کتاب سرپناه بارانی

کتاب سرپناه بارانی اولین رمان نویسنده‌ی معروف انگلیسی جوجو مویز است. این کتاب، داستان فراموش نشدنی و تکان دهنده‌ی سه نسل از زنان ایرلندی را روایت می‌کند و شما را با مفاهیمی همچون عشق، وظیفه و ارتباط عاطفی میان مادران و دختران آشنا می‌کند.

کتاب سرپناه بارانی (Sheltering Rain) سه شخصیت اصلی دارد؛ سابین، کیت (مادرش) و جوی (مادربزرگش). جوجو مویز (Jojo Moyes) با چیره‌دستی تمام در این اثر به تحلیل و کنکاش روابط میان این سه زن می‌پردازد.

کیت در جوانی از مادر خود فاصله گرفت و او را برای همیشه ترک کرد. او تصمیم داشت تا همواره رابطه‌ی دوستانه‌ای با دختر خود سابین داشته باشد اما نتیجه چیز دیگری است. سابین برای یافتن مادربزرگ خود (جوی) راهی ایرلند می‌شود. جوی نیز از یافتن نوه‌ی خود شاد است و می‌خواهد شروع دوباره‎ای با نوه‌ی خود داشته باشد اما شکافی که بین آن‌ها وجود دارد، تنش‌هایی را ایجاد می‌کند. کشمکش‌ها و مرور خاطرات گذشته منجر به باز شدن زخم‌های کهنه‌ای می‌شود و این امر رازهای مگوی این خانواده را برملا می‌کند.

در بخش‌هایی از کتاب سرپناه بارانی می‌خوانیم:

جوی می‌دانست مادرش به شدت عصبانی می‌شود. احتمالاً وقتی بی‌لین به او بگوید، جوی سوار ماشین یک مرد غریبه شد و رفت، از خشم منفجر می‌شود. اما بهتر از این بود که در خانه زیر دماغ مادرش می‌ماند و تبدیل به کیسه بوکسش می‌شد. احتمالاً مادرش به خاطر دیشب سردرد داشت، بی‌حوصله هم بود و با حرف‌هایش او را به ستوه می‌آورد. جوی سوار ماشین آن مرد شده، در آن خیابان‌های خلوت در کنار این غریبه‌ی قدبلند و کک‌مکی نشسته بود و این برایش بیش از حد لذت‌بخش بود. غریبه باعث می‌شد، جوی دست و پایش را گم کند و به سختی کلمه‌ای برای گفتن پیدا کند. ادوارد مانند بقیه افسرها تمام مدت حرف می‌زد. او درمورد اسب‌هایش در ایرلند گفت. عجیب این بود که اصلاً لهجه‌ی ایرلندی نداشت. از وحشی‌گریِ شکار در کشوری که در آن زندگی می‌کرد گفت و از ملال و خستگیِ پایان ناپذیر مسافرت با کشتی ‌با جوی حرف زد. او گفت: آدم در یک دنیای کوچک و محدود، اسیر شده، تمام مدت با آدم‌هایی یکسان و تکراری سر و کار دارد و ماه‌ها و ماه‌ها مجبور است چنین وضعی را تحمل‌ کند.