کتاب امسال باید مرده‌ها را سرشماری کنند!

کتاب امسال باید مرده‌ها را سرشماری کنند! رمانی پرکشش به قلم یوسف یزدانی است که با در هم شکستن ساختار زمان و ایجاد رفت‌وبرگشت به گذشته و آینده، تجربه‌ای جدید از یک رمان جنایی را برای مخاطب خلق کرده است. نویسنده‌ی این اثر را با استفاده از تکنیک پلی‌فونی خلق کرده است و باعث شده این اثر در بین رمان‌های جنایی ایران بدرخشد.

درباره‌ی کتاب امسال باید مرده‌ها را سرشماری کنند!

وقتی تعریف زمان را تغییر دهیم، داستان‌ها چگونه روایت می‌شوند؟ یوسف یزدانی نویسنده، بازیگر و کارگردان تئاتر و سینما، در رمان امسال باید مرده‌ها را سرشماری کنند با محوریت قراردادن شکست زمانی به خلق یک روایت پرپیچ‌وخم پرداخته است.

کتاب امسال باید مرده‌ها را سرشماری کنند!، مشتمل بر سی و چهار بخش کوتاه است که هر یک، گزارشی است که پیرامون یک قتل در پرونده‌ی قضایی ضبط شده است. شکل روایت داستان اگرچه وعده‌ی یک داستان واقع‌گرایانه را به مخاطب می‌دهد، اما محتوای هر گزارش باعث می‌شود که داستان هر لحظه از واقعیت قابل‌لمس برای مخاطب دورتر شود.

یوسف یزدانی کتاب امسال باید مرده‌ها را سرشماری کنند! را با تکنیک چندصدایی (پلی‌فونی) خلق کرده است. هر یک از سی و چهار گزارش این رمان، بعدی جدید از داستان را در پیش چشم مخاطب شکل می‌دهد و باعث ایجاد یک چندوجهی داستانی در ذهن خوانندگان می‌شود.

در رمان چندصدایی از تکنیکی استفاده می‌شود که به نویسنده اجازه می‌دهد یک موضوع ثابت را از صدای افراد مختلف داستان روایت کند و مخاطب با وجوه مختلف واقعه‌ی داستانی روبه‌رو شوند. این تکنیک در آثار نویسندگانی چون صادق چوبک و عباس معروفی بسیار مورداستفاده قرار گرفته است.

وقتی مردگان زنده می‌شوند در رمان یوسف یزدانی

کتاب امسال باید مرده‌ها را سرشماری کنند! اگرچه به شکل یک نظم ظاهری و کلیشه‌ای در پرونده‌های قضایی طراحی شده، اما از همان ابتدا قواعد منطق زمانی را در هم می‌شکند و مخاطب را در بهت و تعجب فرو می‌برد. شخصیت‌های این رمان معمایی اگرچه به گفته‌ی دیگر شاهدان، کشته شده یا به قتل رسیده‌اند، اما در گزارش‌های آتی، بخشی از روایت را به دوش می‌کشند و این فرصت را در اختیار مخاطب قرار می‌دهند که بخشی ناپیدای داستان را نیز مشاهده کنند.

رمان جنایی یوسف یزدانی با گزارشی از یک زن و مرد آغاز می‌شود که خبر یک قتل را به ایستگاه پلیس آورده‌اند. این گزارش اما به‌سرعت موضوعی حساس برای امنیت ملی می‌شود و زمینه‌ی آغاز تحقیقات گسترده را فراهم می‌کند. کتاب امسال باید مرده‌ها را سرشماری کنند، آرشیوی از این تحقیقات است که البته با شکست منطق‌های معمول به خواننده ارائه شده است.

این رمان توسط انتشارات گیوا به دست مخاطبان ادبیات داستانی رسیده است. با خرید کتاب امسال باید مرده‌ها را سرشماری کنند!، وارد یک تعلیق پرتنش خواهید شد و وضعیت سیاسی و اجتماعی ایران در سال‌های اخیر را در قالب داستانی پرتنش مرور خواهید کرد.

کتاب امسال باید مرده‌ها را سرشماری کنند! برای شما مناسب است اگر

• به رمان ایرانی علاقه دارید و به دنبال نمونه‌های خوب در داستان جنایی هستید.
• قصد دارید یکی از بهترین کتاب‌های معمایی جنایی ایرانی را مطالعه کنید.
• رمان سمفونی مردگان از عباس معروفی را خوانده‌اید و دوستش داشته‌اید.
• به تغییر منطق‌های معمول در داستان علاقه دارید و برای یک تجربه‌ی جدید آماده‌اید.

در بخشی از کتاب امسال باید مرده‌ها را سرشماری کنند! می‌خوانیم

دست و پاهام را با طناب بستند و سرم را کردند توی کیسه‌ی سیاه. انداختنم توی صندوق عقب ماشین و در را محکم کوبیدند. تلاشم برای فریاد کشیدن بیهوده بود. با هر تکان ماشین، سرم می‌خورد به کاپوت صندوق عقب. تمام حواسِ چندگانه‌ام را متمرکز کردم تا بفهمم چه شده و کجا می‌روم؛ نمی‌فهمیدم. ماشین جایی توقف کرد. درِ صندوق عقب پرید بالا. بلندم کردند، گذاشتند روی زمینِ سرد و سنگی. دست و پاهام را باز کردند. صدای دور شدن قدم‌هاشان توی محوطه‌ پیچید. با عجله کیسه را از روی سرم کنار زدم. آن‌ها از جایی که من بودم می‌رفتند بیرون. در سیاهی شب، نور چراغِ ماشین را از درِ نیمه باز که حالا داشت بسته می‌شد دیدم. در که بسته شد، همه‌ی وجودم در سیاهی غلطید. چشمانم به سیاهی عادت نکرده جیغ کشیدم: «بابا! مامان!»

در طول این سال‌ها کابوس‌های چرکین، تمام خواب‌هام را چنگ زده‌اند. خواب‌هام پر می‌شد از سیاهی غلیظی که رعد و برق بی‌باران، دل تاریکی را می‌شکافت و به چشمان عادت‌کرده به سیاهی، امید فردایی روشن را می‌داد. همان لحظات فکر می‌کردم چیزی در درونم زنده شده و هُلم می‌دهد به سمت روز؛ روزهایی که پشت سر هم می‌آمدند و من هر بار از روزها سراغ سارا را می‌گرفتم، اما روزهایم خالی بودند از او، از سارا. روزهایم زود غروب می‌شد و شب‌هایم خیلی دیر به صبح می‌رسید. کاش پیش هر کسی بودم، جز در کنار این زن و مرد که مرا نمی‌شناسند؛ هیچ‌ وقت نشناختند. همیشه در کنارشان غریبه‌ای بودم بی‌پناه. من از این زن و مرد هراس دارم. این‌ها خودشان تخم هراسند. همین دیشب خودم شنیدم- بی‌کم و کاست- که بابا مثل یک زمزمه‌ی عاشقانه توی گوش مادرم می‌خواند: «می‌خوام بکشمش!»