کتاب چوب نروژی نوشتهی هاروکی موراکامی، با شنیدن یک ترانه و زنده شدن خاطرات جوانی آغاز میشود. تورو واتانابه به سالهای دانشجوییاش برمیگردد؛ روزهایی که عشق، مرگ یک دوست و آشنایی با آدمهای تازه، مسیر زندگیاش را تغییر داد. این رمان عاشقانه، بزرگ شدن را تجربهای پرهزینه نشان میدهد؛ تجربهای که گاهی با پذیرفتن فقدان و مسئولیت انتخابهای خود همراه است.
دربارهی کتاب چوب نروژی
ماجرای این کتاب در توکیوی اواخر دههی شصت میلادی میگذرد. تورو دانشجویی کمحرف و اهل مطالعه است که پس از مرگ دوستش، کیزوکی، به نائوکو نزدیک میشود. نائوکو نیز با کیزوکی رابطهای عاطفی داشته و اکنون هر دو با اندوه مشترکی زندگی میکنند. نزدیکی آنها بهتدریج شکلی عاشقانه پیدا میکند، اما خاطرات گذشته بر این رابطه سایه انداخته است.
ورود میدوری، همدانشگاهی پرجنبوجوش و صریح تورو، وضعیت را پیچیدهتر میکند. او خواستههایش را آشکار بیان میکند و حضورش با دنیای درونگرای نائوکو تفاوت دارد. تورو میان تعهدی که به نائوکو احساس میکند و علاقهاش به میدوری گرفتار میشود. انتخاب برای او فقط ترجیح دادن یک نفر به دیگری نیست؛ باید بفهمد از رابطه چه میخواهد و در برابر رنج دیگری چه مسئولیتی دارد.
عشق و سوگ در کتاب چوب نروژی
رابطهی تورو و نائوکو با یاد کسی شکل گرفته که دیگر حضور ندارد. همین موضوع مرز میان عشق، همدردی و احساس وظیفه را مبهم میکند. آیا نزدیکی این دو فرصتی برای ادامهی زندگی است یا راهی برای حفظ گذشته؟ هاروکی موراکامی این دشواری را در رفتار شخصیتها نشان میدهد؛ در دیدارها، نامهها و انتظاراتی که همیشه با توان طرف مقابل هماهنگ نیستند.

میدوری نیز با وجود شوخطبعی و جسارتش، مشکلات و تنهایی خودش را دارد. این تفاوت، رابطههای داستان چوب نروژی را از یک مثلث عاشقانهی ساده فراتر میبرد. هر شخصیت شکل متفاوتی از صمیمیت میخواهد و تورو باید یاد بگیرد برای توجه کردن به دیگری، ملزم به شناخت خواستههای خودش نیز هست.
روایت موراکامی از موسیقی و زندگی دانشجویی
عنوان کتاب چوب نروژی هاروکی موراکامی از ترانهای از گروه بیتلز گرفته شده است. موسیقی در کنار کتابها، پیادهرویها و زندگی خوابگاهی، فضای جوانی تورو را میسازد. اعتراضهای دانشجویی نیز در پسزمینه جریان دارند؛ بیرون دانشگاه بحث تغییر جهان مطرح است و تورو در زندگی شخصیاش برای یافتن جایگاه خود تلاش میکند. این همزمانی، فاصلهی میان آرمانهای جمعی و گرفتاریهای فردی را برجسته میکند.
مریم حسین نژاد این رمان را به فارسی ترجمه و انتشارات بامداد سیام آن را منتشر کرده است. خرید در کتاب چوب نروژی انتشارات بامداد سیام به علاقهمندان داستانهای عاشقانه و رمانهای اجتماعی پیشنهاد میشود که دشواریهای عاطفی و تجربهی سوگ را جدی میگیرند.
اقتباس سینمایی از کتاب چوب نروژی
- فیلم جنگل نروژی به نویسندگی و کارگردانی تران آن هونگ، با بازی کنیچی ماتسویاما و رینکو کیکوچی در سال 2010 اکران شد. این فیلم که اقتباسی مستقیم و وفادارانه از کتاب محسوب میشود در بخش مسابقهی جشنوارهی ونیز به نمایش درآمد.
کتاب چوب نروژی برای شما مناسب است اگر
- رمانهای عاشقانهی ژاپنی را دنبال میکنید.
- به داستانهای مربوط به جوانی و خودشناسی علاقه دارید.
- روایتهای تأملی دربارهی عشق و فقدان را میپسندید.
- کتابهای هاروکی موراکامی برای شما جذاب هستند.
- به رمان اجتماعی و ادبیات ژاپن علاقهمندید.
در بخشی از کتاب چوب نروژی میخوانیم
هیچکس دیگری توی خوابگاه نمیدانست ناگاساوا بهطور پنهانی خوانندهی رمانهای کلاسیک است، و حتی اگر میدانستند هم برایشان اهمیتی نداشت. ناگاساوا بهخاطر باهوش بودن معروف بود. خیلی راحت وارد دانشگاه توکیو شده بود، نمرههای خوب میگرفت، قرار بود آزمون خدمات کشوری بدهد، وارد وزارت امور خارجه شده و دیپلمات شود. از خانوادهای عالی میآمد. پدرش صاحب بیمارستان بزرگی توی ناگویا بود و برادرش هم از دانشگاه توکیو فارغالتحصیل شده بود، به دانشکدهی پزشکی رفته بود و روزی همان بیمارستان را به ارث میبرد. جیبهای ناگاساوا همیشه پر از پول بود و با وقار واقعی رفتار میکرد. همه با احترام با او برخورد میکردند، حتی رئیس خوابگاه. وقتی از کسی چیزی میخواست، آن شخص بدون اعتراض انجامش میداد. هیچ انتخابی در کار نبود.
ناگاساوا ویژگی ذاتیای داشت که آدمها را بهسمتش میکشید و باعث میشد پیروش شوند. بلد بود جلو جمع بایستد، موقعیت را ارزیابی کند و دستورهای دقیق و حسابشدهای بدهد که بقیه اطاعت کنند. بالای سرش هالهای بود که قدرتهایش را مثل هالهی فرشتهها آشکار میکرد؛ همین نگاه کافی بود تا آدمها در برابر این موجود برتر احساس شگفتی و احترام توأم با ترس کنند. به همین دلیل وقتی ناگاساوا مرا، کسی که هیچ ویژگی متمایزی نداشت، بهعنوان دوست خاص خودش انتخاب کرد همه شوکه شدند. آدمهایی که بهزور میشناختمشان به همین دلیل با نوعی احترام با من رفتار میکردند، اما چیزی که نمیفهمیدند، این بود که دلیل انتخاب من خیلی ساده بود: من هیچکدام از ستایشها و پرستشهایی را که بقیه نثارش میکردند، به او نشان نمیدادم. من فقط به جنبههای عجیب و پیچیدهی شخصیتش علاقه داشتم، اما هیچکدام از آن چیزها، نمراتش، هالهاش، قیافهاش، روی من تأثیری نمیگذاشت. لابد همین برایش تازگی داشت.
بله



























