کتاب گفت‌وگو با صادق هدایت

کتاب گفت‌وگو با صادق هدایت نوشته‌ی یوسف یزدانی که نتیجه‌ی سال‌ها مطالعه و تحقیق درخصوص زندگی، آثار و اندیشه‌های صادق هدایت است در قالب گفت‌وگویی خیالی ارائه می‌شود و به تمامی ابعاد زندگی و آثار این نویسنده و اندیشمند بزرگ می‌پردازد.

بدون شک صادق هدایت یکی از چهره‌های مطرح و مورد قبول روشن‌فکران و جوانان محسوب می‌شود و در نوشته‌های وی بدون واسطه با غم و دغدغه‌ی این فرهیخته آشنا می‌شوید. هدایت در آثار خود چیزهای زیادی به کتابخوان‌ها داده است اما مهمترین آن‌ها اندیشیدن و زیر سوال بردن باورهای غلط است.

شاید برایتان عجیب باشد؛ با وجود این‌که صادق هدایت حتی در زمان حیاتش نویسنده‌ای مطرح محسوب می‌شد اما هیچ نشریه‌ای با او مصاحبه نکرده و تاریخ ادبیات از داشتن چنین مصاحبه‌ی ارزشمندی محروم مانده است. در چنین شرایطی یوسف یزدانی با تسلط بر آثار صادق هدایت، سعی کرده گفت‌و‌گویی خیالی با این نویسنده داشته باشد و پاسخ سوال‌های خود را در میان طرز تفکر، آثار و زندگی صادق هدایت پیدا کند. کتاب گفت‌‌وگو با صادق هدایت شیوه‌ای نو و بسیار تأثیرگذار است و نگاهی متفاوت به شما می‌دهد.

فراموش نکنید که این کتاب نمونه‌ای بی‌نظیر است و علاقه‌مندان و طرفداران هدایت را قطعاً راضی خواهد کرد چرا که این اثر شما را به شناخت عمیق‌ترین نسبت به فلسفه‌ی صادق هدایت می‌رساند.

در بخشی از کتاب گفت‌وگو با صادق هدایت می‌خوانیم:

پدر همیشه سرکوفت می‌زد که برادرانت به مقامات بالا رسیدند، اما تو فقط آبرو‌ ریزی بلدی و اقوام را در مجامع خجول و شرمنده می‌کنی! آن‌ها نسبت به من و رفتارهایم مُعترض بودند و کارهایم را بر خلاف اصولِ خانوادگی‌شان می‌پنداشتند. ولی این حرف‌ها برای من پشیزی ارزش نداشت. واقعیت این است که نویسنده و هنرمند از هر طبقه و قشری که باشد، علیه همان گروه قیام می‌کند. من نه در میان اشرافیتِ رو به زوالِ خانواده جایگاهی داشتم و نه در کنار فرودستانِ جامعه‌ام، و نه با مُدعیانِ اندیشه و هنر رابطه‌ی سازنده و مناسب! طبقه‌ای که به آن تعلق داشتم، سیر تکاملی خود را تمام کرده بود و حالا در آستانه‌ی فروپاشی اساسی بود. برای همین، دلیلی برای هم گام شدن با بایدها و نبایدهاشان نداشتم. پدر و مادرم همیشه حواس‌شان به من و اتاقم بود. پشه‌ای می‌جُنبید زودتر از من مُطلع بودند: کی آمد؟ چرا آمد؟ چی کار داشت؟ چه می‌گفت؟

اولین خودکشی ناموفقم در پاریس، تا اندازه‌ای آن‌ها را ترسانده بود و از شدت فشارها و بازجویی‌ها کاسته بود اما همچنان ادامه داشت و من مجبور بودم بیش‌تر وقت‌ها صبح از خانه بزنم بیرون و تا پاسی از شب، توی خیابان‌ها و کافه‌ها بی‌امید و بی‌هدف ول بگردم- تا شاید از آن محیطِ بسته دور باشم. حتی چند صباحی به دلیل اختلافات، خانه را ترک کردم!

بعد از رفتن به اروپا، در بلژیک مشغول تحصیل در رشته‌ی مهندسی راه و ساختمان شدم. ولی کار من نبود. خُب! نبود. به خصوص از ریاضی تنفر داشتم. ولی اصرارهای من با انکار و مخالفت‌های خانواده مواجه می‌شد. آن وقت منی که حوصله‌ی درس خواندن نداشتم و تغییر وضعیت را هم ناممکن می‌دیدم، اوضاع روحی‌ام هر روز بدتر می‌شد. ناامید و خسته، خودم را به رودخانه‌ی «سن مارن» انداختم و اتفاقاً این کارم نتیجه هم داد!