کتاب شورشی آوازهخوان اثر امین حقره شما را با یکی از مردمیترین هنرمندان استان گیلان آشنا میکند. کسی که ممکن است بسیاری از شما با صدای درخشان و اشعار دلنشینش خاطرههای زیادی ساخته باشید. این کتاب زندگینامهی احمد عاشورپور را روایت کرده و در کنار توجه به برجستهترین آثار موسیقایی او، به فعالیتهای سیاسی - اجتماعی این هنرمند سرشناس شمالی پرداخته است؛ خواننده و شاعری که هیچوقت خودش را از مردمش جدا نمیدانست.
دربارهی کتاب شورشی آوازهخوان
امین حقره کتاب شورشی آوازهخوان را نوشته تا شما را به سفری در دل زندگی یک هنرمند مهمان کند؛ زمانی که احمد به دنیا آمد، انزلی دههزار نفر جمعیت داشت و امروز بیش از صد و بیست هزار نفر. آن روزها جهان در تلاطم جنگ جهانی اول به سر میبرد و بیشترین ساکنان بندر انزلی، هنوز زندگی را از دل کار در تالاب و دریا و شالیزار میگذرانند. او در 1296 خورشیدی به دنیا آمد؛ کودکی که روزی برای مردم شهر و کشورش مبارزه خواهد کرد و با صدای محبوبش دل بسیاری از آدمها را به دست خواهد آورد.
پژوهشگر این کتاب توانسته ابعاد مختلفی از زندگی این هنرمند مردمی را در نظر بگیرد؛ از به دنیا آمدنش تا تحصیلات و علاقهمندیهای شخصیاش در نوجوانی و جوانی گرفته تا فعالیتهای سیاسی و اجتماعیاش. احمد وقتی عضو تیم فوتبال پهلوی بندر انزلی شد، فقط پنجاه کیلو داشت. اما چیزی که باعث شده بود او را از تیم اخراج نکنند، صدای دلنشینش بود. مثل روزی که روی میز سالن غذاخوری ضرب گرفت و شروع به خواندن کرد!

شورشی آوازهخوان؛ زندگی هنری و سیاسی احمد عاشورپور
مزیت این کتاب از امین حقره، جامعیت مطالب و پیوستگی آنها به یکدیگر است. با خواندن «شورشی آوازهخوان» در همان ابتدا خواننده به این نکته پی خواهد برد که این اثر، یک زندگینامهی معمولی نیست، بلکه یک روایت چندلایه است از زندگی مردی که هم هنرمند بود، هم مبارزهی سیاسی میکرد و هم انسان شرافتمندی بود. مردی که برای شناختش باید صبر کرد، صدایش را شنید و اشعارش را خواند.
آشنایی او با هنرمندان مطرحی مثل به آذین، محمدرضا لطفی، روحالله خالقی و حسین علیزاده توانست به جنبهی حرفهای موسیقایی و ادبی او نقشی فراتر از یک شاعر و خوانندهی محلی ببخشد. همینطور فعالیت و استعفای او در حزب توده موضوع جالبی برای خواندن و تأمل دربارهی این هنرمند گیلانی است. شما با خرید کتاب شورشی آوازهخوان که به همت نشر فرهنگ ایلیا به چاپ رسیده است، میتوانید با زندگی این شخصیت برجستهی هنری - ادبی استان گیلان آشنا شده و از دیدن عکسها و خواندن شعرهای برجستهی او لذت ببرید.
کتاب شورشی آوازهخوان برای شما مناسب است اگر
- به موسیقی نواحی ایران، فرهنگ عامهی گیلان و تاریخ موسیقی این استان علاقه دارید.
- طرفدار آوازهای احمد عاشورپور هستید و میخواهید با زندگی او بیشتر آشنا شوید.
- ابعاد سیاسی، هنری و اجتماعی زندگی هنرمندان برای شما جالب توجه است.
- از خواندن زندگینامهی شاعران و خوانندگان لذت میبرید.
در بخشی از کتاب شورشی آوازهخوان: زندگی هنری و سیاسی احمد عاشورپور میخوانیم
همین روزها بود که بهجِد دریافت ذهنِ منظّم و نوجوی او تنها مایل به موسیقیست. هرچه ترانه و تصنیف میشنید، ناخواسته به ذهن میسپرد. کمکم میدید موسیقیِ جاری در کلام مولانا و اوزانِ نهفته در دیوان شمسی که در کودکی مونسِ شبانهروزیاش بود، در تحلیلِ آنچه از موسیقی ایرانی و ملل میشنود، بهکارش میآید. همین تطبیقها و قیاسها هم محک داوریِ آثاری میشد که میشنید. با تسلّطی که بر ادبیات فارسی داشت و هم فهم درستِ از مسالهی موسیقی، آرام آرام دریافت استعداد ترانهسرایی دارد. تجربههای اوّلیهی خصوصی و شخصیاش در بازسرایی ترانههای معروفِ خوانندگانِ شهرهی ایرانی، و هم فارسیسازیِ ترانههای تانگو و والس روسیِ معروف آن زمان، درستیِ این فرضیه را بر خودش و رفقای نزدیکش ثابت کرد. با اینحال، عمومی کردن این استعداد و اشاعهی سرودهها، جسارتی میخواست که عاشورپورِ جوان هنوز در خود نمیدید.
شاید نحیفی اندام و ضعفِ جسمی که بهنسبت همسالان خود داشت و از کودکی همراهش بود، در این امر بیتاثیر نبود. پس هرچه ترانه میساخت در خلوت برای دل خودش میخواند یا معدود رفقای همراه و مؤمن را شریک میکرد و اینگونه آرام آرام آوازخوانی را هم به تجربه نشست.
سالهای آخر دبیرستان، احمدعاشورپور جوانک ریزنقشِ پنجاه و چند کیلوییای بود که به اصرار هم مدرسهایهای ورزشکار، عضو تیم فوتبال پهلوی شد. خودش میدانست و دیگران هم، که نه توانش را دارد، نه استعدادش را و نه انگیزهای که فوتبالیست خوبی باشد. آنچه سبب میشد دیگران به بودنش در کنار تیم مُصر باشند، صدای خوشش بود. گاهبهگاه، وقت تمرینات همراهشان بود و خیلی کمتر توی زمین به وقت مسابقات. هنگام مسابقات با تیمهای رشتی امّا، جزءِ نفرات اصلی و همیشهحاضر در سفر بود. از ابتدای جادهی پهلوی تا رشت برای فوتبالیستهای پهلویچی آواز میخواند و شور میآفرید و انگیزه میساخت.
بله















