کتاب انتظار پشت صحنه اثر نوئل کوارد از نشر قطره

یک کمدی سیاه از نوئل کوارد، نمایشنامه‌نویس انگلیسی. کتاب انتظار پشت صحنه، نمایشنامه‌ای کمدی درام است که رگه‌های تراژدی را نیز می‌توان در آن یافت. این اثر در سه پرده داستان رویارویی دو زن را روایت می‌کند که هر دو تجربه‌ی عاشقانه‌ی گذشته‌شان به یک مرد گره خورده و اکنون مجبور شده‌اند زیر یک سقف، در خانه‌ی خیریه‌ی وینگر، زندگی کنند. این اتفاق ریشه‌ی بحران اصلی نمایش است که بر تعاملات ساکنان دیگر خانه اثر می‌گذارد.

درباره‌ی کتاب انتظار پشت صحنه

نوئل کوارد (Noel Coward) که به طنز تلخ و کنایه‌آمیز خود شهرت دارد، این بار در فضای یک خانه‌ی سالمندان، مسئله‌هایی چون تنهایی، حسرت، وابستگی و رویارویی با مرگ در پیری را پیش می‌کشد.

با اینکه تمام این موضوعات قابلیت تبدیل کردن یک نمایش به صحنه‌ی تمام‌عیار اشک و غم را دارد، اما این نویسنده قادر است با ابزار طنز همزمان با روایت احساسات عمیق و دردناک، لحظه‌های دلنشین بسازد؛ لحظه‌هایی که هیچ حس مطلقی در آن وجود ندارد و ترکیبی از احساسات متضاد است. نمایشنامه‌ی انتظار پشت صحنه (Waiting in the Wings) روایتگر این لحظه‌های واقعی است.

ورود اجباری لوتا بینبریج، ستاره‌ی سابق تئاتر، به خانه‌ی سالمندان وینگر آغازگر درگیری پیچیده‌ای است. زنی دیگر به نام می دونپورت آنجا زندگی می‌کند که خاطرات ناخوشایندی را به یاد لوتا می‌آورد. این دو زن سی سال پیش رقابتی پرتنش بر سر رابطه‌ی عاشقانه با یک مرد داشته‌اند و هرگز از اختلافات خود عبور نکرده‌اند. می، که او هم ستاره‌ی بازنشسته‌ی نمایش است، زنی مغرور و سرد و کینه‌ای است که کنار آمدن با او آسان نیست. حالا که این دو مجبور شده‌اند باقی زندگی خود را کنار یکدیگر بگذارند، آیا می‌توانند گره‌های رابطه‌ی خود را باز کنند؟

نوئل کوارد، از صحنه‌ی تئاتر تا پرده‌ی سینما

نوئل کاورد، نمایشنامه‌نویس، آهنگساز، کارگردان و خواننده‌ی انگلیسی، در حومه‌ی لندن به دنیا آمد و در طول زندگی حرفه‌ای خود بیش از پنجاه نمایشنامه، چندین فیلمنامه نوشت و صدها قطعه‌ی موسیقی ساخت. او همچنین به‌عنوان فیلمساز، جایزه‌ی افتخاری اسکار سال 1943 را برای فیلم «جایی که خدمت می‌کنیم» برده است. جایزه‌ی تونی (Tony Award) و دریافت نشان شوالیه از ملکه‌ی انگلستان از دیگر افتخارات او بوده است. او در صحنه‌های تراژیک از طنز استفاده می‌کند تا مفاهیم و احساسات دردناک را قابل مواجهه و قابل پذیرش کند.

پیری و مشکلات آن واقعیتی است که بسیاری از افراد جوان از رویارویی با آن واهمه دارند. تنهایی، بار خاطرات گذشته، فراموشی، خشم‌های فروخورده، حسرتِ زندگی نزیسته و در نهایت مرگ، فکر کردن به دوران پیری را دشوار می‌کند. اما یک داستان‌پرداز حرفه‌ای مانند نوئل کوارد می‌تواند تمام این واقعیت‌ها را روی صحنه‌ی تئاتر به یاد ما بیاورد بی‌آنکه وحشت‌زده شویم. چراکه او می‌داند همیشه در کنار شرایط غم‌انگیز، لحظه‌های شادی، لذت، رشد و دوستی وجود دارد. با خرید کتاب انتظار پشت صحنه از نشر قطره و مطالعه‌ی آن این احساسات به‌ظاهر متناقض را تجربه کنید.

در نکوداشت کتاب انتظار پشت صحنه

• این نمایش با شیوه‌ای خردمندانه و مشفقانه به مشکلات دوران پیری و مرگ می‌پردازد، مشکلاتی که در انتظار همه‌ی ما است. (جان سایمون، نویسنده و منتقد آمریکایی)

اقتباس‌ سینمایی و فرهنگی از کتاب انتظار پشت صحنه

• اقتباس تلویزیونی استرالیایی از نمایشنامه‌ی کوارد (Wednesday Theatre) در سال 1965

کتاب انتظار پشت صحنه برای شما مناسب است اگر

• به نمایشنامه‌های کلاسیک قرن بیستم در ژانر تراژدی کمدی علاقه دارید.
• دانشجو یا منتقد رشته‌ی ادبیات نمایشی هستید و به دنبال نمایشنامه‌ای با دیالوگ‌نویسی قوی هستید.
• به ادبیات انگلستان و نمایشنامه‌نویس‌های انگلیسی علاقه دارید.
• آثار دیگر نوئل کوارد، مانند تب یونجه، گرداب یا روح سرخوش را مطالعه کرده‌اید و لذت برده‌اید.

در بخشی از کتاب انتظار پشت صحنه می‌خوانیم

می: (قاب گل‌دوزی‌اش را کنار می‌گذارد.) هنوز هم؟ آره، لوتا، واقعا متنفرم. با تمام وجودم، از ته قلبم. سعی کردم باهاش کنار بیام، حتی وانمود کردم دارم موفق می‌شم، ولی دروغ بود، هیچ‌وقت واقعیت نداشت. از اینکه یه سقفی بالای سرمه و یه غذایی واسه خوردن دارم، شاکرم، ولی از تک‌تک دقایق هر روزم متنفرم. هر وعدۀ غذایی که واسه‌ام تهیه می‌شه از شدت تحقیر می‌خوام خفه‌ شم. همیشه زیادی مغرور بودم، و این یکی از علت‌هاییه که توی دنیای تئاتر خیلی محبوب نبودم. اما بدتر، خیلی بدتر از غرورم، بی‌فکری احمقانه‌ام بود. دارم تاوانش رو می‌دم، یه تاوان تلخ و تلخ‌ترین بخشش هم اینه که می‌دونم فقط خودم مقصر این سرنوشت حقارت‌بارمم. (دوباره سراغ کارش می‌رود.) حالا هم اگه اشکالی نداره، ترجیح می‌دم موضوع رو عوض کنیم.

لوتا: (با لبخند) می‌بینم که هنوز غرورت رو کامل از دست ندادی، می. هنوزم دوست داری شرایط رو تو تعیین کنی.

می: منظورت چیه؟

لوتا: شاید من نخوام موضوع رو عوض کنم. شاید من هم بخوام یه‌کم دردِدل کنم و راجع ‌به بی‌فکری‌ها و حماقت‌هایی که کارم رو به اینجا کشونده حرف بزنم.

می: (توجهش جلب شده است.) واقعا می‌خوای؟

لوتا: نه عزیزم، نمی‌خوام. من باهاش کنار اومدم، می‌بینی که، نسبتا هم راضی‌ام.

می: فکر کنم بستگی به خلق‌و‌خوی آدم داره.

لوتا: یعنی می‌خوای بگی خلق‌وخوت از من بهتره؟