کتاب در ماه اوت همدیگر را می‌بینیم

کتاب در ماه اوت همدیگر را می‌بینیم آخرین کتاب گابریل گارسیا مارکز، نویسنده‌ی برنده‌ی جایزه‌ی نوبل ادبیات است. این داستان بلند و پرفروش نیویورک تایمز که پس از مرگ مارکز منتشر شد، همان حال‌وهوای آشنا و دوست‌داشتنی آثار این نویسنده را، این بار از دریچه‌ی دیدگان زنی میان‌سال روایت می‌کند. این کتاب نه یک رمان سیاسی است و نه عاشقانه‌ای ساده و پیش‌پا افتاده، بلکه اثری ادبی و روانشناختی درباره‌ی میل، تنهایی، ازدواج، گذر عمر، حسرت و آزادی فردی است.

درباره‌ی کتاب در ماه اوت همدیگر را می‌بینیم

گابریل گارسیا مارکز (Gabriel García Márquez) در کتاب در ماه اوت همدیگر را می‌بینیم (Until August)، با همان نثر احساسی و توصیفات گیرای آشنایش، خواننده را به جزیره‌ای گرم و مرطوب در کارائیب می‌برد؛ جایی که آنا مگدالنا باخ هر سال در شانزدهم ماه اوت به آن سفر می‌کند تا بر مزار مادرش گل بگذارد، اما این سفر سالانه به‌تدریج به آیینی شخصی برای مواجهه با خود، بدن، خاطره و خواسته‌های پنهانش بدل می‌شود.

آنا، شخصیت اصلی کتاب در ماه اوت همدیگر را می‌بینیم، سال‌هاست ازدواج کرده، دو فرزند دارد و ظاهرا در زندگی خانوادگی‌اش کمبودی دیده نمی‌شود. او و همسرش، دومنیکو، زوجی فرهنگی و موسیقی‌دوست‌اند و زندگی‌شان در ظاهر بر پایه‌ی تفاهم بنا شده است. با این حال، آنا هرسال راهی جزیره‌ای می‌شود که مادرش در آن دفن شده است. این سفر در آغاز شکلی آیینی و سوگوارانه دارد، اما در یکی از همین سفرها، به ناگه زندگی او برای همیشه دستخوش تغییر می‌شود.

عشق، خیانت یا جست‌وجوی آزادی؟

گابریل گارسیا مارکز در این رمان، تجربه‌ی آنا را با ظرافتی مثال‌زدنی دنبال می‌کند. آنچه برای آنا رخ می‌دهد، صرفا یک خیانت یا ماجرایی عاطفی نیست؛ نوعی بیداری و خودآگاهی دیرهنگام است. او پس از سال‌ها زندگی در چارچوب نقش همسری مهربان، مادری دلسوز و دختری سربه‌زیر، گویی برای نخستین‌بار، خود و جهان پیرامون را به شکل دیگری می‌بیند.

مفهوم آزادی در رمان در ماه اوت همدیگر را می‌بینیم پیچیده و آمیخته به درد و رنج‌های درونی است؛ آزادی آنای چهل و شش ساله با اضطراب، شرم، لذت، پشیمانی و خطر همراه است. او در هر سفر به جزیره، با وجه تازه‌ای از خود روبه‌رو می‌شود؛ زنی که هم به ازدواجش وابسته است، هم از آن فاصله می‌گیرد؛ هم عاشق خانواده‌اش است، هم می‌خواهد چیزی را تجربه کند که در زندگی روزمره از او دریغ شده است.

در جست‌وجوی هویت زنانه با گابریل گارسیا مارکز

کتاب در ماه اوت همدیگر را می‌بینیم را می‌توان یک رمان زنانه در نظر گرفت که از بحران میان‌سالی، هویت زنانه و پیچیدگی‌های زندگی زناشویی، تصویری دقیق ارائه می‌دهد. سفر بیرونی آنا به جزیره‌ی محل دفن مادرش، هر بار با مکاشفه‌ای درونی همراه است که وجهی تازه و پنهانی از خود را می‌یابد. این امر در ترکیب با حال‌وهوای جغرافیای کارائیب و توصیفات ملموس نویسنده، موقعیتی ساخته که مخاطب را درون خود غوطه‌ور می‌کند.

توصیفات رمان در ماه اوت همدیگر را می‌بینیم اثر گابریل گارسیا مارکز از آبگیرهای آبی، حواصیل‌ها، باران‌های ناگهانی و شدید، هتل‌های کهنه و نوستالژیک و موسیقی سالسای محلی، فضایی زنده ترسیم می‌کند که گویی یکی از شخصیت‌های محوری داستان است. کتاب‌های گابریل گارسیا مارکز
همیشه با عناصر رئالیسم جادویی شناخته می‌شدند، ولی این بار اتفاقا این توصیفات دقیق او از محیط واقعی پیرامون است که هوش از سر خواننده می‌برد.

دگرگونی یک زن تا ماه اوت

کتاب در ماه اوت همدیگر را می‌بینیم پس از مرگ گابریل گارسیا مارکز منتشر شد و تنها رمان اوست که شخصیت اصلی آن، زن است. مارکز، از نسخه‌ی نهایی این کتاب رضایت کافی نداشت و به فرزندانش گفته بود که پس از مرگ، آن را بسوزانند، ولی آن‌ها به وصیت پدر عمل نکردند و آخرین رمان گابریل گارسیا مارکز را تقدیم مردم جهان کردند. اثری که آشکارا نشانه‌های واضح جهان داستانی این نویسنده‌ی برنده‌ی جایزه‌ی نوبل را در دل خود دارد.

با خرید کتاب در ماه اوت همدیگر را می‌بینیم، با داستانی بلند و احساس برانگیز رو‌به‌رو می‌شوید که بیش از حادثه‌پردازی و موقعیت‌سازی‌های هیجان‌انگیز، بر اضطراب‌ها و تحولات درونی شخصیت اصلی و تحول نگاهش به خود و جهان تمرکز دارد. مجدالدین ارسنجانی این اثر را به فارسی ترجمه کرده و نشر لگا آن را منتشر کرده است.

نکوداشت‌های کتاب در ماه اوت همدیگر را می‌بینیم

• واقعا خوش‌شانس هستیم که کتاب در ماه اوت همدیگر را می‌بینیم منتشر شد و آن‌طور که نویسنده خواسته بود، دور ریخته نشد. این داستان بلند را دو بار خواندم و احتمالا در آینده باز هم به سراغش می‌روم. این اثر نه‌تنها زیبا نوشته شده، بلکه با بسیاری از خیال‌پردازی‌های عاشقانه‌ی زنان نیز پیوندی عمیق برقرار کرده. اثری دلپذیر، روان و خوش‌خوان از نویسنده‌ی برنده‌ی جایزه‌ی نوبل. (کاربر آمازون)
• این اثر فراتر از پیوستی کوتاه بر کارنامه‌ای باشکوه است. کتاب در ماه اوت همدیگر را می‌بینیم پس از مرگ گارسیا مارکز، ما را باری دیگر به جهان رویاگون و غنی نویسنده می‌برد؛ جهانی پر از شخصیت‌هایی که زیر فشار ازدواج، خانواده و خاطره‌ی مردگان از دست رفته، روزگار می‌گذرانند. (مینیاپولیس استار تریبون)

• به رمان‌های گابریل گارسیا مارکز علاقه دارید.
• به داستان‌هایی درباره‌ی عشق، ازدواج، میل و بحران میان‌سالی علاقه‌مندید.
• ادبیات زنانه با شخصیت‌پردازی روان‌شناختی را می‌پسندید.
• از ادبیات آمریکای لاتین و فضای گرم و شورانگیزش لذت می‌برید.

در بخشی از کتاب در ماه اوت همدیگر را می‌بینیم می‌خوانیم

هیچ‌وقت مثل قبل نخواهد شد. در کشتیِ برگشت، یک نظر مرد را میان گلّهٔ گردشگرانی دید که همیشه در نظرش بیگانه می‌آمدند و ناگهان و بی‌هیچ دلیل واضحی این بار در نظرش مشمئزکننده شدند. آنا همیشه کتاب‌خوان خوبی بود. تنها کمی مانده بود تا دانشگاه را در رشتۀ هنر و ادبیات تمام کند و حسابی هرچه را باید می‌خواند خوانده بود، حالا چیزهایی را می‌خواند که بیش از همه خوش داشت: رمان‌های عاشقانه از نویسندگان نامی، هرچه هم بلندتر و عشّاقش فلک‌زده‌تر، بهتر. سال‌ها رمان‌های کوتاه از گونه‌های مختلف خوانده بود، از قبیل لاساریو دِ تورمس، پیرمرد و دریا، بیگانه. از کتاب‌های باب سلیقهٔ روز متنفر بود و می‌دانست که وقت نمی‌شود تا آدم خودش را با آن‌ها به‌روز کند. در سال‌های اخیر حسابی مشغول رمان‌های ماوراءالطبیعی شده بود. اما آن روز که زیر آفتاب روی عرشه دراز کشیده بود نه توانست یک کلمه بخواند و نه به چیز دیگری جز شب قبل فکر کند.

ساختمان‌های دیلاق بندر که از سال‌های مدرسه با آن‌ها آشنا بود، در نظرش بیگانه و پوسیده از شورهٔ دریا آمدند. در بندرگاه سوار اتوبوس حمل‌ونقل عمومی شد که مثل سال‌های مدرسه‌اش زهوارش دررفته بود، پر از آدم مفلوک، صدای رادیو‌اش هم سربه‌فلک گذاشته بود، اما در آن ظهر خفه در نظرش از هر وقت دیگری ناخوشایندتر آمد، برای اولین بار از رفتار بد مسافران که بوی گند طویله می‌دادند حالش به‌هم خورد. در بازارهای شلوغی که از کودکی به آن‌ها خو گرفته بود و تازه یک هفته نشده بود که بی‌هیچ تنه‌خوردنی و مشکلی با دخترش از آن‌ها خرید کرده بود، حالا مثل خیابان‌های کلکته به او تنه می‌زدند، خیابان‌هایی که گروه رفتگران خروس‌خوان سحر با چماق کسانی را که در ایستگاه‌ها خوابیده‌اند می‌زنند تا بدانند کی مرده است و کی زنده. در میدان استقلال، مجسمهٔ آزادی‌بخش را سوار بر اسب دید که سی سال پیش افتتاح شده بود، با شمشیر افراشته به آسمانش.