کتاب هوش هیجانی

کتاب هوش هیجانی نوشته‌ی حسام جلیلی و لیلا حسین زاده، بررسی می‌کند که EQ یا هوش هیجانی در بین دانشجویان رشته‌های مشاوره و مهندسی چه مقدار است.

هوش هیجانی (Emotional intelligence) انسان را به سمت روابط سالم و توانایی برای پاسخ به تلاش‌های زندگی شخصی و حرفه‌ای در مسیری مثبت هدایت می‌کند.

نظریه پردازان هوش معتقدند که IQ کمک می‌کند تا چه کاری را باید انجام دهید درحالیکه اینگونه نمی‌باشد، این EQ است که در مورد انجام کار‌ها به شما کمک می‌کند. IQ به معنی توانایی ما برای یادگیری و تفکر منطقی است. و هوش هیجانی به شما می‌گوید که چگونه از IQ در جهت موفقیت در زندگی استفاده کنید.

هوش هیجانی به معنی مهارت شما جهت خود آگاهی هیجانی و اجتماعی، شناخت احساسات خود و دیگران و داشتن روابط سالم در جامعه است.

براساس تحقیقات دانیل گلمن همبستگی اندکی در میان هوش عمومی و هوش هیجانی وجود دارد و در واقع ماهیتی مستقل دارند. وقتی افرادی با هوش عمومی بالا تلاش می‌کنند ولی افرادی با هوش متوسط پله‌های ترقی را طی می‌کنند نتیجه می‌گیریم که این افراد دارای هوش هیجانی بالا هستند.

در بخشی از کتاب هوش هیجانی می‌خوانیم:

پاسخ جنگ با گریز ضربان قلب و فشار خون افزایش پیدا می‌کند. عضلات بزرگ برای دست زدن به عمل سریع، آماده می‌شوند. هر پیام بینایی ابتدا از شبکه به تالاموس می‌رود که در آن‌جا به زبان مغز برگردانده می‌شود. آن‌گاه سنجش اعظم این پیام بهر قشر بینایی مغز می‌رود. در آن‌جا معنای آن و پاسخ مناسب به آن، مورد تجزیه و تحلیل و ارزیابی قرار می‌گیرد و در صورتی که آن پیام، مفهومی هیجانی را به فعالیت را دارد. اما بخش کوچکی از پیام اولیه با سرعت بیشتری مستقیما از تالاموس به بادامه می‌رود که امکان می‌دهد فرد، پاسخی سریع‌تر (اما دارای دقت کمتر) را ابراز کند، به این ترتیب، پیش از آنکه مراکز قشری مغز کاملا در یابند که چه در حال روی دادن است، با نامه پاسخی هیجانی را مهیا می‌سازد.

لودو با تحقیق در مورد حالت ترس در حیوانات مسیری را که هیجان‌ها می‌پیمایند کشف کرد و تصورات رایج را واژگون نمود. او در یک آزمایش مهم، قشر شنوایی چند موش را تخریب کرد، سپس آن‌ها را در معرض صوتی همراه با شوک الکتریکی قرارداد. موش‌ها به سرعت یاد گرفتند که از آن صوت بترسند، با اینکه صدای آن صوت در قشر تازه مخ آن‌ها ثبت نمی‌شد. صدا مسیر مستقیم از گوش به تالاموس و سپس به بادامه مغز را طی می‌کرد و تمام مسیرهای بالاتر را جا می‌گذاشت.