کتاب اصول فقه نموداری اثر مصطفی شاکری؛ اصول فقه مظفر به زبان ساده

کتاب اصول فقه نموداری اثر مصطفی شاکری ما را با علم اصول فقه که شامل اقسام الفاظ، ملازمات عقلیه، بحث حجت، تعادل، تراجیح و اصول عملیه است آشنا می‌کند. این کتاب بر اساس اصول الفقه علامه مظفر رحمه‌الله به نگارش درآمده است و شما را با ابزارها و شیوه‌های استخراج احکام شرعی از درون آیات و روایات آشنا می‌کند.

درباره‌ی کتاب اصول فقه نموداری

رسیدن به احکام الهی به دانش فقهی و توانایی استخراج قوانین شرعی از درون آیات و احادیث نیاز دارد. برای یافتن و استخراج این احکام شرعی، باید شیوه و روش انجام این کار را بلد باشید و به علومی همچون استدلال، استنباط، تفسیر و غربال منابع مسلط باشید. کتاب اصول فقه نموداری اثر مصطفی شاکری ابتدا شما را با نحوه‌ی استنباط ادله فقهی آشنا می‌سازد و سپس با بازگویی کاربرد علم اصول فقه و ادله اجتهادی و فقاهتی، چیستی فقه و اصول فقه را بازگو می‌کند.

مصطفی شاکری در بخش اول کتاب اصول فقه نموداری، اقسام الفاظ را نام می‌برد؛ اقسامی همچون وضع، اقسام وضع، تفاوت اسم و حرف، دلالت الفاظ، استعمال لفظ، حقیقت و مجاز و قرائن. او هرکدام از این اقسام را تعریف می‌کند و سپس به ما نشان می‌دهد که هرکدام از این‌ها در فهم کلام گوینده چه نقشی دارند و تحت‌تأثیر چه عواملی تغییر معنا می‌دهند.

برخی از واژگان فقهی در طول زمان معنای خود را از دست داده‌اند و معنای جدیدی پیدا کرده‌اند. این وضعیت دلایل گوناگونی دارد که برخی از آن‌ها در احکام فقهی و حقوقی ریشه دارند و برخی دیگر به تغییرات زبانی و معنایی مرتبط هستند. با خرید کتاب اصول فقه نموداری انتشارات چتر دانش، با علم اصول فقه، عبارات و اصطلاحات فقهی و حقوقی آشنا می‌شوید.

کتاب اصول فقه نموداری برای شما مناسب است اگر

• به دنبال یکی از منابع اصول فقه هستید که شیوه‌های کلی استنباط در فقه را برای شما شرح می‌دهد.
• به یک کتاب آموزش فقه نیاز دارید تا شما را با الفاظ فقهی و کارکرد هر کدام از کلمات در موقعیت مناسب آشنا کند.
• دانشجوی رشته‌ی فقه و حقوق یا از طلاب حوزه‌ی علوم اسلامی هستید و می‌خواهید اصول الفقه علامه مظفر را بیاموزید.

در بخشی از کتاب اصول فقه نموداری: بر اساس اصول الفقه علامه مظفر می‌خوانیم

روشن است تا زمانی که امر مولا به عمل واجب تعلق نگیرد، تصور «قصد قربت» و «علم به وجوب» در خصوص آن عمل امکان ندارد. قصد قربت یعنی انجام عمل واجب به نیت امتثال امر مولا؛ پس باید امر مولا به عمل واجب تعلق گرفته باشد تا قصد قربت حاصل شود.

نتیجه: در تقسیمات ثانویه هرگاه ما تردید کنیم عمل واجب مشروط به وجود یک ویژگی است یا خیر، مثلاً مشروط به «قصد قربت» است یا خیر، نمی‌توانیم به اطلاق کلام تمسک کنیم؛ چرا که پیش‌تر گفتیم زمانی می‌توان به اطلاق کلام تمسک کرد که کلام، صلاحیت تقیید داشته باشد، یعنی امکان تقیید کلام فراهم باشد. حال آنکه در «تقسیمات ثانویه» چنین امکانی فراهم نیست.

دلیل: چنانکه گفتیم، «قصد قربت» نیازمند تعلق امر مولا به عمل واجب است. یعنی زمانی می‌توان «قصد قربت» را تصور کرد که پیش از آن، امر مولا به یک عمل واجب تعلق گرفته باشد. با این توصیف چگونه ممکن است امر مولا مقیّد به «قصد قربت» باشد، حال آنکه هنوز امری محقق نشده است؟!

اطلاق مقامی: اگر «قصد قربت» در غرض مولا دخیل باشد و مطلوب او «نماز با قصد قربت» باشد، باید این قید را به گونه‌ای در کلام خود ذکر کند. از طرفی دانستیم که امکان ندارد امر مولا مقید به قصد قربت باشد.