کتاب مردی به نام دیوید اثر دیوید پلزر از نشر چشمه (پرفروش نیویورک‌تایمز)

فرار از گذشته؟ به نظر نمی‌رسد این یک کار شدنی باشد. دیوید پلزر در کتاب مردی به نام دیوید خودش را با کلمات به تصویر می‌کشد؛ با تمام زیبایی‌ها، ترس‌ها و آرزوهایش. این اتوبیوگرافی پرفروش نیویورک‌تایمز، خاطرات نویسنده‌ی مطرحی است که تجربیات تلخ زندگی شخصی‌اش را روی کاغذ آورده و با نگاهی روانکاوانه، گذشته و اتفاقات دوران کودکی‌اش را می‌کاود.

درباره‌ی کتاب مردی به نام دیوید

ممکن است از خودتان پرسیده باشید که خواندن خودزندگی‌نامه‌ی دیوید پلزر (Dave Pelzer) در کتاب مردی به نام دیوید (A Man Named Dave) چه فایده‌ای دارد؟ جوابش در پرسش دیگری است؛ تا امروز، خودتان را جای کسی قرار نداده‌اید؟ انسان‌ها به واسطه‌ی روابطشان، از لحظه‌ای که به دنیا می‌آیند تا زمان مرگشان، اتفاقاتی را تجربه می‌کنند که شاید در جزئیات متفاوت به نظر برسند، اما در کلیات شبیه هستند.

مردی به نام دیوید، سرگذشت مردی است که تجربه‌ی خوشایندی از کودکی‌اش ندارد. و حالا بزرگ‌تر شده و در پی یافتن یک زندگی معمولی است. پرسش اصلی نویسنده از خودش این است: می‌توان آسیب‌هایی که در گذشته تجربه کرده‌ایم را کنار بگذاریم یا از آن‌ها عبور کنیم و زندگی خوبی بسازیم؟ کتاب پاسخ می‌دهد که بله، ممکن است. مسئله اینجاست که چطور؟

گفتنی‌ست این کتاب جلد سوم از یک سه‌گانه‌ی پرفروش است؛ دیوید پلزر در جلدهای اول و دوم با نام‌های کودکی به نام این و پسر سرگردان، نیز به آزارهایی که در کودکی از طرف خانواده تجربه کرده پرداخته.

دیوید پلزر؛ نوشتن به‌مثابه‌ی درمان

در اتوبیوگرافی مردی به نام دیوید می‌شود نمای یک زندگی را در ابعاد واضحی دید؛ ازدواج، به دست آوردن یک شغل مناسب و رابطه‌های دوستانه. اما با پیش رفتن در متن و فراتر رفتن از امور روزمره متوجه مناسبات ویژه و مهمی در زندگی دیوید می‌شویم.

دیوید ضمن مرور خاطرات تلخ کودکی‌ و رفتار آزاردهنده‌ی مادر الکلی‌اش، از شغل دوست‌داشتنی‌اش که حضور در نیروی هوایی ایالات متحده است می‌نویسد. او سپس متوجه بیماری پدرش می‌شود و تلاش می‌کند رابطه‌ی متفاوت‌تری نسبت به گذشته با او برقرار کند. در ادامه با پتسی ازدواج می‌کند. اینجا نخستین بازتاب‌های تجربیات دشوار کودکی‌اش به چشم می‌خورد. دیوید پیوسته با مفاهیمی مثل اعتماد، صمیمیت، مسئولیت و ترس دست‌وپنجه نرم می‌کند.

مردی به نام دیوید: پسر و حالا پدر

تولد پسر دیوید مهم‌ترین و همینطور سخت‌ترین لحظه‌ی کتاب است. او که تا پیش از این از پدرش دل خوشی نداشته، حالا خود را در قامت یک پدر می‌بیند. برای دیوید پلزر چه چیزی از این ترسناک‌تر است که شبیه به پدرش باشد؟ سرور قاسمی مترجم این کتاب پرفروش نشر چشمه است. شما با خرید کتاب مردی به نام دیوید می‌توانید شاهد تجربیات شجاعانه‌ی یک انسان در مواجهه با سرگذشت خودش باشید.

نکوداشت‌های کتاب مردی به نام دیوید

• مجموعه‌ای بزرگ و ماندگار از کتاب‌ها درباره‌ی شجاعت و چیرگی بر سختی‌ها. پلزر، از معدود افرادی است که اثبات می‌کند ستاره‌ها در تاریک‌ترین آسمان‌ها درخشان‌تر دیده می‌شوند. (ریچارد پل اوانز، نویسنده‌ی رمان پرفروش جعبه‌ی کریسمس در نیویورک تایمز)
• دیو پلزر مصداق بارز و واقعی از تاب‌آوری، مسئولیت‌پذیری فردی و پیروزی روح انسان است. (جان برادشاو، نویسنده‌ی رمان بازگشت به خانه و رازهای خانوادگی، شماره یک فهرست پرفروش‌های نیویورک تایمز)

کتاب مردی به نام دیوید برای شما مناسب است اگر

• از خواندن خاطرات و زندگی‌نامه‌ها لذت می‌برید.
• به داستان‌های الهام‌بخش علاقه دارید.
• تربیت صحیح فرزندتان یکی از دغدغه‌های اصلی شماست.
• کودکی سختی داشته‌اید و مایلید تروماهای فردی مشابه را بخوانید.

در بخشی از کتاب مردی به نام دیوید می‌خوانیم

ماه‌ها سپرى شدند، و به این نتیجه رسیدم که از پدر به‌عنوان راه فرارى در مقابله با زندگى جدیدم به‌عنوان یک بزرگ‌سال جوان استفاده کنم. حالا با نبودن پدر، مى‌باید کنار آمدن با خودم را یاد مى‌گرفتم.

براى قبول مرگ پدر تنها وسیله‌اى را که مى‌شناختم به‌کار بردم: کار کردن. با تمام کردن کارم به‌سرعت به پادگان مى‌رفتم تا لباسم را براى رفتن به سر کار تمام وقتم به‌عنوان آشپز خوراک‌هاى آسان‌پز در رستوران دنیز عوض کنم. بعد از تمام کردن شیفت هشت‌ساعته در دنیز فقط به اندازه‌ى کافى وقت داشتم تا دوباره لباسم را با یونیفورم نیروى هوایى عوض کنم و براى کار روزانه‌ام به واحد کاریم بروم. اوقاتى بودند که بدون این‌که چند روز خوابیده باشم کار مى‌کردم. واقعاً اهمیت نمى‌دادم. از کارهایم نفرت داشتم. از زندگى‌ام نفرت داشتم. بعد از مدتى، در خواب، غالبا کابوس‌هاى حاکى از دیر رسیدن به کار نیروى‌هوایى یا رستوران را مى‌دیدم.

حداقل حالا وقتى مى‌خوابیدم، دیگر کابوس‌هاى مادر را نمى‌دیدم که سعى در کشتنم داشت. او همیشه در خواب‌هایم، با ایستادن در انتهاى راهرویى محاصره شده در مهى خاکسترى ظاهر مى‌شد. ولى حالا همین که مادر به جلو حرکت مى‌کرد تا به من حمله کند، من به‌جاى این‌که فرار کنم، قدم به قدم، به‌سویش مى‌رفتم. هنگامى‌که مادر دستش را با کارد روى سرم بالا مى‌برد، من پیراهنم را پاره مى‌کردم و آهسته مى‌گفتم، «بزن...! بیا دیگه، بزن!» کارد براق در کنار صورت قرمز مادر بى‌حرکت مى‌ایستاد. تا چند اینچى مادر جلو مى‌رفتم و زمزمه مى‌کردم، «همین حالا منو بکش یا بذار زنده بمونم!»

اگرچه در زندگى واقعى هنوز از مادر وحشت داشتم، او دیگر کنترلش را روى خواب‌هایم از دست داده بود. مدتى طولانى وحشت‌زده بودم، با وجود این با از دست دادن پدر، روز به روز بیشتر باور مى‌کردم که عاقبت از حیطه‌ى قدرتش رها خواهم شد.