کتاب فرناندو کراپ این نامه را نوشت اثر تانکرد دورست از نشر قطره (نویسنده برنده جایزه گئورگ بوشنر)

کتاب فرناندو کراپ این نامه را نوشت اثر نویسنده‌ی برنده‌ی جایزه‌ی گئورگ بوشنر، تانکرد دورست، نمایشنامه‌ای درباره‌ی عشق، قدرت و مرز باریک میان حقیقت و وهم است. این نمایشنامه که اقتباسی آزاد از رمان یک مرد تمام‌عیار نوشته‌ی میگل د اونامونو است، داستان ازدواجی پرفراز و نشیب را روایت می‌کند که در آن کشمکشی فراگیر میان دو شخصیت اصلی بر سر عشق و قدرت، حسادت و خیانت در می‌گیرد که تا انتها مدام بر شدت آن افزوده می‌شود.

درباره‌ی کتاب فرناندو کراپ این نامه را نوشت

تانکرد دورست، نمایشنامه‌نویس آلمانی، در کتاب فرناندو کراپ این نامه را نوشت رابطه‌ای عاطفی را به بستری برای جست‌وجو در مفاهیمی همچون عشق، حسادت، مالکیت حقیقت بدل می‌کند. روایت در صحنه‌هایی کوتاه و فشرده پیش می‌رود و متمرکز بر گفت‌وگو، تنش‌های روانی پیوسته و تغییر مداوم موقعیت و جایگاه شخصیت‌ها نسبت به یکدیگر است.

داستان این نمایشنامه‌ی آلمانی از موقعیتی ساده و آشنا آغاز می‌شود، اما به‌تدریج به نقطه‌ای پیچیده می‌رسد که در آن عشق با قدرت، وفاداری با تردید و واقعیت با برداشت شخصی درهم می‌آمیزد. فرناندو کراپ مردی ثروتمند، مقتدر و بسیار با اعتماد به نفس است. او جولیا را در شهر می‌بیند و در نامه‌ای کوتاه و مستقیم به او اعلام می‌کند که با او ازدواج خواهد کرد. جولیا از لحن آمرانه‌ی این مرد خشمگین می‌شود و خواستگاری فرناندو را نوعی معامله می‌بیند، به‌خصوص در شرایطی که پدرش با بدهی‌های سنگینی رو‌به‌رو است.

عشق در سایه‌ی قدرت و مالکیت

با پرداخت بدهی‌های پدر توسط فرناندو، جولیا احساس می‌کند که نه فقط او، بلکه کل خانواده‌اش توسط این مرد متمول خریداری شده‌اند؛ همین مقوله یکی از مسائل مهم نمایشنامه‌ی فرناندو کراپ این نامه را نوشت را شکل می‌دهد: آیا عشقی که در بستری نابرابر از قدرت و ثروت آغاز می‌شود، می‌تواند از مفهوم مالکیت جدا بماند؟

با وجود تمام نگرانی‌های جولیا، او و فرناندو ازدواج می‌کنند و رابطه‌ی آن‌ها به محور اصلی این نمایشنامه‌ی عاشقانه‌ی خارجی بدل می‌شود. جولیا فردی احساساتی است و مایل است عشق و علاقه‌ی همسرش را در رفتار و کلامش ببیند، از سوی دیگر فرناندو مردی سرد است که از بیان مستقیم احساسات، سر باز می‌زند و این رفتارها را مختص به قصه‌ها و داستان‌های رمانتیک می‌داند و در عوض، با اطمینان از تعلق جولیا به خود سخن می‌گوید.

تفاوت رفتاری شخصیت‌های نمایشنامه، زندگی مشترک این دو را به میدان تقابل دو دیدگاه از عشق بدل می‌کند: برای جولیا، عشق نیازمند نزدیکی، حضور و بیان است؛ برای فرناندو، وجود عشق چنان بدیهی است که نیازی به اثبات یا گفتن ندارد. در این میان، ورود نجیب‌زاده‌ای به نام خوآن بورداولا به زندگی مشترک این دو، موقعیت متزلزل میانشان را بیش از پیش دستخوش تحول می‌کند.

نجیب‌زاده‌ی تازه‌وارد برخلاف فرناندو، اهل شعر و ادبیات است و از گفت‌وگو درباره‌ی احساساتش هیچ ابایی ندارد. جولیا در هم‌صحبتی با این مرد، خلاء موجود در زندگی زناشویی‌اش را پر می‌‌کند. از این نقطه دست‌مایه‌ی خیانت زناشویی این نمایشنامه‌ی روانشناسی به یکی از محورهای مهم کتاب بدل می‌شود و جولیا می‌کوشد از رابطه‌ی خود با نجیب‌زاده برای برانگیختن حسادت فرناندو استفاده کند، زیرا حسادت را نشانه‌ای از عشق می‌داند.

خرید کتاب فرناندو کراپ این نامه را نوشت شما را با نمایشنامه‌ای روبه‌رو می‌کند که بیش از اینکه روایتی از یک ازدواج پرتنش باشد، داستانی درگیرکننده درباره‌ی پیچیدگی روابط زن و مرد و تفاوت عشق و تملک است. این نمایشنامه‌ی درام روانشناختی توسط مائده طهماسبی به فارسی ترجمه شده و نشر قطره آن را منتشر کرده است.

در نکوداشت کتاب فرناندو کراپ این نامه را نوشت

• فرناندو کراپ مردی متکبر و جهان‌دیده است که هرچه بخواهد به دست می‌آورد؛ او این بار جولیا را خواسته است، زنی که در ابتدا از او بیزار است. کراپ در آغاز چنان بی‌احساس و فاقد عاطفه به نظر می‌رسد که حتی خواننده نیز نمی‌تواند به‌سادگی ماهیت واقعی او را تشخیص دهد یا از تاثیر حضور پرتکبرش رها شود. نمایشنامه در صحنه‌هایی کوتاه، خودشیفتگی، حسادت و رابطه‌ی پیچیده‌ی میان این دو شخصیت را پی می‌گیرد. بااین‌حال، مسئله‌ی نهایی اثر عشق است؛ عشقی که گاه آشکار می‌شود و گاه درست برخلاف انتظار، ناگفته باقی می‌ماند. اثر بدون پیچیده‌نمایی روشنفکرانه، تصورات اولیه درباره‌ی آدم‌ها و احساساتشان را برهم می‌زند و از آثار برجسته‌ی تانکرد دورست به شمار می‌آید. (کاربر آمازون)

کتاب فرناندو کراپ این نامه را نوشت برای شما مناسب است اگر

• به ادبیات نمایشی آلمان و نمایشنامه‌هایی درباره‌ی پیچیدگی روابط زن و مرد علاقه دارید.
• به آثاری با محوریت عشق، حسادت، مالکیت و خیانت زناشویی علاقه‌مندید.
• از نمایشنامه‌هایی استقبال می‌کنید که مرز میان حقیقت، دروغ و برداشت شخصی از واقعیت را به چالش می‌کشند.

در بخشی از کتاب فرناندو کراپ این نامه را نوشت می‌خوانیم

جولیا: تو کی هستی؟
فرناندو کراپ: کی می‌تونم باشم؟ من، منم، فرناندو کراپ.
جولیا: همیشه همینو می‌گی. هیچ‌وقت درباره‌ی گذشته‌ات صحبت نمی‌کنی. من هیچی در مورد پدر و مادرت نمی‌دونم.
فرناندو کراپ: من پدر و مادر ندارم. خونواده‌ام با من شروع می‌شه. من خودم، خودمو ساختم.
جولیا: به دستام نگاه کن.
فرناندو کراپ: انگشتای لاغر و زیبا
جولیا: مثل انگشتای مادرم، اینا رو از اون به ارث بردم.
فرناندو کراپ: به‌طور غیرمنتظره‌ای می‌تونه بعضی وقتا یه مشت کوچولو، سخت و عصبانی بشه. این منو سرگرم می‌کنه.
جولیا: بله، وقتی من به چیزی فکر می‌کنم، مشت‌هامو گره می‌کنم.
فرناندو کراپ: و تو وقتی وارد اتاق من می‌شی، مثل بقیه با انگشتات در نمی‌زنی، بلکه ناخوناتو روی چوب در به صدا در می‌آری.
جولیا: مثل مادربزرگم! اون این‌طوری در می‌زد و بینی زیبام رو از پدرم دارم.
فرناندو کراپ: برام مهم نیست از کی داری؟ بینی‌ت زیباست، بی‌نظیره.