کتاب خواب‌های گذشته

معرفی کتاب خواب‌های گذشته

کتاب خواب‌های گذشته به قلم محمد آریان پور روایتگر قصه‌ای‌ست که از دل کابوس‌های ما ریشه می‌گیرد؛ کابوس‌هایی که بندبند وجودمان را در تسخیر خود دارند. کتاب جهانی تلخ و سرد را به تصویر می‌کشد و داستانش حول محور مردی می‌چرخد که در فضایی آکنده از ترس و تاریکی، با خاطرات دختری به نام یلدا کلنجار می‌رود؛ دختری که نمی‌داند آرامش آبی چشمانش واقعی بوده، یا صرفاً تصویری گذرا از رؤیایی فراموش‌نشدنی!

درباره‌ی کتاب خواب‌های گذشته

محمد آریانپور در کتاب خواب‌های گذشته به جای پیروی از خط کلاسیک داستانی با یک شروع و پایان مشخص، روی مرز باریک بین واقعیت و خیال تلوتلو می‌خورد. همه چیز از اتاقی سرد و بی‌روح شروع می‌شود که راوی داستان در آن گرفتار شده و خاطراتی پراکنده را مرور می‌کند که نمی‌داند چقدر از آن‌ها واقعی و چقدر خیالی است.

داستان کتاب خواب‌های گذشته انتشارات شمع آوید را از خلل پل‌هایی دنبال می‌کنیم که راوی به گذشته‌ی خود می‌زند، مثل روزهای اول آشنایی‌اش با یلدا؛ دختری که انگار فضای سرد و غم‌بار داستان وام‌دار چشم‌های آبی اوست. به مرور و با پیشرفت رمان، متوجه می‌شویم که با روایتی پیچیده از قتل یکی از شخصیت‌ها مواجه هستیم؛ معمایی که به مرور دو شخصیت دیگر را هم به کتاب اضافه می‌کند.

رمانی متفاوت برای طرفداران جریان سیال ذهن

شیوه‌ی هذیان‌مانند و تب‌آلودی که محمد آریان پور برای روایت رمان مدرن خواب‌های گذشته انتخاب کرده چندان در آثار ادبیات معاصر ایران متداول نیست؛ اما اگر از طرف‌داران کتاب‌هایی با سبک روایت جریان سیال ذهن هستید، غرق شدن در جهنم سرد این کتاب برایتان بسیار جذاب و مسحورکننده خواهد بود.

همراهی با راوی آشفته‌حال و پریشان‌احوال این کتاب شما را با مفاهیمی مانند هویت و فراموشی و همچنین تجربه‌ی خلق یک اثر هنری، درگیر می‌کند. نویسنده با شکل دادن به جهانی سورئال، مواجهه‌ای متفاوت با داستان‌های روانشناسی و فلسفی را برایتان رقم خواهد زد. خرید کتاب خواب‌های گذشته محمد آریان پور به مثابه قدم گذاشتن در این جهان تلخ و به چالش کشیدن خودتان برای جستجوی حقیقتی است که باید از لابه‌لای تک‌گویی‌هایی تب‌آلود، آن را بیرون کشید.

کتاب خواب‌های گذشته برای شما مناسب است اگر

• از مخاطبان جدی ادبیات مدرن ایران هستید و ساختارشکنی در داستان‌گویی و بازی با زمان و مکان در روایت را دوست دارید.
• به داستان‌ها و رمان‌های فلسفی و روان‌شناختی علاقه دارید و از غرق شدن در فضایی مبهم و سورئال لذت می‌برید.
• از طرف‌داران داستان‌هایی با اتمسفر سیاه و نوآر (Noir) هستید که کابوس‌وار بوده و با بن‌مایه‌هایی از جنایت‌های معماگونه و حس گناه، پیوند خورده‌اند.

در بخشی از کتاب خواب‌های گذشته می‌خوانیم

مردم مثل جن‌زده‌ها تو کوچه جمع شده بودن و وای که تا چه اندازه چهره تک‌ به تکشون برای من مُبهم و ناشناس بود، مگه میشه چهره هیچ‌کس برای من آشنا نباشه؟ مگه میشه هیچ صورتی رو نشناسم؟ مگه میشه یک عمر لابه‌لای مردم زندگی کرده باشی و دست‌آخر مثل سایه باشی برای مردم که حتی یک نفر این وسط دلواپس تو نباشه، گریه نکنه، خنج نزنه. حالا چه فرقی داره الان قاطی آدم‌های واقعی داری اعدام میشی یا شخصیت‌های قصه هستن که اومدن سراغت و میخوان تورو به تقاص تمام گناهانت به دار بکشند.

تقدیر من شده این لحظه؟ پای این درخت پیر که داوود رو با همین شاخه خشک شده به دارکشید؟ قبول، من از تقدیر خودم فرار نمی‌کنم اما باید صبر کرد، باید این لحظه رو تا هر اندازه که امکانش هست کش داد. باید انقدر صبر کرد تا بشه یک‌به‌یک صورت آدم‌ها رو از بر کرد، باید تمام این تصاویر رو به خاطر سپرد، شاید دیگه نشه هیچ‌وقت به این کوچه بیام، شاید هیچ‌وقت گذرم به این کوچه و این خونه و این آدم‌ها نیفته، شاید تا به ابد دیگه هیچ زمانی انقدر آدم رو یکجا نبینم. درست نگاه کن، حتماً یکی رو از قلم انداختی، حتماً یکی هست وسط جمعیت که دلش برای من آشوب شده باشه، حتماً یکی هست که بپره وسط راه و جلوی ماشین رو بگیره تا نگذاره من رو با خودشون ببرند، حتماً یکی هست که با ناخن صورتش رو زخم کنه و باید تمام این صورت‌ها رو به خاطر بیارم.

شاید یک روز و یک وقت خواستم تمام اتفاقات امروز رو با تمام صدای نفس‌های سنگینش برای کسی روایت کنم، به جهنم که الان در دنیای واقعیت یا داستان می‌میرم که دیگه نمیدونم الان در کدوم دارم زندگی می‌کنم و برای کدوم می‌میرم، ولی اگر حتی بعد از مرگ قرار به روایت کردن قصه باشه اون وقت هست که اگر تصویری به ذهن نداشته باشم داستان عقیم میمونه و من از به خاطر آوردن تصویر یلدا می‌ترسم.