کتاب سومین تسلیم

در کتاب سومین تسلیم، اثر گابریل گارسیا مارکز، نه داستان کوتاه و هیجان‌انگیز به سبک رئالیسم نوشته شده‌ است. مکان‌ها و شخصیت‌های این داستان‌ها آشنا هستند و مارکز در داستان‌هایی کوتاه به بزرگنمایی بخش‌های کوچکی از رمان «صدسال تنهایی» می‌پردازد.

داستان‌های کوتاه این مجموعه شامل: دریای فرصت از دست رفته، مرگ دائمی در ورای عشق، سومین تسلیم، سوی دیگر مرگ، گفتگو با آینه، تلخ‌کامی به خاطر سه تا خوابگرد، چشمان یک سگ آبی رنگ، کسی این رزها را به هم می‌زده است و
شب کلاغ‌ها است. مضمون تمامی این داستان‌ها در نهایت به رمان صدسال تنهایی ختم می‌شود.

گابریل گارسیا مارکز (Gabriel Garcia Marquez) بزرگ‌ترین نویسنده‌ى کلمبیا و نام‌آورترین نویسنده‌ى جهان و برنده‌ى جایزه‌ى ادبى نوبل سال ١۹۸۲، در ششم ماه مارس ١۹۲۸ میلادى، در دهکده‌ى آراکاتاکا در منطقه‌ى سانتاماریاى کلمبیا متولد شد و تا سن هشت سالگى، در این دهکده، نزد مادر بزرگش زندگى کرد. در سال ١۹۴١ اولین نوشته‌هایش در روزنامه‌اى به نام خوونتود که مخصوص شاگردان دبیرستانى بود، منتشر شد. تحصیلات دبیرستانى او با وقفه روبه رو گشت و گارسیا مارکز، یک سال به سوکو رفت.

در آوریل ١۹۶١، «کسى به سرهنگ نامه نمى‌نویسد» مجدداً چاپ شد. در همین سال مارکز به مکزیک رفت و با زن و فرزند دو ساله‌اش زندگى کرد. براى فیلم‌هاى سینمایى فیلمنامه نوشت. همچنین دستنویس داستان ساعت شوم را به مسابقه‌ى ملى رمان که در بوگوتا توسط شرکت نفت اسو ترتیب یافته، فرستاد و جایزه‌ى اول را از آن خود کرد.

در سال ١۹۶۲ کتاب «کسى به سرهنگ نامه نمى‌نویسد» وى در مکزیک منتشر شد. مارکز در سال ١۹۶۵، نوشتن صد سال تنهایى؛ را آغاز کرد. و در آوریل ١۹۶۸، صد سال تنهایى در بوئنوس آیرس منتشر شد و به موفقیتى فورى و چشمگیر رسید طورى که کتاب به طور مداوم تجدید چاپ مى‌شد.

در بخشی از کتاب سومین تسلیم (The Incredible and Sad Tale of Innocent) می‌خوانیم:

موقعی که به عمق هذیان‌گویی‌اش فرو می‌رفت به دلیل این‌که ماجرای فرعون‌های حنوط شده را خوانده بود، در حین افزایش تب‌اش، خودش را بازیگر اصلی آن صحنه‌ها تصور می‌کرد و از همان جا نوعی پوچی در زندگی‌اش شروع شده بود. در‌نتیجه از آن زمان قادر به تشخیص واقعیت‌ها نبود و به خاطر نمی‌آورد که کدام بخش از افکارش ناشی از هذیان است و کدام بخش از زندگی واقعی خودش. به همین دلیل بود که حالا دچار شک و تردید بود. شاید دکتر اصلاً راجع به زندگی پس از مرگ حرفی نزده بود. زیرا نا‌معقول و ضد و نقیض بودند. یا به زبان ساده متناقض بودند. در‌نتیجه موجب شده بودند تا حالا به شک بیافتد که واقعاً مرده است و هیجده سال است که چنین است.

در آن زمان بود‌ در زمان مرگ‌اش که هفت ساله بود‌ و مادرش یک تابوت کوچک از چوب سبز برایش درست کرده بود،یک تابوت بچه‌گانه، اما دکتر به آن‌ها گفته بود تا یک تابوت بزرگ بسازند، تابوتی به اندازه‌ی یک آدم بزرگ، زیرا آن تابوت کوچک ممکن بود جلو رشد و نمو بدن او را گرفته و او را به صورت یک مرده‌ی از هیکل عادی افتاده یا یک موجود زنده‌ی قناس در‌آورد. یا این توقف رشد ممکن بود مانع تشخیص وی از بهبودی یافتن بشود. مادرش هم بر مبنای آن اخطار دکتر، داده بود تا یک تابوت بزرگ برای وی بسازند، تابوتی به اندازه‌ی جسد یک آدم بالغ، بعد هم سه بالشت در داخل آن قرار داده بود تا فضای خالی را پر کرده و او راحت‌تر در داخل آن جا بگیرد.