کتاب رومن گاری به جنگ می‌رود اثر لوران سکسیک

جنگ‌ها فقط با توپ و تفنگ آغاز نمی‌شوند! کتاب رومن گاری به جنگ می‌رود اثر لوران سکسیک، یکی از مهم‌ترین و سخت‌ترین تجربیات رومن کاتسف گاری را برای شما روایت می‌کند؛ زمانی که این نویسنده‌ی پرافتخار فرانسوی پیش از شهرت، روزهای دشواری را پشت سر می‌گذاشته. داستان از یک قرن پیش آغاز می‌شود، زمانی که رومن گاری یازده‌ساله است و در کنار مادرش نینا و پدرش آریه در شهر ویلنو زندگی می‌کند. همه چیز در آرامش می‌گذرد تا اینکه رومن و مادرش متوجه موضوعی درباره‌ی آریه می‌شوند!

درباره‌ی کتاب رومن گاری به جنگ می‌رود

لوران سکسیک در کتاب رومن گاری به جنگ می‌رود، داستان جنگ و جنگ‌هایی را تعریف می‌کند که تمام ابعاد زندگی یک انسان را در بر می‌گیرند. اولین این نبردها، جنگ روانی است؛ آریه، مردی است فداکار و مهربان. او که زمانی در جنگ جهانی اول از خانه و خانواده دور بوده، حالا اینجاست تا زندگی بهتری را برای خودش، همسر و فرزندش بسازد. ناگهان چیزی این تصویر درخشنده از یک پدر مهربان را در چشمان رومن گاری تیره‌وتار می‌کند؛ گریختن آریه از خانه و با خبر شدن رومن از خیانت پدرش به مادرش.

رمان رومن گاری به جنگ می‌رود، ذهن رومن گاری را به یک میدان نبرد تشبیه کرده است. نخستین جنگ تحمیلی بر این نویسنده‌ی نامدار با خدشه‌دار شدن اعتماد رومن نسبت به آریه آغاز و با مهاجرت او به همراه مادرش به فرانسه پایان می‌یابد. اما کسی می‌تواند با قطعیت بگوید که آثار این جنگ هم تمام می‌شود؟

نینا تمام تلاشش را می‌کند تا رومن زندگی خوبی را تجربه کند و به همین خاطر است که آن‌ها خانه و آریه را ترک کرده و از لهستان مهاجرت می‌کنند. اما برای پدر رومن اوضاع خوب پیش نمی‌رود؛ جنگ جهانی دوم بر زندگی او سایه انداخته و همسر و فرزند دومش را به کام مرگ می‌کشاند.

رومن گاری به جنگ می‌رود؛ بازتاب زخم‌های شخصی

لوران سکسیک داستان را ادامه داده و نبردهای عاطفی رومن گاری را به تصویر می‌کشد؛ جنگ او با پدرش هرگز تمام نمی‌شود. رومن سال‌ها بعد، به‌عنوان نویسنده‌ای مشهور، چطور می‌تواند تأثیر بار سنگین خاطرات متناقض از پدر را از نوشته‌هایش دور نگه دارد؟

نویسنده در این رمان تاریخی فرانسوی نشان می‌دهد که چگونه آسیب‌هایی کودکی در شکل‌گیری هویت انسان نقش بزرگی ایفا می‌کنند. در سوی دیگر، همچنان صدای جنگ جهانی دوم خاموش نمی‌شود و رومن گاری را به‌سوی خود فرامی‌خواند.

این داستان تاریخی، بخشی تراژیک را از زندگی یک شخصیت برجسته‌ی ادبیات فرانسه برای شما روایت می‌کند؛ داستان انسانی که در کودکی و جوانی دو جنگ را از سر می‌گذراند و مهم‌ترین آن‌ها جنگ خودش با خودش است. شما با خرید کتاب رومن گاری به جنگ می‌رود که توسط مینا عباسی ترجمه و به همت انتشارات راه طلایی چاپ شده است، می‌توانید از خواندن یک رمان جذاب درباره‌ی تاریخ فرانسه، جنگ جهانی دوم و بخش مهمی از زندگینامه‌ی رومن گاری لذت ببرید.

کتاب رومن گاری به جنگ می‌رود برای شما مناسب است اگر

• به داستان‌های تاریخی و رمان‌های زندگینامه‌ای علاقه دارید.
• از خواندن رمان‌هایی که داستان آن‌ها در زمان جنگ جهانی اول و جنگ جهان دوم می‌گذرد لذت می‌برید.
• طرف‌دار آثار رومن گاری مثل بادبادک‌ها و زندگی در پیش رو هستید و می‌خواهید زندگینامه‌ای داستانی از این نویسنده مطالعه کنید.

در بخشی از کتاب رومن گاری به جنگ می‌رود می‌خوانیم

برو توی اتاقت، مشق داری! زن تنها شد، به طرف پنجره رفت و بی‌اعتنا به منظره‌ی برف خیره شد که معمولاً با دیدنش به وجد می‌آمد و سیر نمی‌شد. مه، بخش‌هایی از شهر را که از پنجره دیده می‌شد پوشانده بود. روشنایی روز رو به کاهش بود. در خانه‌ها یکی‌یکی چراغ روشن می‌شد. آسمان گرفته بود، آسمانی تهی و سرد درست مثل سرنوشت خودش. غروب برایش بدترین لحظه‌ی روز بود و در این لحظه غم‌وغصه‌اش را بیش از هر زمان دیگری بروز می‌داد.

با غروب آفتاب، چیزی در درونش بالا می‌آمد و افکارش را به آرامی می‌پوشاند، مثل مهی که روی دشت می‌خزد. وقتی تاریکی همه‌ی شهر را فرا می‌گرفت، ذهنش در سیاهی مطلق فرو می‌رفت. در این لحظات وسوسه می‌شد به ناامیدی تن بدهد و خود را در غم بپوشاند، مثل کسی که در سرمای سخت شال‌گردنی پشمی به خود می‌پیچد. همیشه از غرق شدن در این ورطه‌ی نومیدی و پریشانی لذت گناه‌آلودی می‌برد. در ذهنش نرده‌های بالکن را رد می‌کرد و به آسمان برلین پرواز می‌کرد تا در آخرین لحظات زندگی پسرش کنارش باشد. از پنجره‌ی اتاق بیمارستان می‌گذشت تا کنار بستر مرگ ژوزف دراز بکشد یا در رؤیا تابوت پسرش را که چهار غریبه حمل می‌کردند تا به خانه‌ی ابدی‌اش برسانند، دنبال می‌کرد. خوشبختانه صدای بچه‌ها که از خیابان می‌آمد، او را به زندگی برمی‌گرداند، به وظیفه‌ی مادری‌اش فرا می‌خواند و نمی‌گذاشت از آن خط قرمز بگذرد.

می‌ترسید که خاطرات کافی از ژوزفِ زنده در ذهنش نمانده باشد. در ژرفای حافظه‌اش می‌کاوید، سال‌های کوتاه زندگی و لحظه‌های کودکی‌اش را از نظر می‌گذراند و سعی می‌کرد لحظه‌هایی را که با پسرش گذرانده بود بشمارد. با تمرکزی سخت پنجاه‌ودو لحظه را به یاد آورد، فقط پنجاه‌ودو خاطره‌ی حقیر و باشکوه که باید تا آخر عمر با آنها سر می‌کرد. پنجاه‌ودو تصویر از پسرش که باید ده‌ها سال آنها را در ذهنش تکرار می‌کرد و جای خالی سال‌های باقی‌مانده‌ی زندگی‌اش را با آنها پر می‌کرد؛ می‌ترسید آنها را یکی‌یکی از دست بدهد و به ورطه‌ی فراموشی بسپارد.