کتاب جزیره: داستان‌های دهه 60 و 70 میلادی

کتاب جزیره: داستان‌های دهه 60 و 70 میلادی جلد نخست از مجموعه‌ داستان کوتاه‌های آلیستر مک لاود است که با تمرکز بر روابط انسانی ماجراهای جالبی را روایت می‌کند.

درباره‌ی کتاب جزیره:

مجموعه داستان جزیره (Island) شامل 9 داستان از آلیستر مک لاود (Alistair MacLeod) است که در دهه‌ی 60 و 70 میلادی به رشته‌ی تحریر درآمده است. همه‌ی داستان‌های کوتاهی که در این کتاب هستند، به جز یکی، در کِیپ برِتون می‌گذرد و مک لاود در آن‌ها رویاها، امیدها، مصیبت‌ها، غم‌ها و خاطرات مردمی را به تصویر می‌کشد که در جوار طبیعت زندگی می‌کنند و از دنیای پیرامون خود تنها زمین، گاو، اسب، سگ، گوسفند و... را می‌شناسند. لحن داستان‌های کتاب جزیره تکان‌دهنده و بی‌همتا است و هر کدام از آن‌ها قلب شما را به درد می‌آورد و بدون آن‌که بخواهید و یا متوجه شوید با شخصیت‌های این اثر به‌یادماندنی ارتباط برقرار می‌کنید و به استادی الیستر مک لاود در قصه‌گویی اعتراف می‌کنید.

نکوداشت‌های کتاب جزیره:

- به طور کاملاً سینمایی! (Joyce Carol Oates)
- هر داستان با یک مکان و روش خاصی به زندگی متصل می‌شود، افسانه‌ای و ویژه! (Frederick Busch)
- این داستان‌های شخصی و جست‌ و جوگرانه‌، با لحن مرثیه‌وار و خیس از ضرب‌آهنگِ آب‌های کانادا، گویای تلاش‌های ادبیِ اگر نه عظیم اما عمیقِ نویسنده‌شان‌اند. (Time)

آلیستر مک لاود را بیشتر بشناسیم:

آلیستر مک لاود نویسنده‌ای کانادایی است که در سال 1936 به دنیا آمد و در جوانی برای داشتن تحصیلات عالی به دانشگاه‌هایی مانند سَنت فرانسیس اگزِیویِر و نیوبرانزویک رفت و توانست در رشته‌ی علوم انسانی و تعلیم‌ و تربیت مدرک لیسانس را کسب کند. مک لاود از جمله نویسندگانی است در سال‌های پایانی عمرش به شهرت بسیاری رسید. این داستان‌سرای کانادایی افتخارات ادبی بسیاری در اروپا و آمریکای شمالی به دست آورد که در میان آن‌ها می‌توان به جایزه‌ی پن مالامود اشاره کرد که در سال‌های پیشین اشخاص مشهوری مانند آلیس مونرو، جان آپدایک و جویس کارول اوتس آن را کسب کرده بودند. مک لاود سرانجام در سال 2014 به دلیل عوارض ناشی از سکته‌ی مغزی درگذشت.

در بخشی از کتاب جزیره می‌خوانیم:

مادرم خانه‌اش را به همان صورتی اداره می‌کرد که برادرانش قایق‌هایشان را. همه‌چیز تمیز و مرتب و منظم بود. مادرم قدبلند و سبزه و بسیار پُرانرژی بود. اواخر، سال‌ها بعد، از لحاظ جسمانی، مرا یادِ زنانِ تامس هاردی می‌انداخت، به خصوص یوستِیشا وای. خوراک و لباسِ خانواده‌ای با هفت‌سر عائله را تأمین می‌کرد: همۀ غذاها را خودش درست می‌کرد و بیشترِ لباس‌ها را خودش می‌دوخت. باغبان باغچه‌هایی فوق‌العاده‌زیبا بود و گل‌هایی فوق‌العاده تماشایی پرورش می‌داد و جوجه‌مرغ‌ و جوجه‌اردک‌ بزرگ می‌کرد‌. کیلومترها پیاده می‌رفت تا توت بچیند و وقتی جذر می‌شد، دامنش را بالا می‌داد تا صدف‌های خوراکی جمع کند. مادرم چهارده سال از پدرم کوچک‌تر بود؛ وقتی بیست ‌و شش سالش بود با پدرم ازدواج کرده بود و تا دَه سال زیبای محل بود. مادرم، مثل همۀ قوم‌و‌خویش‌هایش، از دریا بود و افق‌ دیدش دقیقاً همان‌ بود که پیش چشمان تیرۀ نترسش گسترده بود.

میان رخت‌آویزِ آشپزخانه و فشارسنج، دری بود که به اتاق‌خوابِ پدرم باز می‌شد. اتاقش آشفته و به هم ریخته بود. مثل این بود که باد، که اغلب اوقات اطراف خانه هیاهو به‌پا می‌کرد، سرانجام توانسته وارد این یکی اتاق شود و پس از آنکه اتاق را با تازیانه‌هایش آشفته کرده، بی‌صدا رفته باشد بیرونِ خانه تا دوباره خنده‌های رِندانه‌اش را از سر بگیرد.

رختخوابِ پدرم کنار دیوار جنوبی بود. همیشه به‌هم‌ریخته و نامرتب بود، چون پدرم، بیشتر از آنکه زیر لحاف و پتوهایی که احتمالاً روی تخت بود بخوابد، روی آن‌ها دراز می‌کشید. کنار تخت، میز قهوه‌ایِ کوچکی بود. یک چراغ مطالعۀ خیلی قدیمیِ گردن‌غازی، یک رادیوی رومیزیِ درب‌وداغان، تَلی از چوب‌کبریت‌، یکی دو بسته توتون، دسته‌ای کاغذ سیگار و یک زیرسیگاریِ لبریز سطح میز را پوشانده بود. خُرده‌های قهوه‌ای رنگِ ‌توتون‌ و ذره‌های خاکستر هم روی میز و هم زیر آن ریخته بود.