آغاز شد. مجموعه داستان کالیپسو، که در دسته‌ی کتاب‌های کمدی سیاه قرار می‌گیرد، به اعتقاد منتقدان یکی از بهترین آثار اوست.

آثار سداریس بارها در فهرست پرفروش‌ترین کتاب‌های آمریکا قرار گرفته‌اند و او جوایزی از جمله Thurber Prize for American Humor را دریافت کرده است. نوشته‌هایش معمولا از تجربه‌های واقعی زندگی الهام می‌گیرند و مرز میان طنز، خاطره‌نویسی و نقد اجتماعی را از میان برمی‌دارند؛ اتفاقی که در کالیپسو دیوید سداریس بسیار پرتکرار است.

کالیپسو دهمین کتاب دیوید سداریس، نویسنده و طنزپرداز آمریکایی، یک نمونه‌ی اتوبیوگرافی موفق است که در سال 2018 منتشر شد و بسیاری آن را شخصی‌ترین و پخته‌ترین مجموعه جستار او می‌دانند. فاطمه قربانپور با همکاری نشر شمشاد این اثر را برای علاقه‌مندان فارسی‌زبان ترجمه کرده است. با خرید کتاب کالیپسو، لحظات خنده‌دار اما عمیق به خود هدیه بدهید.

جوایز و افتخارات کتاب کالیپسو

• نامزد جایزه‌ی گرمی 2019 (Grammy Awards) برای نسخه‌ی صوتی که با صدای خود دیوید سداریس ضبط شده است؛
• نامزد جایزه‌ی گودریدز سال 2018 در بخش بهترین کتاب طنز؛
• بهترین کتاب سال 2018 به انتخاب ویراستاران آمازون.

نکوداشت‌های کتاب کالیپسو

• پس از 25 سال نویسندگی، انتشار 9 مجموعه جستار و چاپ بیش از 500 صفحه از یادداشت‌های روزانه‌اش، شگفت‌انگیزترین کاری که دیوید سداریس می‌تواند انجام دهد این است که نشان دهد هنوز هم ناگفته‌هایی برای گفتن دارد. (واشنگتن پست)
• هیچ‌کس را نمی‌توان دقیقاً با دیوید سداریس مقایسه کرد. گاهی او را «آلن بنتِ آمریکایی» یا «گریسون کیلر شرور» نامیده‌اند، اما هیچ‌یک از این تشبیه‌ها کاملا برازنده‌ی او نیست. مجموعه‌جستارهای او که با نگاهی طنزآمیز، ظریف و از زاویه‌ای غیرمنتظره به زندگی و تجربه‌های شخصی می‌پردازند، در قالب شناخته‌شده‌ای نمی‌گنجند؛ در واقع، آنچه سداریس می‌نویسد آن‌قدر منحصربه‌فرد است که گویی تنها عضو گونه‌ای ادبی است که خودش ابداع کرده است. (گاردین)
• دیوید سداریس بار دیگر ثابت می‌کند که بهترین داستان‌های کوتاه آمریکایی را می‌نویسد. (NPR)
• تاریک‌ترین و درعین‌حال بهترین اثر سداریس. (Kirkus Reviews)

کتاب کالیپسو برای شما مناسب است اگر

• داستان کوتاه طنز از نویسندگانی می‌خوانید که از تجربه‌های روزمره، خنده‌دار و در عین حال تامل‌برانگیز می‌نویسند.
• از علاقه‌مندان به کتاب طنز خارجی، جستارهای شخصی و طنز تلخ هستید.
• به کتاب‌های دیوید سداریس علاقه دارید و از خواندن «مخمل و جین تن خانواده‌ات کن» لذت برده‌اید.
• روابط خانوادگی، گذر زمان و میانسالی دغدغه‌ی شماست.

در بخشی از کتاب کالیپسو می‌خوانیم

نکته‌ی برجسته درباره‌ی آمریکا این است که همیشه چیز جدیدی دارد. من دوبار در سال به آمریکا می‌روم و هربار که می‌رسم یک ماجرای خبری مهم در جریان است: اِس‌آی‌آراِس ، سیاه‌زخم، آنفولانزای اچ وان ان وان . ساس! در پاییز 2014 ماجرا ابولا بود، البته نه ماجرای هزاران نفری که در آفریقا از آن بابت مردند، بلکه یک نفری که در دالاس به آن خاطر فوت کرده بود. از آنجا که هرجا می‌رویم یک تلویزیون پیدا می‌شود -رستوران‌ها؛ لابی هتل‌ها؛ حتی در فرودگاه‌ها؛ اتاق انتظار مطب پزشکان- و از آنجا که همگی روی یکی دو کانال خبری معین تنظیم می‌شوند، پوشش خبری همه‌گیر است. تمام زوایا بررسی شده و بعد متعاقبا به مرگ منجر شده بود. به نظر می‌رسید آن مرحوم که اسمش توماس دونکان بود با مرگش نیمی از کشور را با خود برده بود. یک معلم در مین به خانه فرستاده شد چون به دالاس رفته بود، البته نه به بیمارستانی که مرد بیمار بستری بود، بلکه فقط به شهر. مدارس تعطیل شدند. با والدین مضطرب مصاحبه می‌شد. رسانه‌ها می‌گفتند «ابولا اینجاست و همگی در خطر ابتلا به آن هستیم.»

کم‌کم متوجه شدم مردم در فرودگاه ماسک می‌زنند، که این کار باعث می‌شد از آنها متنفر شوم. جان دوستی آشکارشان واقعاً اذیتم می‌کرد. نه فقط احتیاط بیش‌ازحد، بلکه نوعی تکبر محض بود. اصلاً زنده‌بودن آنها به چه دردی می‌خورد؟