بله
سعی کنید عاشق زندگی باشید؛ این تنها راه تحمل این جهان است. کتاب روز هشتم هفته اثر کریستین بوبن مجموعه‌ای از مقالات، جستارها و داستان‌های این نویسنده است که توسط پاولین ماتاراسو گردآوری شده‌اند. کریستین بوبن با نگاه شاعرانه و اندیشه‌ی فلسفی خود نسبت به زندگی، به ما نشان می‌دهد که انسان چگونه می‌تواند در برابر تاریکی‌هایی همچون تنهایی و مرگ بایستد و با معجزه‌ی عشق هر تلخی و دردی را دوست بدارد.
درباره‌ی کتاب روز هشتم هفته
نوشتن مقصدی ندارد. قلم و کاغذ ابزارهایی نیستند که ما را در رسیدن به اختراع یا مکانی مشخص همراهی کنند. کلمات مواد اولیه برای پختن یک کیک نیستند. نویسندگی مثل سپری کردن یک روز نیمه‌آفتابی در دشتی سرسبز است. ما توقع نداریم در پایان روز چیزی به ما داده شود تا از آن لذت ببریم، بلکه خود حضور در آن مکان، دلیل کافی برای شاد بودن است. کتاب روز هشتم هفته مجموعه‌ای از جستارهای ادبی کریستین بوبن است که به کوشش پاولین ماتاراسو گردآوری شده‌اند.
اگر با نوع نگارش کریستین بوبن آشنا نباشیم، از دیدن جملات و شیوه‌ی تنظیم مقالات او تعجب می‌کنیم و می‌کوشیم تا هدف این هنرمند از تحریر این جملات را کشف کنیم، اما بوبن قرار نیست به ما پیام دقیقی بدهد تا چراغی در سر خود روشن کرده و تصور کنیم که ناگهان به فحوای کلام او پی برده‌ایم. کتاب روز هشتم هفته با ترجمه‌ی سعید رحیمی‌پور، یازده قطعه دارد که در هر کدام از این قطعات، با ژانر و فرم کاملاً متفاوتی مواجه می‌شویم؛ اما به‌طور کل، در تأملات کریستین بوبن اتمسفر و روح ثابتی جریان دارد و آن نگاه شاعرانه، طبیعت‌گرایی و عشق‌ورزی به زندگی است.
فلسفه زندگی در نگاه کریستین بوبن
کودکی چیست؟ این پرسشی است که معمولاً انسان‌ها به آن این‌گونه پاسخ می‌دهند: «دوره‌ی خاصی از زندگی که مابین 5 تا 12 سالگی قرار دارد.» اما نظر کریستین بوبن در این‌باره کاملاً متفاوت است. او کودکی را دوره‌ی جسارت می‌داند؛ یعنی زمانی که انسان بی‌پروا هر چیزی را که می‌خواهد تجربه می‌کند و علیه تمام اجبارها دست به شورش می‌زند.
کریستین بوبن در کتاب روز هشتم هفته، بزرگسالی را نیز زمانی برای فراموش کردن می‌داند؛ اما این فراموشی عمدی است. انسان بزرگسال دیگر نمی‌تواند حقایق را انکار کند و چون امکانی برای دگرگون ساختن آن‌ها ندارد، پس همه‌چیز را از یاد می‌برد. کودک با خلأ روحی مواجه است و نسبت به این موضوع بی‌قراری می‌کند، اما بزرگسال ترجیح می‌دهد این جای خالی را با پذیرش، کار و هویت‌سازی پر کند. برخی از بزرگسالان از طریق طی کردن روش‌های گوناگون به همان حس خلأ می‌رسند که کریستین بوبن آن را «کودکی دوم» می‌نامد.
ادبیات و فلسفه در روز هشتم هفته
چند مورد از بخش‌های این اثر داستان‌گونه هستند. برخی از داستان‌های کوتاه درباره‌ی مرگ هستند. در نگاه و اندیشه‌ی فلسفی کریستین بوبن، با مفهوم مرگ از نگاه این هنرمند آشنا می‌شویم. از نظر بوبن، مرگ یک تجربه‌ی تلخ و یأس‌آور نیست، بلکه بخشی از زندگی است. مرگ از دیدگاه بوبن یک رودخانه است و فرد فوت‌شده همچون قایقی در این جریان خروشان است. این کتاب به ما نشان می‌دهد که می‌توان مرگ را نه به‌عنوان یک فاجعه‌ی بیرونی، بلکه تجربه‌ای درونی و زیبا دانست.
کریستین بوبن عشق را برتر و همیشه قوی‌تر از مرگ می‌داند. او که به دلیل بیماری پدرش، مدتی را در بیمارستان و در کنار پدرش ماند، بین صندلی‌های آهنی و سرد و بی‌روح بودن گزارش‌های پزشکی، نهیلیسم آمیخته با شاعرانگی را می‌بیند. کتاب روز هشتم هفته نشر آناپنا ما را با جملات فلسفی و نگاه شاعرانه‌ای که این هنرمند نسبت به طبیعت، عدم و ادبیات دارد، آشنا می‌کند.
کریستین بوبن، برخلاف تصور ما، فردی تا حدی مذهبی بود و به انجیل به‌عنوان اثری ادبی و دور از جزم‌اندیشی می‌نگریست. با خرید کتاب روز هشتم هفته اثر کریستین بوبن، به جهان ذهنی شاعرانه و فلسفی نویسنده‌ای وارد می‌شوید که می‌تواند نگاه شما نسبت به طبیعت و زندگی را دگرگون کند و دیدگاهی امیدوارانه و رؤیایی را به شما هدیه دهد.
کتاب روز هشتم هفته برای شما مناسب است اگر
- به کتاب‌های کریستین بوبن و نگاه خاص و عرفانی او به عشق، طبیعت و انسان علاقه‌مندید.
- از خواندن جستارهای فلسفی که ذهنیت شما را تغییر می‌دهند و دریچه‌ای تازه را برای شما می‌گشایند، لذت می‌برید.
- در جست‌وجوی اثری ادبی هستید که کلمات را نه به قصد پیام‌رسانی، بلکه با هدف زیبایی‌آفرینی و آرامش‌بخشی بازگو می‌کند.
در بخشی از کتاب روز هشتم هفته: کلیدهای یک در باز: مجموعه نوشته‌های منتخب کریستین بوبن می‌خوانیم
پختگی و ظرافت ما را از اشتباه بی‌نیاز نمی‌کنند؛ بلکه آن‌ها را دربرمی‌گیرد. دو نت نامعین و آهنگ از قبل با هم، همخوانی نداشتند که این در نت‌های آغازین ارزان مهار شدند. بعد از آن، ساده می‌شود؛ صرفاً موضوع یادگیری است، اینکه بگذاریم آهنگ به سراغ شما بیاید. هرروز به آرامی به آن نزدیک‌تر می‌شوید.
قادر می‌شوید اسب طلایی موزیک را مهار کنید. با انگشتانت به او غذا می‌دهید. به پشت بچه که روی صفحه‌کلید خم شده است نگاه می‌کنید. در این آسیاب سخت، کم‌کم خودت را می‌شناسی، با آنچه نمی‌دانی، خیلی بالاتر از چراگاه‌های حصارکشیده و صفحه‌ی موسیقی پنجه در پنجه می‌شوید.
این چه معنی دارد که باید بیاموزید، یاد بگیرید بنوازید، زندگی کنید. به جز این، دیگر چی هست؛ انگشت بر چیزی بگذاریم که برای ما اساسی‌ترین است، بر روی حیاتی‌ترین و افسارگسیخته‌ترین.
هفته‌ها می‌گذرد و به ماه‌ها تبدیل می‌شوند. او به خودش زحمت نمی‌دهد که به شما زنگ بزند، چنین برداشت می‌شود که یکشنبه‌ها مال تو و اسب است. تو او را در آن جا می‌بینی. همان‌طور که سیگار می‌کشید می‌توانید به او نگاه کنید. هشت یا ده کودک سوار بر اسب هستند و این یکی که فرق می‌کند، روی آن اسب سفید برفی، صورتش مثل برق نور تابناک است.
تو با تحسین محوِ او می‌شوی. در حقیقت تو بیشتر و بیشتر تمایل پیدا می‌کنی با هر صورتی این کار را بکنی. نوشتن کمکی نمی‌کند، بلکه به حیرت تو می‌افزاید تا با کنارگذاشتن خود بتوانید جهان را تسخیر کنید.
همان‌طور که کنار پیست ایستاده‌اید، افکار در ذهن شما به گردش درمی‌آیند، امّا هیچ‌کدام در نگاه شما به اسب‌ها که با یورتمه می‌چرخند دخالت نمی‌کنند. هر کدام اسم و شخصیت خود را دارند. او یعنی کودک، دوست دارد که تو آن جا باشی و به او نگاه کنی وقتی‌که او بازی می‌کند. بعضی مواقع با فریاد همه‌ی بچه‌ها صدا زده می‌شود، زمین از آسمان و آسمان از زمین، آرزوی جهانی، گریز ناگهانی از حقیقت را دارد:
