کتاب سکوتم تقدیم به شما

معرفی کتاب سکوتم تقدیم به شما

آخرین شاهکار از نویسنده‌ی برنده‌ی نوبل ادبیات... کتاب سکوتم تقدیم به شما که آخرین کتاب ماریو بارگاس یوسا محسوب می‌شود، رمان سیاسی پرجاذبه‌ای است که از میان صفحاتش، صدای موسیقی پرو به گوش می‌رسد. نویسنده در این رمان، درباره‌ی مفهوم آرمانشهر، هویت ملی و اتحاد و همبستگی می‌اندیشد و داستان نوازنده‌ای را روایت می‌کند که از تلی از زباله متولد می‌شود.

درباره‌ی کتاب سکوتم تقدیم به شما

ماریو بارگاس یوسا (Mario Vargas Llosa) در طول عمر هنری‌اش، کتاب‌های بسیاری را به رشته‌ی تحریر درآورد که هریک به وزنه‌ای در کارنامه‌اش تبدیل شدند، اما داستان خلق کتاب سکوتم تقدیم به شما (Le dedico mi silencio) کمی متفاوت است. او تصمیم گرفت عمر نویسندگی‌اش را با کتابی به انتها برساند که او را به خانه، یعنی به پرو برمی‌گرداند. او نیاز داشت تا پیش از بازنشستگی، شکوهِ در فقر غلتیده‌ی کشورش را به نمایش بگذارد و نشان دهد تعصب و افراطی‌گری چه بر سر کشورش آورده است...

سکوتم تقدیم به شما؛ رویایی برای اتحاد

عده‌ای گمان می‌کنند موسیقی تنها نوایی هماهنگ است که از دل آلات موسیقی زاده می‌شود، اما تونی اسپیلکوئِتا، شخصیت اصلی رمان سکوتم تقدیم به شما نشر لگا، می‌داند که موسیقی و هویت آدم‌ها ارتباط تنگاتنگی با هم دارند. موسیقی همان نخ تسبیحی است که جان آدم‌ها را به هم وصل می‌کند؛ حتی اگر در واقعیت‌، با تعصب و افراطی‌گری تنفر را رواج داده باشند و دستشان به خون هم آلوده باشد.

هریک از مردمان پرو ساز عقیده‌ای را کوک می‌کرد که چون باب دل دیگری نبود، سرآغاز دشمنی می‌شد. اما تونی اسپیلکوئتا باور داشت که موسیقی دوباره باعث ایجاد پیوند و اتحاد خواهد شد. او با رویای روزی که موسیقی دشمنی‌ها را پایان دهد، در رشته‌ی موسیقی مشغول به تحصیل و پژوهشگری باسابقه در این حوزه شده بود؛ با وجود اینکه پیش از او هیچ‌کس در خانواده‌اش نه سازی نواخته و نه آوازی خوانده بود.

موسیقی انقلاب می‌کند

با دانلود کتاب سکوتم تقدیم به شما (I Give You My Silence)، می‌خوانیم که دیدار با یک نوازنده، ناگهان رویای تونی اسپیلکوئتا را به واقعیت نزدیک می‌کند. او با نوازنده‌ی گیتاری به نام للو مولفینو آشنا می‌شود که قدرتی جادویی در سازش نهفته است. للو برای تونی روح پروست: جوانی که به زیبایی می‌نوازد، اما گذشته‌اش به زباله‌دانی متعفن گره خورده است. او نوزادی بود که در میان تپه‌های زباله رها شد تا بمیرد، اما زنده ماند تا در نهایت با حرکت انگشتانش بر سیم‌های گیتار، هویت فرهنگی را به پرو باز گرداند و مردم را متحد کند...

اگر مشتاق خواندن آخرین کتاب ماریو بارگاس یوسا هستید، خرید کتاب سکوتم تقدیم به شما را از دست ندهید. این رمان اجتماعی با تلاش مجدالدین ارسنجانی از اسپانیایی به فارسی ترجمه شده است. این کتاب پیش‌تر با نام سکوتم را به شما تقدیم می‌کنم منتشر شده است.

نکوداشت‌های کتاب سکوتم تقدیم به شما

• این اثر را می‌توان آخرین تأمل ماریو بارگاس یوسا درباره‌ی پرو دانست؛ سرزمینی رازآلود و پیچیده که او یک عمر کوشید لایه‌های پنهان آن را کشف کند. این رمان، وداعی شایسته از سوی نویسنده‌ای بزرگ است؛ داستان‌پردازی که برجسته‌ترین آثارش از دل کشمکش‌های فکری، احساسات متناقض و دغدغه‌های عمیق انسانی زاده شدند. (نیویورک تایمز)
• ماریو بارگاس یوسا، برنده‌ی نوبل ادبیات که اوایل امسال چشم از جهان فروبست، در این رمان تأمل‌برانگیز که نخستین‌بار در سال 2023 به زبان اسپانیایی منتشر شد، به تاریخ و فرهنگ پرو بازمی‌گردد و در دل روایتی چندلایه، به واکاوی آرمان‌گرایی و مرزهای شکننده‌ی آن می‌پردازد. (پابلیشرز ویکلی)
• بارگاس یوسا در رمان سکوتم تقدیم به شما، با ظرافتی کم‌نظیر و طنزی نیشدار، نگاهی انتقادی به دانشگاه، روان‌پزشکی، سیاست، جامعه‌ی پرو و محافل ادبی می‌اندازد. او در عین حال، رویاهای تب‌آلود و آرمان‌های منجی‌گرایانه‌ای را به چالش می‌کشد که اغلب با وعده‌ی نجات آغاز می‌شوند اما سرانجام به شکست می‌انجامند. حاصل کار، اثری عمیق و تأمل‌برانگیز است؛ وداعی شایسته از سوی داستان‌پردازی بزرگ که تا آخرین اثرش نیز نگاه نافذ و قدرت روایتگری خود را حفظ کرده است. (Kirkus Reviews)

کتاب سکوتم تقدیم به شما برای شما مناسب است اگر

• به دنبال خواندن یکی از بهترین کتاب‌های ماریو بارگاس یوسا هستید.
• به موسیقی و مسئله‌ی هویت فرهنگی بها می‌دهید.
• از ادبیات پرو و خواندن یک رمان فلسفی جذاب استقبال می‌کنید.

در بخشی از کتاب سکوتم تقدیم به شما می‌خوانیم

آن شب، تونی اَسپیلکوئتا، بعد از شستن رویش و پوشیدن بهترین کت‌وشلوارش، پیراهن یقه‌دار و کراوات آبی‌رنگش _ تنها کت‌وشلوار درست‌وحسابی‌اش این بود و آن را برای مواقع واقعاً مهم گذاشته بود_ از ویا ال‌سالوادور به‌سوی محله‌ی باخو اِل‌پوئِنته به راه افتاد، همان محله‌ی قدیمی لیما، یادگار دوران استعمار. دست‌کم ده سال پیش، آنجا یک‌بار به او حمله کرده بودند. او آرام و متین کیف پولش را تحویل داده بود و دزدانِ به کاهدان‌زده هم چیزی جز یک اسکناس ده سُلی در آن پیدا نکردند. پول را برداشتند و توقع دیگری هم نبود، تونیو هم مجبور شد با تاکسی برگردد و کرایه را از پول چندرغازی بپردازد که در کیف پولی آبی‌رنگ زیر تختش پنهان کرده بود.

از آن واقعه به بعد، تونیو دلش حسابی از محله‌ی باخو اِل‌پوئِنته چرکین بود، به‌رغم فریبندگی معماری دوران استعمار و «گذر آب». هرچند «آب» گفتن به آن رود ریماکِ آفت‌زا که جریان بی‌رمقش میان صخره‌ها و گریوه‌ها می‌رفت تا از کنار صومعه‌ی دِسکالسوس و خانه‌ها بزرگ و قصر‌های نیمه‌ویران بگذرد، به‌ شوخی می‌مانست. بعدها، خروجی‌های گذر آمانکائس، گذر گدایان و میدان آچو پدید آمد. در ماه‌های اکتبر و نوامبر، بازار مکاره‌ی اکتبر آن‌ها را سرشار از جنب‌وجوش می‌کرد، خصوصاً تماشای مسابقه‌ی گاوبازی و محافل موسیقی کریول که در آن محله برپا می‌شد.

نه پیدا‌کردن خانه‌ای که دورهمی در آن برگزار می‌شد برایش مشکل بود و نه شناختن بسیاری از حاضران در مجلس. خانه‌ای همین‌طوری نبود، خانه‌ای بود درست‌ودرمان با دو طبقه و کلی اتاق، یکی از اندک خانه‌های این‌چنینیِ باقی‌مانده در این محله‌ی قدیمی زمان استعمار. بیشتر این خانه‌ها را آن‌قدر تفکیک و تقسیم کرده بودند که آخرسر شده بود مثل لانه‌ی زنبور. آدم زیاد بود، مرد و زن، بیشتر از آنچه معمولِ محافل و دورهمی‌های موسیقایی است. جماعت لبی از پیسکویی تر می‌کردند که دکتر خوسه دوراند فلورس، با آستین‌های بالازده و عینک، درست مثل عکس‌هایش، هم‌زمان می‌نوشاند و می‌نوشید. «با تو برادر، سلامتی، نوش»، و جام بود که پی‌درپی پر و خالی می‌شد. وقتی تونیو را دید، به‌گرمی حال‌واحوال کرد، انگار رفیق گرمابه‌ و گلستان باشند.