معرفی و دانلود کتاب نه حوا، نه آدم

معرفی کتاب نه حوا، نه آدم

کتاب نه حوا، نه آدم نوشته‌ی املی نوتومب، داستان زندگی دختری جوان و پرشوری به نام آمیلی است که برای بهتر یاد گرفتن زبان ژاپنی تصمیم می‌گیرد زبان فرانسه درس بدهد اما پس از مدتی تنها شاگرد او که پسری خوش‌تیپ و پولدار است عاشق آمیلی می‌شود.

املی نوتومب (Amélie Nothomb) در سال 1967 در کوبۀ ژاپن به دنیا آمد. به خاطر کار پدرش که دیپلماتی بلژیکی‌ست کودکی و نوجوانی‌اش را در ژاپن، چین، ایالات متحّده و... گذراند. در سن بیست و یک سالگی وقتی به دنبال هویت و تثبیت شخصیت خود است به ژاپن، کشور مورد علاقه‌اش بازمی‌گردد. دو سال زندگی در ژاپن برای او سرنوشت‌ساز است و خاطراتی را رقم می‌زند که مبنای زندگی‌نامه‌های خودنوشتی مانند ترس و لرز (بهت و لرزه) و نه حوا، نه آدم است. اولین رمانش، «بهداشت در آدم‌کُشی» را در سال 1992 منتشر کرد. این رمان با استقبال بی‌نظیری روبه‌رو شد و این موفقیت در اولین رمان وی باعث شد نوتومب به طور حرفه‌ای نویسندگی را دنبال کند و به عنوان یکی از نویسندگان معروف شناخته شود. «نه حوا، نه آدم» (Ni d'Ève ni d'Adam) شانزدهمین اثر اوست که در سال 2007 منتشر شد. اگرچه این کتاب و کتاب بهت و لرزه از لحاظ زمانی بر هم منطبق هستند اما نوتومب در هر یک از آن‌ها به جنبه‌ای متفاوت از زندگی خود می‌پردازد.

تاتیانا دو رونه، پسیکولوژی کتاب نه حوا، نه آدم را این‌گونه معرفی می‌کند: «رمانی که با خواندن‌اش می‌خندیم، اشک می‌ریزیم و به سرمان می‌زند برویم و ژاپن را کشف کنیم.» در این کتاب نویسنده توضیح می‌دهد که چگونه تنها شاگردش باعث می‌شود او فرهنگ ژاپنی را عاشقانه در آغوش بکشد. غذاهای سنتی و مختلف ژاپنی را امتحان می‌کند، و به تنهایی به کوه کوموتوری یاما می‌رود و شبانه گرفتار بوران و یخبندان می‌شود. پس از آن در یکی از بزرگ‌ترین کارخانه‌های ژاپنی مشغول به کار می‌شود که شرح کامل این تجربه نا‌امید کننده را در کتاب ترس و لرز آورده است. اما آملی جوان در دوران زندگی در ژاپن مجبور است تصمیماتی بگیرد که تعیین کننده‌ی زندگی او در سال‌های بعد است. یک از بزرگ‌ترین دوراهی‌ها ازدواج با رینری یا ترک او و همه‌ی متعلقات ژاپنی‌اش است.

بریژیت هرناندز، لو پوان درباره این کتاب می‌گوید: «خواننده سوار بر این رمان از پیچ وتاب‌های آداب و رسوم ژاپن عبور می‌کند و به تماشای افسانه‌ای می‌نشیند که قهرمانش خود نویسنده است.» «نه حوا، نه آدم» در سال انتشارش کاندیدای جایزۀ «گنکور» و برندۀ جایزۀ «فلور» شد. در سال 2015 کارگردان بلژیکی، «استفان لیبرسکی» اقتباسی سینمایی از این رمان با عنوان «Tokyo Fiancée» ساخت که همچون خود رمان در سراسر دنیا با استقبال زیادی روبه‌رو شد.

در بخشی از کتاب نه حوا، نه آدم می‌خوانیم:

از زمانی که مستقل شده بودم، محل زندگی‌ام در نگاه اول به مخفیگاه‌ پناهجویان سیاسی شباهت داشت و هر آن ممکن بود پلیس برای تفتیش سر برسد. اوایل مارس کریستین به من تلفن زد. او برای دیدن مادرش یک ماه به بلژیک می‌رفت و از من تقاضا کرد این لطف را در حقش انجام دهم و در نبودش به خانه‌اش بروم و گیاهانش را آبیاری کنم. قبول کردم و به خانۀ او رفتم. چیزی که می‌دیدم را باورم نمی‌کردم: خانۀ او در پیشرفته‌ترین منطقۀ توکیو بود، آپارتمانی اعجاب‌انگیز در ساختمانی مدرن، با منظره‌ای از ساختمان‌های مدرن دیگر. مات و مبهوت به حرف‌های کریستین گوش می‌دادم که طرز کار وسایل آن خانۀ شگفت‌انگیز را برایم توضیح می‌داد، وسایلی که همگی کامپیوتری بودند. گیاهان به بقایای به جا مانده از ما قبل تاریخ شباهت داشتند و تنها دلیل به خدمت گرفتن من در آن قصر به شمار می‌آمدند.

بی‌صبرانه منتظر رفتن کریستین بودم تا در آن پایگاه فضایی مستقر شوم. با این همه آن‌جا خانۀ خودم نبود. در هر اتاق با کنترل می‌شد آهنگ گوش داد و حتی دمای هوا را تنظیم کرد و اتاق‌های دیگر را هم زیر نظر داشت. می‌توانستم روی تخت دراز بکشم و همزمان در مایکروویو غذا بپزم، ماشین لباس‌شویی را روشن کنم و کرکره‌های سالن را پایین بیاورم. به علاوه، ساختمان مشرف به پایگاه ایشیگایا بود جایی که میشیما خودکشی کرد. به نظرم در مکان مهمی ساکن بودم و تمام مدّت در حالی که باخ گوش می‌دادم خانه را ورانداز می‌کردم و از هماهنگی اسرارآمیز پیانو با آن چشم‌انداز خیال‌انگیز و آسمان سراسر آبی شگفت‌زده می‌شدم.