بله
شخصیت‌های کتاب پس از زندگی نوشته‌ی جک تورن، در جایی میان مرگ و زندگی گیر افتاده‌اند. این کتاب ماجرای کسانی است که پس از مرگ یک هفته در برزخ گرفتار می‌شوند؛ جایی که باید تمام زندگی‌شان را با خود مرور کنند و تنها یک خاطره را برای به یاد سپردن در ابدیت انتخاب کنند. نمایشنامه‌نویس انگلیسی در این اثر ما را به تعمق در لحظات گذرای زندگی دعوت می‌کند.
درباره‌ی کتاب پس از زندگی
جک تورن در کتاب پس از زندگی، جهانی را می‌سازد که نه دنیاست و نه آن دنیا؛ جایی است میان مرگ و زندگی. کسانی که به‌تازگی از دنیا رفته‌اند در اتاق انتظار میان مرگ و زندگی نشسته‌اند. راهنماهایی که خودشان هم مرده‌اند، به هر یک از آن‌ها یک هفته فرصت می‌دهند تا فقط یک خاطره را انتخاب کنند تا ابدیت را با آن بگذرانند.
اما نمایشنامه‌ی جک تورن کتابی نه درباره‌ی مرگ، که درباره‌ی زندگی است. شخصیت‌ها درباره‌ی زندگی حرف می‌زنند. آن‌ها به مرور لحظاتی از زندگی‌شان مشغول می‌شوند که می‌ترسند به‌زودی برای همیشه فراموششان کنند. درواقع اتفاقی که باید بیفتد هم همین است. جز خاطره‌ای که فرد انتخاب می‌کند و کارکنان برزخ آن را در فضایی تئاتری بازسازی و فیلم‌برداری می‌کنند، باید باقی زندگی‌اش را فراموش کند.
نمایشنامه‌ی پس از زندگی؛ سرمای مرگ، گرمای زندگی
فضای سرد پس از مرگ در این نمایشنامه‌ی درام به‌خوبی نمایش داده می‌شود. اولین ایستگاه پس از مرگ شبیه به اداره‌ای بی‌روح و عجیب است. اما گرمای انسانی و شوخ‌طبعی‌های ملایم متن تعادل را برقرار می‌کند و وقتی نمایشنامه وارد خاطرات می‌شود، فضا رنگ می‌گیرد و رویایی می‌شود. همین فراز و نشیب به ما یادآوری می‌کند این دقیقاً زندگی پس از مرگ نیست، شخصیت‌ها هنوز به ابدیت نپیوسته‌اند.
جک تورن، نویسنده و تهیه‌کننده‌ی بریتانیایی، لحنی تلخ‌وشیرین دارد و گفت‌وگوها را با زبانی طبیعی و نزدیک به روزمره نوشته است. نه سردی و خفقان بر متنش چیره می‌شود و نه سبکی و کمدی آن را از پا می‌اندازد. فضایی عاطفی و تامل‌برانگیز در سراسر کتاب حفظ می‌شود و در عین حال سنگینی موضوع اصلی نمایشنامه بر متنش سایه نمی‌اندازد.
کتاب پس از زندگی، با ترجمه‌ی پریسا رستمی، از مجموعه‌ی نمایشنامه‌های انگلیسی‌زبان نشر قطره است و نمایشنامه‌ای اقتباسی محسوب می‌شود که از روی فیلم ژاپنی «After Life» به کارگردانی هیروکازو کورئیدا نوشته شده است. کوئیدا این فیلم را در سال 1998 ساخته بود. کتاب لحن و ریتمی تازه دارد که آن را از فیلم متمایز می‌کند.
در نمایشنامه‌ی پس از زندگی هر شخصیتی دری جداگانه به روی مخاطب باز می‌کند که حسرت‌ها، شادی‌های گذرا، آشفتگی‌ها و خوشحالی‌هایش را آینگی می‌کند. حین خواندن این نمایشنامه توجه ما به لحظاتی از زندگی خودمان جلب می‌شود که شاید فراموش شده‌اند، اما شاید دوست داشتیم تا ابد آن‌ها را همراه خود داشته باشیم. چطور می‌شود فکرش را کرد؟ فقط یک خاطره برای زمانی بی‌پایان؟
اگر خواندن نمایشنامه‌های معاصر برایتان جذاب است و در عین حال فضای فراواقعی داستان‌های این‌چنینی را دوست دارید، خرید کتاب پس از زندگی را از دست ندهید. این کتاب با ترجمه‌ی پریسا رستمی بالان در دسترس علاقه‌مندان قرار دارد.
نکوداشت‌های کتاب پس از زندگی
- یک اثر شادمانه و کاملاً تئاتری. به ما یادآوری می‌کند که تئاتر زنده واقعاً چه کارهایی می‌تواند بکند. (Financial Times)
- منشور زنده‌ی خاطرات! (Broadway World)
- به‌شدت تأثیرگذار. عمیقاً رضایت‌بخش. (WhatsOnStage)
کتاب پس از زندگی برای شما مناسب است اگر
- دانشجوی تئاتر یا ادبیات نمایشی هستید و دوست دارید نمایشنامه‌هایی را بخوانید که اهمیت و جذابیتشان به یک اندازه زیاد است.
- به فضای آثار سورئال که در آن‌ها عنصری غیرواقعی در جهان آدم‌هایی شبیه به خودمان خودنمایی می‌کند علاقه‌مندید.
- به آثار ادبیات نمایشی فلسفی علاقه‌مندید؛ آثاری که حتی پس از خواندن، ذهن شما را درگیر می‌کنند.
در بخشی از کتاب پس از زندگی می‌خوانیم
یک: اوبافمی تیلور. داره دردسر درست می‌کنه. نمی‌خواد هیچ خاطره‌ای انتخاب کنه، مدام من رو می‌بره توی کوچه‌پس‌کوچه‌های بن‌بست، و بعد، از اون‌طرف پرتم می‌کنه بیرون.
سه: مثلاً چی‌کار می‌کنه؟
یک: راستش، اولش ازم پرسید می‌تونه لحظه‌ی آب شدن شکلات مالتسر توی دهنش رو با خودش ببره. بعدش هم پرسید: «می‌تونم یکی از خواب‌هام رو انتخاب کنم؟»
چهار: می‌تونن یکی از خواب‌هاشون رو انتخاب کنن؟
پنج: خب، تو چی گفتی؟
یک: ازش خواستم یکی از خواب‌هاش رو برام تعریف کنه. یکی از خواب‌هاش رو برام تعریف کرد که توی یه ساحل رنگارنگ بودن و...
اوبافمی دوباره پشت سر آن‌ها ظاهر می‌شود.
اوبافمی: دارم می‌دوم... سریع... سریع‌تر از واقعیت... حتی سریع‌تر از همه‌ی وقت‌هایی که دویدم.
یک: چرا سریع می‌دوی؟
اوبافمی: چون یه مرد پرانرژی درست از پشت سرم داره به‌سمتم می‌آد.
