کتاب شکنج

کتاب شکنج سفری آرام اما عمیق به دل احساساتی است که در هیاهوی زندگی فراموششان کرده‌ایم. رمانی که با فضایی شاعرانه آغاز می‌شود و خواننده را قدم‌به‌قدم به قلب تنهایی‌ها، دلتنگی‌ها و پیوندهای عمیق عاطفی می‌برد. نثر لطیف و تصویرسازی‌های دلنشین نگار شعبان زاده، این اثر را به رمانی تبدیل کرده که در عین خوانده‌شدن، لمس شده و تا مدت‌ها در ذهن باقی می‌ماند.

درباره‌ی کتاب شکنج

کتاب شکنج نگار شعبان زاده، روایتی احساسی و لطیف از زندگی، فقدان و جست‌وجوی معنای عاطفه در دل روزمرگی‌های زندگی است. این کتاب با زبانی ساده و روان، خواننده را به فضایی شاعرانه می‌برد؛ جایی که احساسات انسانی، خاطرات و دلتنگی‌ها با طبیعت و لحظه‌های آرام زندگی درهم می‌آمیزند. داستان با صحنه‌ای آرام و مهتابی آغاز می‌شود؛ لحظه‌ای صمیمی میان پدر و مادر که سرشار از عشق و امید به آینده است و نوید شکل‌گیری زندگی تازه‌ای را می‌دهد.

روایتی لطیف و احساسی از نگار شعبان زاده

اما با ورود به فصل «سارا»، فضای روایت کتاب شکنج تغییر می‌کند. سارا که راوی داستان است، در فضایی پاییزی و اندوهگین وارد بیمارستانی می‌شود که مادرش در آن بستری است. او در میان بوی خاک باران‌خورده، درختان بلند و شمشادها، با خاطرات گذشته و جای خالی پدر روبه‌رو می‌شود. فقدان پدر سایه‌ای سنگین بر زندگی سارا انداخته و او را به سفری درونی برای درک تنهایی، عشق و هویت خود می‌برد...

داستان کتاب شکنج انتشارات شالگردن تلاشی است برای یادآوری احساساتی که در هیاهوی زندگی مدرن گم شده‌اند. نگار شعبان زاده با نگاهی لطیف و انسانی، خواننده را دعوت می‌کند تا لحظه‌ای از شتاب زندگی فاصله بگیرد و به عواطف فراموش‌شده، خاطرات و پیوندهای عمیق انسانی دوباره بیندیشد.

خرید کتاب شکنج و مطالعه‌ی آن برای دوستداران رمان‌های احساسی و معاصر ایرانی، تجربه‌ای فراموش‌نشدنی، متفاوت و تأمل‌برانگیز خواهد بود.

کتاب شکنج برای شما مناسب است اگر

• دنبال رمانی کوتاه، آرام، لطیف، احساسی و درون‌نگر هستید.
• به رمان‌های ایرانی معاصر با نثر روان و داستان شخصیت‌محور علاقه دارید.
• قصه‌هایی درباره خانواده، فقدان، دلتنگی و بازشناسی خود را دوست دارید.
• روایت‌هایی با فضاسازی‌ طبیعت‌محور و حس‌وانگارهای ملموس برایتان جذاب است.

در بخشی از کتاب شکنج می‌خوانیم

دو هفته است که مادر را به خانه آورده‌ام و باید برای امتحانات، حاضر شوم. کلاس‌های ترم را غیرحضوری برداشته بودم که بیش‌تر کنار مادر باشم. دو هفته زمان مناسبی بود. شاید من بیش‌تر از او، به این باهم بودن نیاز داشتم. حس می‌کنم وجود تایماز در زندگی‌ام باعث شده بود کم‌تر به مادر توجه کنم. شاید این انتقام روزگار بود که او را از دست بدهم. وقتی مادر سرحال است و می‌خندد، انگار دنیا به کامم است و دیگر به چیزی فکر نمی‌کنم. شاید در این دو هفته بالغ‌تر شده‌ام و پذیرفته‌ام که هر آمدنی رفتنی دارد.

زمانی که برای امتحان به دانشگاه می‌روم، باید از خاله آنا کمک بگیرم که مادر تنها نماند. با او تماس می‌گیرم. موضوع را می‌گویم و او می‌گوید کل این هفته را تنهاست و به گرمی استقبال می‌کند.

خاله آنا تنها دوست مادر است و بعد از طلاقش، فرصت کافی برای کمک به ما دارد. زن جالبی است و به هر چیز طوری نگاه می‌کند که انگار به فرمولی مشخص توجه دارد. نصیحت، انتقاد و هیچ‌گونه نظر اضافی درباره‌ی کسی نمی‌دهد. دیگران را همان‌گونه که هستند می‌پذیرد. روزی که خبر بیماری مادر را به او دادم، تلفن را قطع کرد و به خانه‌ی ما آمد. روبه‌روی مادر که اصلاً حضور خاله آنا را حس نکرده بود، نشست. سرش را بغل کرد و پیشانی‌اش را بوسید و گفت: من ایمان دارم خوب می‌شی. تو جنگجوترین زنی هستی که دیدم.