کتاب رادیوی غمگین اثر علیرضا خندابی از نشر به‌پویش

کتاب رادیوی غمگین، مجموعه داستان‌های کوتاه علیرضا خندابی، نویسنده‌ی جوان ایرانی است. این مجموعه شامل چهارده داستان در ژانرهای گوتیک، رئالیسم جادویی و سورئال است و بیشترشان مضامین عاشقانه دارند. مفاهیمی چون تنهایی، اندوه، مرگ، هویت و جست‌وجوی معنا در زندگی مدرن دغدغه‌ی اغلب شخصیت‌هایی است که نویسنده خلق کرده است؛ شخصیت‌هایی که در ازدحام شهر گم شده‌اند.

درباره‌ی کتاب رادیوی غمگین

کتاب رادیوی غمگین مجموعه‌ای از چهارده داستان کوتاه از نویسنده‌ی ایرانی، علیرضا خندابی است که موضوعاتی ملموس و روزمره دارند، اما بستر روایتی‌شان فراواقعی است. شخصیت‌پردازی‌ها هم‌راستا با ژانر سورئال و رئالیسم جادویی شکل گرفته‌اند و حتی در موقعیت‌های واقع‌گرایانه تازگی دارند. خون‌آشامی که کارمند اداری است و از روزمرگی به ستوه آمده، یا دختری که در دانشگاه متوجه می‌شود در حال نامرئی شدن است، موقعیت‌هایی می‌سازند تا این داستان‌های کوتاه علاوه بر بیان دغدغه‌های عمیق انسانی، از ویژگی سرگرم‌کننده هم برخوردار باشند.

دغدغه‌های روزمره در دل داستان سورئالیسم

فضاسازی کافکایی، فراواقع‌گرایانه و نامتعارف داستان‌های کوتاه علیرضا خندابی، این اثر را هم برای بزرگسالان و هم برای نوجوانان جذاب می‌کند. اگرچه مفاهیم جاری در روایت‌ها مانند مرگ و خودکشی بسیار جدی و حتی تلخ است، اما فضای فانتزی باعث شده احساسی که به مخاطب منتقل می‌شود تعدیل شده و حتی گاهی خوشایند باشد. مثلا زنی که از سرطان علاج‌ناپذیر رنج می‌برد، در کافه‌ای کوچک در میانه‌ی سفرش به رشت فرصت پیدا می‌کند با نویسنده‌ی ماجراهای زندگی‌اش که مردی میانسال است، ملاقات کند و در نوشتن فصل آخر زندگی خودش شریک باشد.

با خرید کتاب رادیوی غمگین، 14 داستان کوتاه معاصر ایرانی خواهید خواند که در فضایی خلاقانه و فانتزی اما با مضامینی آشنا و روزمره نوشته شده‌اند. علیرضا خندابی به‌خوبی توانسته حتی در داستان گوتیک خود که فضایی پست‌مدرن دارد، همذات‌پنداری مخاطب را درگیر کند. انتشارات به پویش با دغدغه‌ی حمایت از نویسندگان جوان ایرانی این مجموعه داستان کوتاه را منتشر کرده است.

کتاب رادیوی غمگین برای شما مناسب است اگر

• مطالعه‌ی داستان‌های کوتاه ایرانی با درونمایه‌ی عاشقانه برایتان جذاب است.
• به سورئالیسم در ادبیات علاقه دارید، یا ژانرهایی مانند رئالیسم جادویی و گوتیک را می‌پسندید.
• به دنبال یک مجموعه داستان کوتاه معاصر ایرانی می‌گردید که فضایی فانتزی و خلاقانه داشته باشد.
• داستان‌هایی با فضاسازی تلخ و غم‌انگیز برایتان جالب است.

در بخشی از کتاب رادیوی غمگین می‌خوانیم

کاوه: «بچه‌ها این چه قیافه‌ایه گرفتین به خودتون.»

کیمیا: «کاوه. داری برای همیشه میریا. چیکار کنیم؟ برقصیم؟»

کاوه: «این‌طوری که نمی‌تونم برم. نمی‌خوام آخرین چهره‌ای که ازتون می‌بینم این قیافه‌های بغضی و گرفته باشه.»

کوروش: «راست میگه کیمیا. بذار امروز مثل قدیم که دور هم جمع می‌شدیم بگیم و بخندیم؛ انگار قرار نیست کسی بره. بذار آخرین خاطره مشترکمون انقدر قشنگ باشه که هروقت دلمون برای هم تنگ شد، بتونیم بهش پناه ببریم.»

کاوه: «آره بابا. قرار نیست بمیرم که. فکر کردین ولتون می‌کنم. صبح تا شب باهاتون تماس تصویری می‌گیرم انقدر منو ببینید بالا بیارید.»

سپس هرسه می‌خندند و از درون گریه می‌کنند.

شما هم که دارید این داستان را می‌خوانید، یکدفعه وارد قصه‌شان شده‌اید. وارد یک قصه تکراری. شروع کردید به خواندن. سعی کردید با شخصیت‌های داستان ارتباط بگیرید و بفهمید قضیه از چه قرار است. سعی کردید تصور کنید این سه دوست کجا نشسته‌اند. چه گذشته‌ای با هم دارند. اما من هم مثل شما نمی‌دانم. من اصلا نباید این داستان را می‌نوشتم. من نمی‌دانم این سه نفر کیستند که در ذهنم صحبت می‌کنند. در این داستان من هم کنار شما تنها خواننده این قصه‌ام. انگار در کافه‌ای نشسته‌ام و یواشکی مکالمه سه دوستی که میز کناری‌ام نشسته‌اند را می‌شنوم. پس چیز اضافه‌ای از من نخواهید و به من خورده نگیرید. این داستان من نیست؛ داستان آن‌هاست.

کاوه: «بیاید یه کاری کنیم روز آخری.»

کیمیا: «چی مثلاً؟»

کاوه: «نمی‌دونم یه بازی.»

آهنگ هفتۀ خاکستری فرهاد پخش می‌شود. شما هم اگر امکانش را دارید این آهنگ را پخش کنید. من هم همین‌کار را کردم. اینطوری شاید بیشتر بتوانیم به داستان آن‌ها نزدیک شویم.

کوروش: «آها. بیاید هرکی روی کاغذ بنویسه روزهای هفته اگه آدم بودن، چه شکلی بودن.»