معرفی و دانلود کتاب وقتی از دویدن صحبت می‌کنم، در چه موردی صحبت می‌کنم؟

معرفی کتاب وقتی از دویدن صحبت می‌کنم، در چه موردی صحبت می‌کنم؟

کتاب وقتی از دویدن صحبت می‌کنم، در چه موردی صحبت می‌کنم؟، خاطرات هاروکی موراکامی نویسندۀ ژاپنی است که برخی رمان‌ها و داستان‌های کوتاه او شهرتی جهانی دارند.

هاروکی موراکامی عاشق دویدن است و بارها در مسابقات دو شرکت کرده است. او در این زمینه رکورد خود را دارد. موسیقی جاز و گربه‌ها از دیگر علاقه‌مندی‌های این نویسنده هستند.

ریموند کارور، داستان‌نویس آمریکایی داستان معروفی به نام «وقتی از عشق حرف می‌زنیم، از چه حرف می‌زنیم» دارد. موراکامی با اجازه گرفتن از "تسی گالاگر" بیوه این نویسنده، نام مجموعه خاطرات خود را "وقتی از دویدن صحبت می‌کنم در چه موردی صحبت می‌کنم" (What I Talk About When I Talk About Running Memoir) گذاشته است.

این کتاب، خاطرات هاروکی موراکامی (Haruki Murakami) را در بر می‌گیرد. این نویسنده با این که مینی‌مالیست نیست، ولی به دلیل آشنایی با ریموند کارور و انسی که با نوشته‌های ارنست همینگوی دارد، تا حدی از این دو نویسنده تاثیر گرفته است. بسیاری، موراکامی را به خاطر رمان «جنگل نروژی» که شباهت‌هایی به «ناطور دشت» دارد، سلینجر ژاپن نامیده‌اند.

در بخشی از کتاب وقتی از دویدن صحبت می‌کنم، در چه موردی صحبت می‌کنم؟ می‌خوانیم:

تصور نمی‌کنم اکثر مردم شخصیت مرا دوست داشته باشند. ممکن است تعداد کمی تحت تأثیر شخصتیم قرار بگیرند، اما فقط به‌ندرت کسی آن را دوست دارد. چه کسی احتمالاً در این دنیا احساسات گرم، یا چیزی شبیه آن را، نسبت به آدمی که سازش نمی‌کند و یا هر وقت مشکلاتی پیش می‌آید، خود را به‌تنهایی در گنجه مخفی می‌کند، دارد؟ آیا ممکن است مردم یک نویسنده‌ی حرفه‌ای را دوست داشته باشند؟ واقعاً نمی‌دانم. امکان دارد جایی در دنیا چنین چیزی باشد اما مشکل است به آن عمومیت بدهیم. حداقل برای منی که سال‌ها چندین رمان نوشته‌ام نمی‌توانم تصور کنم که کسی مرا برای شخصیت خودم دوست داشته باشد. دوست نداشتن و نفرت به نحو طبیعی تری جلوه می‌کند. منظور این نیست که وقتی چنین چیزی اتفاق می‌افتد آسوده می‌شوم. حتی وقتی کسی مرا دوست ندارد خوشحال نیستم.

فهرست مطالب کتاب

بخش اول
چه کسی می‌خواهد به میک جاگر بخندد؟
بخش دوم
چند راهنمایی برای کسانی که می‌خواهند رمان‌نویس دونده شوند:
بخش سوم
آتن در نیمه‌ی تابستان برای اولین بار 2/26 مایل دویدم.
بخش چهار
بیشترین چیزی که در مورد داستان تخیلی می‌دانم با دویدن هر روزه آموختم.
بخش پنجم
حتی اگر در آن زمان موی بلند دم اسبی داشتم!
بخش ششم
دیگر کسی روی میز نکوبید، هیچ‌کس فنجانش را پرت نکرد!
بخش هفتم
پاییز در نیویورک
بخش هشتم
در هیجده سالگی می‌میرم.
بخش نهم
حداقل هرگز راه نرفت!