کتاب کلاه رئیس‌ جمهور

کتاب کلاه رئیس‌ جمهور اثر آنتوان لورن درباره زندگی آدم‌های معمولی است که رویاهایی دارند اما دنبال آن‌ها نمی‌روند و احتیاج به چیز یا کسی دارند که آن‌ها را به سوی خواسته‌شان سوق دهند تا بتوانند زندگی خود را تغییر دهند.

آنتوان لورین در کتاب کلاه رئیس‌جمهور (The President's Hat)، برشی از زندگی را از طریق گفت‌وگوی شخصیت‌ها رقم زده است؛ از این‌رو می‌توان رمان «کلاهِ‌ رئیس‌جمهور» را رمانی شخصیت‌محور نامید. گذشته از شخصیت‌های اصلی، تعداد زیادی شخصیت واقعی نیز در این رمان دیده می‌شود. موضوع این رمان به سیاست و اخلاق محدود نمی‌شود اگرچه همه‌ی این‌ها را در پناه طنز و حکمت در خود دارد.

لورین (Antoine Laurain) انسان‌ها را در بزنگاه‌های مختلف نشان می‌دهد، واکنش‌هایشان را در کنش‌های مختلف رقم می‌زند اما این‌ها بن‌مایه اصلی این رمان نیست. واکاوی عنوان، بهترین راه برای دستیابی به آن است. کلاه، استعاره‌ی «خودیابی» است؛ باور به خویشتن. دستی که پرتت می‌کند به راهی که توانایی دویدن را در آن داری؛ کارمندی دون‌پایه با به‌دست آوردن کلاه، ارتقاء شغلی می‌یابد؛ زنی که در مرداب روابط شخصی گرفتار است، به مدد کلاه، زندگی‌اش را از رخوت و تکرار می‌رهاند؛ عطرسازی که گمان می‌کرد خلاقیتش را از دست داده است، با یافتن کلاه، به حرکت خلاقانه‌اش ادامه می‌دهد و انسانی گرفتار در اشرافیت بورژوازی، تولدی دوباره را تجربه می‌کند و تغییر را سرلوحه‌ی زندگی‌اش قرار می‌دهد. کلاهِ‌ رئیس‌جمهور رمز توانستن آدمی است؛ بیدارکننده‌ی قدرت نهفته‌ی انسان که گاهی در وجود او به خواب می‌رود.

در این کتاب داستان زندگی سه نفر روایت می شود که این کلاه را به سر می کنند و زندگی‌شان در جهت مثبت دچار تغییر و دگرگونی می‌شود. این افراد به خاطر وجود کلاه اعتماد به نفس می‌گیرند، مشتاق می‌شوند و به دنبال کارهایی که دوست داشتند انجام دهند، می‌روند و به پیشرفت‌هایی در زندگی نایل می‌شوند. در حقیقت میتران برای افراد نیروی محرکه‌ای می شود که ترس را کنار می‌زند و آن‌ها را به سوی آمالشان سوق می‌دهد. آنتوان لورین با این کتاب آنچنان خواننده را همراه خود می‌کند که او به این فکر می‌افتد که اگر کلاه رئیس جمهور را بر سر داشت چه کارهایی انجام می‌داد، کدام آرزوهایش را دنبال می‌کرد و چه اتفاقاتی برایش رخ می‌داد.

در بخشی از کتاب کلاه رئیس جمهور می‌خوانیم:

کلاه مسبب رخدادهایی بود که از چند روز پیش برای دانیل اتفاق افتاده بود. حالا دیگر مطمئن بود از لحظه‌ای که کلاه را بر سر گذاشته، برایش نوعی ایمنی در برابر ناملایمات روزمره به وجود آمده، از‌این‌رو، آرام‌تر شده بود. ذهنش نیز فراست بیشتری به دست آورده و به او امکان داده بود تا تصمیمات مهمی اتخاذ کند. او بدون کلاه، جرئت نداشت همانند آن روز در جلسه، با مالتارد صحبت کند. هرگز خودش را در طبقه‌ی هجدهم، در حال خوردن صبحانه‌ای از تخم‌مرغ‌های عسلی با دزمون نمی‌دید. او به‌ طرز عجیبی احساس می‌کرد، چیزی از وجود رئیس‌جمهور در آن کلاه است؛ چیزی درک‌نکردنی، شاید یک سلول ریز که نمی‌توان مشاهده‌اش کرد؛ ولی هرچه بود، قدرت تغییر سرنوشت را داشت.