کتاب منتظر می‌مونم اثر ریموند چندلر از نشر آناپنا

کتاب منتظر می‌مونم یک داستانی کوتاه پلیسی از ریموند چندلر، جنایی‌نویس تأثیرگذار آمریکایی است که در شکل‌گیری سبک نوآر نقشی برجسته داشت. این داستان در هتلی در لس‌آنجلس اتفاق می‌افتد؛ جایی که گذشته‌ی زن و مردی که با ماجرای یک قتل گره خورده، بار دیگر حوادثی تازه رقم می‌زند. اثر حاضر داستانی با ویژگی‌های ژانر نوآر است که روایتی از مواجهه با گذشته‌ای تاریک و دردسرهایی پیش‌بینی‌ناپذیر ارائه می‌کند.

درباره‌ی کتاب منتظر می‌مونم

تونی ریسِک، کارآگاه داخلی هتل ویندرمیر در لس‌آنجلس، طبق معمول شیفت شبانه‌اش را می‌گذراند. اما پخش موسیقی گودمن در ساعت یک نصف شب، با صدایی که اندک اندک بلندتر می‌شود، او را به اتاق رادیوی انتهای لابی می‌کشاند. اتاقی تاریک و وهم‌آور که قرار است یک شب غیرمعمولی را برای کارآگاه ریسِک رقم بزند. کتاب منتظر می‌مونم، اثر ریموند چندلر، داستانی پلیسی جنایی در ژانر نوآر است که پرده از رازهای پنهان برمی‌دارد.

ایو کرسی، دختر مو‌سرخی است که پنج روز است در یکی از اتاق‌های برج هتل اقامت دارد و در تمام این مدت از هتل خارج نشده. او پیش‌تر در ماجرای محکومیت مردی به قتل غیرعمد ی نقش داشته است. حالا ایو منتظر مردی قدبلند و سبزه‌روست که حضورش می‌تواند زمینه‌ساز ماجراهایی خطرناک و دردسرساز باشد.

جانی ریلز، تازه از زندان آزاد شده و با نامی جعلی وارد هتل شده است. او تبهکاری است با سابقه‌ی جنایت و هویت پنهان که گذشته‌اش با ایو گره خورده. حضور او، در کنار انتظار ایو و کنجکاوی تونی آبستن حوادثی است که داستان منتظر می‌مونم ریموند چندلر را به سمت شکل‌گیری ماجرایی پرتعلیق و هراس‌آور می‌برد.

سه شخصیت در قلب یک داستان نوآر

ریموند چندلر در کتاب منتظر می‌مونم با خلق سه شخصیت اسرارآمیز در فضایی تاریک و خطرهایی که به‌تدریج آشکار می‌شوند، یک داستان کوتاه جنایی خلق کرده است؛ داستانی که در صفحات کم، عناصر اصلی تعلیق، ابهام و مواجهه با دنیای تبهکاران را به کار می‌گیرد و با پایانی پرتعلیق، خواننده را تا آخرین لحظه درگیر سرنوشت شخصیت‌ها نگه می‌دارد.

ریموند چندلر از چهره‌های تأثیرگذار ادبیات جنایی و از نویسندگانی است که در شکل‌گیری و گسترش داستان پلیسی نقشی مهم داشته. او در آثاری چون «خواب بزرگ» و «بدرود، محبوبم» با شخصیت‌پردازی پیچیده، گفت‌وگوهای موجز و فضاسازی تیره، تصویری انتقادی از جامعه و جهان زیرزمینی جرم ارائه می‌دهد. این داستان کوتاه جنایی نمونه‌ای از توانایی او در ساختن تعلیق و پرداختن به شخصیت‌های مشکوک در قالب روایتی کوتاه است.

اگر به ادبیات جنایی، روایت‌های پرتعلیق و داستان‌هایی علاقه دارید که در فضایی محدود، شخصیت‌های رازآلود و گذشته‌های پنهان را به هم پیوند می‌دهند، خرید کتاب منتظر می‌مونم نشر آناپنا با ترجمه‌ی فتح‌الله جعفری جوزانی، فرصتی است که با یکی از کتاب‌های ریموند چندلر آشنا شوید و داستانی جنایی، رازآلود و مهیج در ژانر نوآور بخوانید.

کتاب منتظر می‌مونم برای شما مناسب است اگر

• به داستان کوتاه پلیسی با فضایی پرتعلیق علاقه دارید.
• از هواداران داستان‌های نوآر با شخصیت‌های مرموز، هویت‌های پنهان و گذشته‌های تاریک هستید.
• می‌خواهید یکی از آثار ریموند چندلر را بخوانید و جایگاه او را در ادبیات جنایی بشناسید.

در بخشی از کتاب منتظر می‌مونم می‌خوانیم

آهسته و کمی کرخت از موکتِ آبی گذشت، از سه پله‌ی کوتاه بالا رفت و وارد لابی ورودی شد که سه آسانسور کنارش بود و یک میز کار طرفِ دیگرش. فقط یکی از آسانسورها کار می‌کرد. کنارِ درهای باز، متصدی آسانسورِ شب با یونیفورم آبی تمیز و نشان‌های نقره‌ای رنگ، دست به سینه، ساکت ایستاده بود. مکزیکی لاغراندامِ سبزه رو به اسمِ گومِز. او تازه وارد بود و کارش را با شیفتِ آن شب شروع کرده بود.

سمتِ دیگر میزِ کارِ مرمرِ گلی رنگ بود و متصدی شب که با ظرافت رویش لم داده بود. او مرد ریزه‌ی تر و تمیزی بود با سبیلِ کم‌پشتی که به سرخی می‌زد و لُپ‌هایی اون‌قدر قرمز که انگار کتک خورده بود. او به تونی خیره شد و ناخنش را در سبیلش فرو کرد.

تونی انگشت اشاره‌اش را سفت به سمتِ او گرفت و سه انگشتِ دیگرش را به کف دست چسباند و شَستش را روی انگشت اشاره بالا و پایین پراند. متصدی سمتِ دیگر سبیلش را لمس کرد و به نظر کسل آمد.

تونی از کنارِ میزِ تعطیل و تاریک روزنامه‌فروشی و ورودی کناریِ دراگ استور رد شد، رفت بیرون سمت درهای شیشه‌دارِ قاب برنجی. درست این سویِ درها ایستاد و نفسِ عمیقِ محکمی کشید. شانه‌هایش را صاف کرد، درها را با هل دادن باز کرد و به درونِ هوای سرد و مرطوب شب قدم گذاشت.

خیابان تاریک و ساکت بود. غرش ترافیک در بولوارِ ویلشایر، دو خیابان آن طرف‌تر، نه حجمی داشت، نه معنی‌ای. دو تاکسی سمتِ چپ ایستاده بودند. راننده‌های آن‌ها به سپر لم داده بودند و سیگار می‌کشیدند. تونی به سمتِ دیگر رفت. آن ماشینِ بزرگِ تیره‌رنگ یک سومِ بلوک از ورودی هتل فاصله داشت. چراغ‌هایش خاموش بودند و فقط وقتی تقریباً به آن رسیده بود صدای ملایم موتورِ روشنش را شنید.

هیکلِ بلند خودش را از بدنه‌ی ماشین کَند و درحالی که هر دو دستش در جیب‌های پالتوی تیره‌رنگش بودند و یقه‌اش بالا بود، خرامان به سمتِ او آمد. نوکِ سیگاری از دهان آن مرد نور خفیفی بیرون می‌داد، مثلِ یک مرواریدِ مسی‌رنگ.