کتاب پرستوک سفید

کتاب پرستوک سفید مجموعه‌ای از چندین داستان اجتماعی کوتاه بلغاری به قلم یوردان یووکوف، الین پلین، ایوان وازوف، کریستو بوتف و پاول وژینوف است. داستان‌های این مجموعه چکیده‌ای از زندگی روستایی و جامعه‌ی بلغارستان و تحولات آن را به شیفتگان ادبیات ملل که از غرق شدن در فرهنگ‌های جدید و متفاوت لذت می‌برند، معرفی می‌کنند.

درباره‌ی کتاب پرستوک سفید

داستان پرستوک سفید که عنوان کتاب را زینت داده اثری از یوردان یووکوف (Jordan Jovkov)، یکی از بزرگ‌ترین نویسندگان بلغارستان است. این داستان از کتاب پرستوک سفید، روایتگر ماجرای دهقانی به نام گونچو است که دختر بیمارش را برای درمان به یک روستا می‌برد تا شاید پرستوک سفید افسانه‌ای را ببینند؛ پرستویی که می‌گویند دیدن آن هر دردی را درمان می‌کند. آن‌ها در این مسیر با چوپانی به نام موکانین مواجه می‌شوند که خود از یافتن این پرنده ناامید شده اما به دروغ به پدر و دختر می‌گوید آن را دیده تا امیدشان را از دست ندهند.

داستان پرستوک سفید قدرت ایمان، امید و تقلای روح برای چنگ زدن به رؤیاهای نجات‌بخش برای دوام آوردن را به زیبایی به تصویر می‌کشد. سه داستان دیگر از این کتاب هم از بین آثار یوردان یووکوف انتخاب شده که عبارت‌اند از بژورا، شبلی و دهقان ناشناس که همه با فضای زندگی روستایی پیوند دارند.

قصه‌هایی از دل رنج و شادی زندگی روستایی

الین پلین (Elin Pelin) دیگر نویسنده‌ای است که داستان‌هایی از او در کتاب پرستوک سفید ترجمه شده است. او را از برجسته‌ترین نویسندگان و روشن‌فکران بلغاری می‌دانند که با رئالیسم انتقادی‌اش، زندگی را با چنان آهنگی به تصویر می‌کشد که گاه به شعر می‌ماند. دو داستان از او در این کتاب ذکر شده که یکی «در آن دنیا» و دیگری «آندرچکو» نام دارند.

داستان «آندرچکو» روایت جوانی به همین نام است که برای یک مأمور اجرای قانون ارابه‌رانی می‌کند. مأمور قرار است برای توقیف اموال یک کشاورز فقیر به روستای او برود و آندرچکو که از وضعیت باخبر می‌شود، نقشه‌ای برای نجات روستایی می‌کشد.

داستان «در آن دنیا» نیز به عنوان یک داستان کوتاه فلسفی، روایتی عمیق و تأمل‌برانگیز در انتقاد به ریاکاری و فساد است. این داستان ماجرای پیرمردی به اسم ماتیکو را دنبال می‌کند که بعد از مرگ توقع دارد که بابت باده‌نوشی‌هایش روانه‌ی جهنم شود اما خود را در بهشت می‌بیند.

کتاب پرستوک سفید؛ از آثار بزرگان ادبیات بلغارستان

داستان‌هایی از سایر نویسندگان بزرگ بلغار از جمله ایوان وازوف (Ivan Vazov)، کریستو بوتف (Hristo Botev) و پاول وژینوف (Pavel Vezhinov) نیز در مجموعه داستان پرستوک سفید گردآوری شده که هر سه از چهره‌های شناخته‌شده‌ی ادبیات این کشور هستند.

جهانگیر افکاری در انتخاب داستان‌های کتاب پرستوک سفید روی آثار نویسندگانی دست گذاشته که از مشاهیر و بزرگان ادبیات بلغارستان به شمار می‌روند. این کشور به عنوان نقطه‌ی تلاقی شرق و غرب، هم از فرهنگ عثمانی و هم از فرهنگ‌های اسلاوی و بیزانسی تأثیر پذیرفته که حاصل کار، در ادبیات آن بازتاب جالب‌توجهی پیدا کرده و آن را به یکی از جالب‌ترین شاخه‌های ادبیات اروپای شرقی تبدیل کرده است.

عمده‌ی داستان‌های این نویسندگان بر روایت رنج روستاییان و زندگی ساده‌ی آن‌ها استوار است. هر یک از نویسندگانی که داستانی از آنها در کتاب پرستوک سفید ذکر شده از مشاهیر ادبیات بلغارستان هستند که مطالعه‌ی آثارشان دریچه‌ای برای شناخت بیشتر این کشور مرموز و رنج‌کشیده است. این مجموعه داستان را انتشارات علمی و فرهنگی به کوشش جهانگیر افکاری به عنوان مترجم کتاب، چاپ و منتشر کرده است.

کتاب پرستوک سفید برای شما مناسب است اگر

• به ادبیات ملل و آشنایی با فرهنگ‌ها و جوامع مختلف علاقه دارید.
• از خواندن داستان کوتاه لذت می‌برید.
• در مورد ادبیات اروپای شرقی کنجکاو هستید و خواندن آثاری از کشورهای کمتر شناخته شده را دوست دارید.

در بخشی از کتاب پرستوک سفید می‌خوانیم

شبلی راهزن هراسناکی که پلیس در هر گوشه‌وکنار پی‌اش می‌گشت، از کوهستان سرازیر ‌شد تا خود را تسلیم کند. فرداست که این خبر در همۀ آن پیرامون بپیچد، اما کیست که جرئت باور داشته باشد؟ راستش این بود که شبلی هیچ نگرانی نداشت. او می‌شتافت و به چیزی دیگر نمی‌اندیشید.

افکارش او را یکی‌دو ماه به عقب ‌برد، وقتی که از فراز قله‌های سنگ‌آبی که کنام راهزنی او را در میان آشیانه‌های عقاب پناه می‌داد، زنانی را دیده بود که در پایین پایش از جاده پیش می‌آمدند. قانون راهزنان، تاختن به زنان را منع کرده است. از آن ‌گذشته، زن در قلب راهزن جایی ندارد، اما شبلی تاکنون آن‌قدر قانون‌ها زیر پا نهاده بود که خود نه می‌دانست و نه می‌خواست بداند که کجایش خوب و کجایش بد بوده است. با خود گفت: «زن‌ها و اینجا! اینجا که اسمش را درک گذاشته‌اند؟! درهرحال لقمۀ چربی است که رسیده.»

آن‌وقت بی‌آنکه به فرجام کنجکاوی خود بیندیشد، بلند شد و جلوی دیگر راهزنان که دندان‌های سفیدشان از لبخند چون گرگان گرسنه برق می‌زد، به راه افتاد.

دستۀ دزدان پایین آمدند. از جنگل که هنوز برگ نکرده بود، گذشتند و درست در میان درک، بالای جاده سر درآوردند. اینجا خطرناک‌ترین منطقه بود، زیرا که راه جابه‌جا در سرازیری درۀ کوچک، مارپیچی می‌شد و مانند دو کمان دو قوس درست می‌کرد و چه کسانی که در این دامگه جان نداده بودند. آن‌وقت دزدان مانند همیشه راه را بستند و همان‌جا در کمین نشستند: همه وحشتناک، نخراشیده، سراپا مسلح که باشلق‌های آلبانی‌وار به سر داشتند.

زن‌ها از جاده رد شدند و همین که چشمشان به آن‌ها افتاد، خشکشان زد. بعد یک دسته به سمت پایین و یک دسته به سمت بالا خیز برداشتند. می‌خواستند بگریزند، اما زانوهایشان یاری نمی‌کرد، به طوری که لرزلرزان بر جای ماندند. انگار پرندگانی بودند که گلولۀ شکارچی به آن‌ها خورده باشد. از ترس نیمه‌جان شدند و به زمین افتادند و گریه سر دادند.