کتاب صوتی خاطرات عشق از دست رفته

مواجهه‌ی بی‌پرده با سوگ و فقدان... کتاب صوتی خاطرات عشق از دست رفته اثر اریک امانوئل اشمیت با خبری غم‌انگیز آغاز می‌شود؛ مرگ مادر! نویسنده در این اثر، خاطرات دو سال سوگ خود را بازگو می‌کند. سوگی که مدام بین دلتنگی فلج‌کننده و تلاش بی‌وقفه برای ادامه دادن در نوسان است. او سفر می‌رود، کار می‌کند و پیوسته می‌کوشد، اما جای خالی مادر هر لحظه و هر قدم همراهش می‌ماند.

درباره‌ی کتاب صوتی خاطرات عشق از دست رفته

مامان مرا روشن می‌کرد، من او را روشن می‌کردم، با تمام وجود می‌درخشیدیم و با شعله‌ی ما ظلمات کنار می‌رفت و دور می‌شد... این دست توصیفات روشن و جان‌دار در کتاب صوتی خاطرات عشق از دست رفته (Journal d'un amour perdu) اثر اریک امانوئل اشمیت (Éric-Emmanuel Schmitt)، ستون اصلی روایت‌اند؛ جملاتی که نشان می‌دهند رابطه‌ی نویسنده با مادرش تا چه حد ژرف و عمیق بود.

خواهرش بود که تماس گرفت و خبر هولناک را به او داد. حالا دیگر مادر نیست، نیست که با هم تاریکی را مثل پرده‌ای کنار بزنند. روانشناسی سوگ در این مورد چه می‌گوید؟ خب باید بیشتر در روان اریک امانوئل اشمیت و رابطه‌اش با مادرش بدانیم. اما به هر روی، وقتی پیوند مادر و فرزند تا این اندازه هویت‌ساز و نورآفرین باشد، فقدان به شکل یک شکاف وجودی تجربه می‌شود.

غم از دست دادن مادر؛ خاموش شدن شمع زندگی

اریک امانوئل اشمیت بعد از آن تماس تلفنی دردناک، از بروکسل به لیون می‌آید تا در مراسم تدفین مادرش شرکت کند. مادر را کنار پدر دفن می‌کنند. کتاب خاطرات عشق از دست رفته نشر قطره در این بخش، لحظه‌ای را ثبت می‌کند که سوگ و فقدان از حالت شوک اولیه خارج شده و وارد واقعیت سرد و بی‌رحم می‌شود. همان لحظه‌ای که خاک روی تابوت می‌نشیند و نویسنده برای اولین بار با تمام وجود می‌فهمد که بازگشتنی در کار نیست.

با گوش دادن به کتاب صوتی خاطرات عشق از دست رفته با صدای پوریا فرگاهی بیشتر احساسات اریک امانوئل اشمیت را درک می‌کنیم. مادر اریک امانوئل اشمیت برای او نمادی از دلبستگی به زندگی بود. زنی که در جوانی قهرمان دو سرعت فرانسه شد و عنوان سریع‌ترین زن فرانسه را از آن خود کرد. او منبع نور، انگیزه و حرکت بود و از پسرش می‌خواست همیشه شاد و سرزنده باشد. از او می‌خواست زندگی‌اش را واقعاً زندگی کند و اجازه ندهد تاریکی‌های جهان سرعتش را کم کند.

خاطرات عشق از دست رفته؛ روایت سوگ و بازسازی

همین شور زندگی مادر بود که اریک امانوئل اشمیت را به سمت مبارزه با سقوط در اندوه سوق داد؛ مبارزه‌ای آرام، انسانی و بی‌هیاهو. او در روزهای پس از مرگ مادر، بارها احساس کرد که نیروی حرکتش از بین رفته، اما یاد همین جمله‌ها، همین تشویق‌های مادر، مثل دستی نامرئی او را دوباره بلند می‌کرد. در کتاب خاطرات عشق از دست رفته ترجمه شهلا حائری، این بخش با ظرافتی خاص روایت می‌شود. مترجم دقیقاً همان لرزش احساسی را منتقل می‌کند که اشمیت در لحظه‌های نخست سوگ و فقدان تجربه کرده بود.

کنار آمدن با مرگ عزیزان، از نظر روانشناسان فرایندی خطی نیست؛ موجی است که می‌رود و می‌آید؛ گاهی آرام و گاهی سهمگین. اگر شما هم این سوگ را تجربه کرده‌اید یا دغدغه‌ی ذهنی‌تان شده است، خرید کتاب صوتی خاطرات عشق از دست رفته نشر صوتی واوخوان را به شما پیشنهاد می‌کنیم. یک خاطره‌نگاری پر از حس و تأمل که با صدای پوریا فرگاهی، به تجربه‌ای ملموس‌تر تبدیل شده است.

نکوداشت‌های کتاب خاطرات عشق از دست رفته

• من از این نویسنده بسیار صمیمانه تشکر می‌کنم. من مادرم را عاشقانه دوست داشتم و او را به طور ناگهانی بر اثر یک حادثه از دست دادم. در این کتاب، هر آنچه را که خودم احساس می‌کردم، یافتم. اریک امانوئل اشمیت، درد دل من را همان‌طور که بود، روی کاغذ آورده است. (کاربر آمازون)
• روایتی تأثیرگذار، صادقانه و حساس درباره‌ی سوگ و فقدان. وقتی کودکی به دنیا می‌آید، مادری هم به دنیا می‌آید. هر تولدی، دو تولد است. (کاربر گودریدز)

کتاب صوتی خاطرات عشق از دست رفته برای شما مناسب است اگر

• با غم از دست دادن مادر دست و پنجه نرم می‌کنید و دنبال روایتی هستید که همین تجربه را بی‌پرده و انسانی روایت کند.
• مسئله‌ی سوگ در روانشناسی برای شما مهم است و می‌خواهید ببینید فقدان چگونه هویت، رفتار و مسیر زندگی را تغییر می‌دهد.
• سایر کتاب‌های اریک امانوئل اشمیت را خوانده‌اید و قلم این نویسنده را می‌پسندید.

در بخشی از کتاب صوتی خاطرات عشق از دست رفته می‌شنویم

امروز بعدازظهر در انتهای یک کافه نشسته بودم و به مشتری‌های متعددی که در رفت و آمد بودند، نگاه می‌کردم. این مردان و زنان درست مثل من، گرفتار مصیبت، ناکامی، بیماری، از دست دادن عزیزان بودند. با این حال سرشان را بالا گرفته‌اند، مشغول کارند، شوخی می‌کنند و ظاهری خوشایند به خود می‌گیرند.

ظاهر ناخوشایند گرفتن، یعنی شخص برای خود اهمیت زیادی قائل است؛ با این تصور که احساسات و افکارش می‌تواند بر فضای عمومی غالب شود. ظاهر ناخوشایند گرفتن، یعنی جلب توجه؛ یعنی وادار کردن همه به روبه‌رو شدن با نهایتِ تاریکی. ظاهر ناخوشایند گرفتن، یعنی پرورش منفی‌بافی؛ ستایش بدترین و حتی منتقل کردنِ بیماری مسری.

بعضی محافل روشن‌فکری، شیفته‌ی شوالیه‌های دارای چهره‌ی حزن‌آلودند. بی‌ادبی، شجاعت قلمداد می‌شود. فقدان هم‌دردی، نشانه‌ی نبوغ به شمار می‌آید و خوش‌خدمتی به چیزهای زیان‌بار، اوج شعور محسوب می‌شود.