کتاب روزگار سورمه‌ای نویسنده کتاب دوم

کتاب روزگار سورمه‌ای نویسنده کتاب دوم، مجموعه‌ی داستان کوتاهی به قلم بهار رهادوست است که چالش‌های زندگی در دنیای مدرن را به تصویر می‌کشد. 10 داستان موجود در این کتاب با دیدگاهی روانشناختی و اجتماعی و قلمی روان و خواندنی زندگی انسان‌هایی را روایت می‌کند که هر یک با مشکلات ساده و پیچیده‌ی خود دست به گریبانند و سعی دارند برای سؤال‌های همیشگی، پاسخ‌هایی تازه پیدا کنند.

درباره‌ی کتاب روزگار سورمه‌ای نویسنده کتاب دوم

داستان کوتاه را برشی از زندگی می‌دانند. داستان کوتاه، ابعادی از زندگی را به ما نشان می‌دهد که شاید دوست نداشته باشیم آن را ببینیم و بخشی از زندگی را برای ما پررنگ می‌کند که به‌صورت عادی به آن بی‌توجهیم. به همین دلیل خواندن داستان کوتاه می‌تواند دید ما نسبت به زندگی را کامل‌تر کند و به ما درک تازه‌ای از جهان پیرامون دهد. داستان‌های کوتاه کتاب روزگار سورمه‌ای نویسنده کتاب دوم، نوشته‌ی بهار رهادوست، نیز برش‌هایی از زندگی انسان‌ها در جامعه‌ی مدرن را به تصویر می‌کشد که شاید چندان به آن توجهی نداشتیم و از کنار آن ساده می‌گذشتیم.

کتاب روزگار سورمه‌ای نویسنده کتاب دوم، 10 داستان کوتاه را در خود جای داده است. داستان اول این کتاب درباره‌ی مشکلی به ظاهر ساده است که معنای عمیقی را در خود جای داده. دایی ممد، پسر عزیز کرده‌ی مادربزرگ به خانه آمده و خانواده می‌توانند مشکلاتشان را با او مطرح کنند. او همیشه مسائل را به بهترین نحو حل می‌کند. مسئله این است؛ خروس بزرگ و قدرتمند خانه، با خروس کوچک‌تر سر سازگاری ندارد و مدام او را نوک می‌زند و زیر دست و پا له می‌کند. قبل از اینکه خروس کوچکتر بمیرد باید کاری کرد. راه حل دایی ممد، بسیار خلاقانه و تأمل‌برانگیز است. آیا برای آزادی همه‌ی مظلومان از دست ظالمان این روش جواب می‌دهد؟

داستان دوم با کتاب هم‌نام است و روزگار سورمه‌ای نویسنده کتاب دوم نام دارد؛ این داستان درباره‌ی نویسنده‌ای کمال‌گرا است که پس از چاپ و موفقیت کتاب اولش، سال‌ها نتوانسته مطلب خوبی بنویسد. انگار منبع الهامش به کلی خشکیده و به همین دلیل هم افسردگی و ناراحتی به سراغش آمده. اما به یک باره، دوباره چراغ نوشتن روشن می‌شود و پشت هم می‌نویسد. با این وجود، اوضاع آن‌قدرها هم خوب پیش نمی‌رود.

داستان‌های بعدی هر یک به مضامینی مثل بحران هویت، افسردگی، اضطراب، بحران‌های روحی، فشارهای زندگی شهری، تنهایی، ارتباطات پیچیده‌ی انسانی و... می‌پردازد. داستان‌های ساید افکت، از دور، جذابیت پنهان آن، من و مه و میله‌ها، نان و جان، از عشق، از پرو تا تهران و خانه - خیابان داستان‌های دیگر مجموعه‌ی روزگار سورمه‌ای نویسنده کتاب دوم است.

روح زنانه‌ی قلم بهار رهادوست و شخصیت‌های اصلی داستان‌ها که بیشتر زن هستند، این کتاب را برای بانوان خواندنی‌تر می‌کند. روایت‌های غیرخطی و سیال، توصیف‌‌های خوب، کندوکاو حالات روحی و عاطفی شخصیت‌ها و سادگی زبان نویسنده از نقاط قوت کتاب روزگار سورمه‌ای نویسنده کتاب دوم محسوب می‌شود. این کتاب را انتشارات هنوز به چاپ رسانده است.

کتاب روزگار سورمه‌ای نویسنده کتاب دوم برای چه کسانی مناسب است؟

کتاب روزگار سورمه‌ای نویسنده کتاب دوم برای علاقه‌مندان به داستان‌های کوتاه فارسی با مضامین روانشناختی و اجتماعی خواندنی است.

در بخشی از کتاب روزگار سورمه‌ای نویسنده کتاب دوم می‌خوانیم

مدتی است من هم مثل خیلی‌ها در این روزگار وانفسا روح و روانم به‌هم‌ریخته، طوری که احساس می‌کنم شاید بد نباشد از یک روان‌شناس کمک بگیرم، چون اگر وضع به همین منوال پیش برود و فکری به حال خودم نکنم ممکن است کارم به جاهای باریک بکشد. راستش گاهی دل‌شوره می‌گیرم و فکر می‌کنم دارم با همۀ آدم‌ها غریبه می‌شوم. شاید هم اشکال از من نیست و دیگران کارهای‌شان عجیب و غیرقابل فهم است. حالا اگر بروم پیش روان‌شناس و بپرسد دردم چیست چه جوابی می‌دهم و از کجا شروع می‌کنم؟

حتماً به سال‌های گذشته برمی‌گردم. ولی من که روان‌شناس نیستم که از همه چیز سر دربیاورم. ریشه‌یابی کار روان‌شناس است. من فقط می‌توانم اتفاق‌های مهم را تعریف کنم. ماجرای من به 40 سال پیش مربوط می‌شود. سال 1355 که سریال دایی جان ناپلئون از تلویزیون پخش شد و من هم مثل هزاران نفر تماشاگرش شدم. درهمان اولین صحنۀ دراماتیک فیلم، دایی جان که از اهانتی بزرگ به قهرمان محبوبش ناپلئون سخت برآشفته، مش قاسم را وامی‌دارد همۀ بچه‌های فامیل را به خط کند تا اعتراف کنند نوشتۀ «ناپلئون خر است» روی دیوار کار کدام شیرپاک‌خورده بوده و اگر نگویند این جرم نابخشودنی کار کی بوده، باید ترکه‌های جانانۀ دایی جان را نوش جان کنند.

جدا از آشوب دایی جان و ماجراهای بامزۀ بعدی، جملۀ «ناپلئون خر است» تأثیر عجیبی بر من گذاشت. با این‌که سال‌های سال فحش‌هایی مثل «فلانی خر است، گاو نر است» به گوش و چشمم خورده بود، ترکیب «خر» و «ناپلئون» خاطراتم را زیرورو کرد. خرسواری تفریح لذت‌بخش کودکی‌ام بود. تابستان‌ها که به ولایت آباء و اجدادی می‌رفتیم، می‌دیدم که بدون خر چرخ زندگی نمی‌چرخید. باربری، میوه‌چینی، خرمن‌کوبی، بردن و آوردن سالمندان و مریض‌ها به روستای مجاور و یک عالم کار که خرها بی‌سروصدا انجام می‌دادند. وقتی هم که ماده‌های‌شان می‌زاییدند، ما بچه‌ها با آن کرّه‌های خوشگل‌شان عالمی داشتیم پر از شوق و حتماً جدا از حساب‌وکتاب بزرگ‌ترها.