کتاب درمان دردهای عاطفی: مرهم قلب‌های شکسته

نوع مواجهه با شکست عاطفی، تأثیر بسیاری بر تمامی ابعاد زندگی‌مان دارد. در کتاب درمان دردهای عاطفی نوشته‌ی گای وینچ با اهمیت تحلیل احساسات و اندوه حاصل از دل‌شکستگی آشنا می‌شویم و راه‌های درمان آن را یاد می‌گیریم. این کتاب همچنین به تأثیرات نادیدنی شکست عاطفی بر نوع نگاهمان به زندگی پرداخته و مسیر بهبودی را برایمان آسان‌تر می‌کند.

درباره‌ی کتاب درمان دردهای عاطفی

درمان دل‌شکستگی از مهم‌ترین چیزهایی است که هر فرد در زندگی باید یاد گیرد و برای آن وقت و انرژی بگذارد. گای وینچ (Guy Winch) در کتاب درمان دردهای عاطفی (How to Fix a Broken Heart) به تفصیل درمورد این موضوع مهم سخن گفته و به تحلیل آثار دل‌شکستگی بر ابعاد روانی و فیزیکی وجودمان پرداخته است. برای اکثر افراد به‌خصوص بزرگسالان این مشکل پیش آمده که با خود فکر کرده‌اند شکست عاطفی شاید چندان دردناک نباشد و بنابراین نباید وقت دیگران را با حرف زدن درمورد آن تلف کنند. درست است که شکست عاطفی به قدر تصادفی وحشتناک یا جنگ یا فقر رنج‌آور و ترسناک نیست، اما به هیچ عنوان نباید آثار مخرب و بعضاً طولانی مدت آن را دست کم گرفت و انکار کرد. کتاب پیش رو جمع‌بندی‌ای از سیر درمان مراجعان گای وینچ -روان‌شناس بالینی- است که در اختیار خوانندگان قرار گرفته است. او توضیح می‌دهد که سیستم‌های حمایتی و مکانیسم‌های دفاعی ما چگونه ممکن است از ما ناامید شوند و نیازمان به بهبودی را برآورده نکنند. دوستان و خانواده که در مواجهه با چنین دردهایی از ما حمایت می‌کنند، ممکن است پس از مدتی با تکرار نشخوارهای فکری‌مان کنار نیایند و گمان کنند بیهوده روی این موضوع توقف کرده‌ایم. در کتاب درمان دردهای عاطفی می‌آموزیم که در چنین شرایطی چه واکنشی باید داشته باشیم و برای درمان واقعی رنج خود چه راهی را پیش بگیریم.

گای وینچ در کتاب درمان دردهای عاطفی به جنبه‌ی فیزیولوژیک شکست عاطفی پرداخته و از استعاره‌ی «قلب شکسته» به‌عنوان نمودی از تجربه‌ی فیزیکی درد عاطفی یاد می‌کند. مغز ما در مواجهه با شیفتگی و سپس درد عاطفی، ساختاری مشابه معتادانی که در حال ترک مواد مخدر هستند پیدا می‌کند و همین مسئله موجب می‌شود انتقال تمرکز از فرد مورد نظرمان به موضوعی دیگر، غیرممکن به نظر رسد و این روند بسیار دردآور باشد. این کتاب به راه درمان تدریجی این شکل از اعتیاد و موانعی که بر سر راه آن است پرداخته و از تجربیات واقعی افراد در مواجهه با این مشکل سخن می‌گوید. بسیاری از مواقع ما بدون آنکه بخواهیم، دردی به دردهای دیگرمان اضافه می‌کنیم و با دست‌کاری اشتباه افکارمان، خود را به دردسری عظیم می‌اندازیم. کنکاش رفتارهای گذشته، خودتخریبی و ساختن تصویری ایدئال از فرد مورد نظرمان در ذهن، از جمله‌ی این رفتارهای ناسالم است.

خاطرات گذشته و موقعیت‌های خاطره‌انگیز، مانع بزرگی در مسیر بهبودی ما هستند. گای وینچ در کتاب درمان دردهای عاطفی تجربه‌ی متفاوت موقعیت‌های مشابه را راهکاری برای پاک کردن خاطرات می‌داند و در ادامه حذف یادگاری‌ها و عوامل تداعی‌کننده را توصیه می‌کند. در مجموع با مطالعه‌ی این کتاب متوجه می‌شویم که درمان اصلی در ذهن ما آغاز می‌شود و رام کردن ذهن سرکشمان برای نیفتادن در دام افکار دلتنگ‌کننده و رنج‌آور، مسیری پرتنش و دشوار است که صبوری و همت بسیار می‌طلبد. مراجعه به روان‌درمانگران و منابع ارزشمند در این حوزه از دشواری این مسیر تا حد زیادی می‌کاهد. این کتاب با ارائه‌ی راهکارهایی مفید، به ما در تحلیل احساسات و درمان شکست عاطفی کمک می‌کند.

کتاب پیش رو توسط فاطمه لطفی ترجمه شده و به همت انتشارات یوشیتا در اختیار مخاطبان قرار گرفته است.

نکوداشت‌های کتاب درمان دردهای عاطفی

• کتاب درمان دردهای عاطفی، با پژوهشی دقیق و بسیار کاربردی، اعتبار، دل‌گرمی و امیدی را پیشکش می‌کند که هر دل‌شکسته‌ای به آن نیاز دارد. با استفاده از مطالعات موردی جامع از جلسات روان‌درمانی خصوصی خود و پیوند زدن آن به یافته‌های علمی شگفت‌انگیز، گای وینچ به ما نشان می‌دهد که چه دانش اندکی از این تجربه‌ی جهانی داریم و چرا باورهای غلط ما را به عقب می‌رانند و بهبودمان را به تأخیر می‌اندازند. (استر پرل، نویسنده‌ی پرفروش The State of Affairs و Mating in Captivity)

• یک کتاب عالی برای هر‌ کسی که شکست عاطفی را از سر می‌گذراند، هرکسی که در تلاش است به فردی که شکست عاطفی دیده کمک کند و یا هر‌کسی که تنها می‌خواهد به درک بهتری از انسان‌ها برسد. (تیم اوربان، سخنران ?Wait But Why)

کتاب درمان دردهای عاطفی برای چه کسانی مناسب است؟

مطالعه‌ی این کتاب برای افرادی که تجربه‌ی شکست عاطفی داشته‌اند و در پی بهبود رنج خود هستند و همچنین روان‌درمانگران بسیار مفید خواهد بود.

در بخشی از کتاب درمان دردهای عاطفی: مرهم قلب‌های شکسته می‌خوانیم

دیدگاه ساده‌انگارانه‌ی ما در مورد دل‌شکستگی، بسیار مهم‌تر از آن چیزی است که ما می‌دانیم. از آنجا که درک روشنی از آنچه دقیقاً "شکسته" می‌شود (غیر از قلب) نداریم، احتمالاً جنبه‌های بسیاری از عملکرد ذهنی و رفتاری خود را که تحت‌تأثیر قلب‌های شکسته‌مان است، اشتباه می‌فهمیم، بد تعبیر می‌کنیم یا کاملاً نادیده می‌گیریم؛ در نتیجه، بهبودی قلب شکسته‌مان می‌تواند بیشتر طول بکشد و به‌طور کامل درمان نشود؛ علاوه‌براین، زمانی که قلب عزیزانمان شکسته می‌شود، احتمالاً نسبت به آنها حس شفقت و همدلی کمتری خواهیم داشت و البته این امر به عدم‌حمایت تأسف‌بار جامعه نیز کمک می‌کند.

برای اینکه تا جایی که می‌توانیم به‌طور کامل و سریع التیام پیدا کنیم، ابتدا باید درک دقیق‌تری از کاری که دل‌شکستگی واقعاً با ما می‌کند، به دست آوریم و بهترین مکان برای شروع در بالاترین نقطه یعنی مغز ماست.

چند سال پیش، اتان‌کراس و همکارانش در دانشگاه میشیگان به افرادی که به‌تازگی جدایی عاشقانۀ دردناکی را پشت سر گذاشته بودند، فراخوان دادند. این داوطلبان یک به یک، در دستگاه‌های اف‌ام‌آر‌آی (اسکنرهایی که مناطقی از مغز را با افزایش جریان خون می‌سنجند و نشان‌دهنده‌ی افزایش فعالیت هستند) قرار می‌گرفتند و به آنها می‌گفتند که به تصویر شخصی که قلبشان را شکسته، خیره شوند و آن جدایی را در ذهنشان زنده کنند؛ درحالی‌که اسکنر تصاویر مغز او را جمع‌آوری می‌کرد، هربار تصاویر، تفاوت بسیار اندکی با یکدیگر داشتند.

هر چند ممکن است دشوار و طاقت‌فرسا به نظر برسد، اما آزمون سخت داوطلبان هنوز تمام نشده بود. محققان می‌خواستند آنچه را که در مغز ما هنگام تجربه‌ی درد شدید عاطفی اتفاق می‌افتد با آنچه را که هنگام تجربه‌ی درد شدید فیزیکی تجربه می‌کنیم، با هم مقایسه کنند؛ به این ترتیب داوطلبان دوباره در دستگاه قرار گرفتند. این‌بار از یک آنالایزر حسی عصبی (دستگاهی که گرما را به ساعد منتقل می‌کند) استفاده شد که در بازه‌ی هفت ثانیه مقدار زیادی گرمای آزاردهنده‌ای را به ساعد داوطلبان وارد می‌کرد. ابتدا گرما فقط کمی آزاردهنده بود؛ اما همان‌طور که دما بالا رفت و میزان درد به اوج رسید، داوطلبان از ده که "غیرقابل‌تحمل" بود، عدد هشت را گرفتند.

وقتی محققان این دو اسکن مغزی را با هم مقایسه کردند، نتایج جالب بود. هنگامی که افراد تجربه‌ی دل‌شکستگی‌شان را در ذهنشان مرور کردند، دقیقاً همان نواحی مغز فعال ‌شدند که وقتی بالاترین درجه‌ی درد فیزیکی را تجربه می‌کردند؛ یعنی همان سطحی که فقط دو درجه کمتر از حد "غیرقابل‌‌تحمل" بود.